หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 158
บทที่ 158
หลายร้อยปีมานี้ ตระกูลเซียวกับขุนเขาอนันต์ถึงแม้จะมีการไปมาหาสู่กัน และยังมีทายาทตระกูลอื่นฝากตัวเป็นศิษย์ที่ขุนเขาอนันต์ แต่ความสัมพันธ์จัดอยู่ในระดับที่เป็นมิตร แต่ก็ยังไม่นับว่าใกล้ชิด หากมอบตำแหน่งมังกรแท้จริงให้แก่เซียวจื่อเจี๋ย เขาคือศิษย์สายตรงของพุทธ ความสัมพันธ์ก็จะก้าวขึ้นไปอีกระดับหนึ่งโดยตรง
แต่ว่า… นี่คือมังกรแท้จริงของตระกูลเซียว การพิจารณาทั้งหมด ยังคงต้องเอาอนาคตของตระกูลเซียวเป็นที่ตั้ง
เครือข่ายความสัมพันธ์และจิตใจ พูดกันตามตรง ล้วนแต่เป็นเพียงของเสริมบารมี อย่างเช่นหากทั้งสองฝ่ายสูสีกัน พรสวรรค์แตกต่างกันไม่มากนัก งั้นด้านจิตใจและเครือข่ายความสัมพันธ์ ย่อมต้องเลือกฝ่ายที่ยอดเยี่ยมกว่า หากพรสวรรค์แตกต่างกันอย่างมหาศาล เจ้ามีเครือข่ายความสัมพันธ์ว่างเปล่าแล้วจะมีประโยชน์อะไร? หรือว่าในอนาคตจะพึ่งพาแต่เครือข่ายความสัมพันธ์ งั้นตระกูลเซียวก็ไม่กลายเป็นหุ่นเชิดรึ?
ดังนั้น หน้าตานี้ขายให้พระพุทธองค์ก็ไม่เป็นไร หากสุดท้ายเมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว เซียวจื่อเจี๋ยด้อยกว่าเซียวเหยียน งั้นเมื่อเขาตกเลือก อีกฝ่ายก็ไม่มีอะไรจะพูด
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เซียวจิ้งอวี่ก็เก็บกระถางธูปขึ้นมา ยิ้มอย่างเรียบเฉย “ในเมื่อมีพระพุทธองค์ช่วยตระกูลเซียวข้าตรวจสอบแล้ว งั้นก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอีกแล้ว จิตใจของบุรุษแห่งตระกูลเซียวข้า ก็จะไม่เลวร้ายไปถึงไหน”
ทุกคนต่างก็เงียบไป ท่านช่างหาโอกาสชมตัวเองได้จริงๆ
เซียวจิ้งอวี่ยิ้มๆ จากนั้นก็มองไปยังคนทั้งสองในสนาม กล่าว “อายุของพวกเจ้าไล่เลี่ยกัน ขอบเขตเท่ากัน มังกรแท้จริงของตระกูลเซียวข้า ย่อมต้องเป็นยอดฝีมือในรุ่นเดียวกัน เป็นหนึ่งในยุค”
“พวกเจ้าอยากจะตัดสินอย่างไร สามารถปรึกษากันเองได้ หรือจะให้ข้าเป็นคนจัดการก็ได้”
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา เซียวจื่อเจี๋ยก็หันไปมองเซียวเหยียน สายตาเย็นชา แต่กลับจ้องมองเซียวเหยียนโดยตรง:
“ในเมื่อขอบเขตเท่ากัน พวกเราก็มาประลองกันโดยตรงเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องเสียเวลาวุ่นวาย อย่างไร?”
เซียวเหยียนยิ้ม “เช่นนี้ก็ดีนัก”
“ดี!”
เซียวจื่อเจี๋ยมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็กล่าว “ข้าแก่กว่าเจ้า 4 ปี ตอนที่อายุเท่าเจ้า ยังไม่เคยฝึกฝนถึงขอบเขตสิบห้าลี้ งั้นข้าจะผนึกแขนข้างหนึ่ง เจ้าว่าอย่างไร?”
“ได้” เซียวเหยียนพยักหน้า
แต่ความจริงแล้ว อีกฝ่ายคือได้เปรียบ หากเซียวจื่อเจี๋ยจะกดขอบเขตลงมาถึงตอนที่อายุ 14 ปี เขาขอบเขตสิบห้าลี้ยังไม่ถึงเลย ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องประลอง
ในบรรดาผู้ที่อยู่ที่นี่เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวจื่อเจี๋ย ก็รู้ดีว่าเขาได้เปรียบ แต่คนที่มาให้กำลังใจส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นฝั่งของเซียวจื่อเจี๋ย ย่อมไม่มีใครจะพูดอะไร ส่วนทางฝั่งของเซียวจ้านเฉิง กลับขมวดคิ้วขึ้นมา
เซียวจ้านเฉิงอยากจะเอ่ยปากเปลี่ยนวิธี แต่เซียวเหยียนตกลงไปแล้ว เขาก็ทำได้เพียงขมวดคิ้ว แอบถอนหายใจ ลูกชายคนนี้ของตนเองถึงแม้พรสวรรค์จะยอดเยี่ยม แต่กลับหยิ่งผยองเกินไปหน่อย เซียวจื่อเจี๋ยคือผู้ใช้กระบี่ ผนึกแขนข้างหนึ่ง ก็ไม่มีความแตกต่างอะไรกัน แค่ถือกระบี่มือเดียวเท่านั้น
จ้าวไห่กับปรมาจารย์กระบี่หลี่ชางเสวียนเพียงแค่จ้องมองอย่างสงบ ไม่ได้มีสีหน้าอะไร พวกเขามาเพื่อสนับสนุน ส่วนมังกรแท้จริงของตระกูลเซียวสุดท้ายจะตกไปอยู่กับใคร สำหรับพวกเขาแล้วส่งผลกระทบไม่มาก ถึงแม้ในอนาคตเซียวจื่อเจี๋ยจะกลายเป็นมังกรแท้จริง สำหรับพวกเขาก็ไม่กล้าที่จะแก้แค้น ก็ต้องเกรงใจเหมือนเดิม ท้ายที่สุดแล้วใครจะเพื่อตระกูล สร้างศัตรูที่แข็งแกร่งระดับขอบเขตจตุรภพ?
เมื่อเห็นเซียวเหยียนตอบตกลงอย่างง่ายดายเช่นนี้ มุมปากของเซียวจื่อเจี๋ยก็เผยรอยยิ้ม เขาคำนวณไว้แล้วว่า อีกฝ่ายยังเยาว์วัยและคึกคะนอง ตนเองเป็นฝ่ายเสนอขึ้นมา ท่ามกลางธารกำนัล อีกฝ่ายส่วนใหญ่คงจะตกลง แต่เขาจะทำให้อีกฝ่ายรู้ว่า ตนเองมีชีวิตอยู่มาสี่ปี ไม่ได้อยู่เปล่าๆ
ในฝูงชน ฟางซือหยูกับซือคงฮุ่ยหยวนต่างก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก หากฝั่งของเซียวเหยียนยืนกรานที่จะให้เซียวจื่อเจี๋ยกดขอบเขตลงมาถึงตอนอายุ 14 ปี เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องโต้เถียงกันอีกพักใหญ่ พวกเขาเตรียมพร้อมที่จะโต้เถียงกับเขาแล้ว อย่างเช่นเซียวจื่อเจี๋ยตอนอายุ 14 ปีถึงแม้จะเป็นขอบเขตวิญญาณสัญจร แต่ได้เสียเวลาไปกับการฝึกฝนเคล็ดวิชาอื่น ดังนั้นจึงทำให้ล่าช้า เป็นต้น คำพูดนี้จะน่าเชื่อถือหรือไม่ไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่อย่างน้อยหากหยิบยกขึ้นมาโต้เถียง ก็พอจะต่อรองอะไรได้บ้าง ท้ายที่สุดแล้วแขกที่อยู่ในที่เกิดเหตุ ก็ไม่ใช่เพียงแค่มากินเลี้ยง ย่อมต้องตะโกนสองสามประโยค
มังกรแท้จริงของตระกูลเซียวหากไม่มีความแข็งแกร่งที่โดดเด่นเหนือใคร งั้นวาทศิลป์และเส้นสายก็จะมีประโยชน์ขึ้นมา แต่เซียวเหยียนยังเยาว์วัยและคึกคะนอง ทำให้พวกเขาไม่ต้องเสียเวลาโต้เถียง
เช่นนี้ก็ดีนัก
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นพวกเจ้าก็เตรียมตัวได้แล้ว”
เซียวจิ้งอวี่ไม่คิดว่าเซียวเหยียนจะตกลงง่ายดายถึงเพียงนี้ ปกติแล้วดูเซียวเหยียนก็ไม่ใช่คนหยิ่งผยอง ในใจค่อนข้างประหลาดใจ แต่ในเมื่อเซียวเหยียนตกลงแล้ว เขาก็ได้แต่เห็นชอบ ณ เวลานี้เขาสะบัดมือเบาๆ คลุมพลังไว้บนโต๊ะเก้าอี้และบ้านเรือนในสวน ก็ไม่ได้ใส่ใจอีก ปล่อยให้ทั้งสองคนตัดสินกันเอง
“กระบี่มา!”
เซียวจื่อเจี๋ยแววตาเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมา ตะโกนเสียงเบา
เสียงกระบี่ดังขึ้นเคร้งหนึ่ง จากนั้นก็ราวกับแสงสีเงินขาว ทะลุทะลวงมาในงานเลี้ยง คือที่ที่เขากินเลี้ยงก่อนหน้านี้ กระบี่ในมือของหญิงสาวที่คอยอุ้มกระบี่ให้เขาออกจากฝัก
หญิงสาวผู้นั้นก็คือซุนเสวี่ยเยว่ที่ติดตามเซียวจื่อเจี๋ยมา นางแววตามีประกายแสงแปลกประหลาดส่องประกาย จ้องมองเด็กหนุ่มที่สง่างามผึ่งผายในสนาม นี่คือภาพลักษณ์ของสามีในใจนาง แผ่นหลังที่ขวางอยู่ตรงหน้าในป่าอสูรวันนั้น ก็ปรากฏขึ้นมาในสมองของนางอีกครั้ง
ณ เวลานี้ กระบี่ได้อยู่ในมือแล้ว
เซียวจื่อเจี๋ยสายตามองอย่างเหนือกว่า กวาดมองไปยังหลิวรั่วซีที่ไม่ไกลจากเซียวเหยียน และกล่องกระบี่สีดำในอ้อมแขนของอีกฝ่าย เรื่องนี้ ในใจเขาจริงๆ แล้วค่อนข้างไม่สบายใจ
มังกรแท้จริงกำลังจะประลองกัน ตนเองถึงแม้จะได้รับเคล็ดวิชาชั้นสุดยอด แต่การฝึกฝนต้องใช้เวลา กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ สำหรับตนเองในระยะสั้นไม่มีประโยชน์เลย แต่กระบี่เลื่องชื่้อเล่มนี้ก็แตกต่างออกไป ถึงแม้เซียวเหยียนระดับบำเพ็ญจะจำกัด ไม่สามารถใช้พลังที่แท้จริงของมันออกมาได้ แต่คมกริบเพียงพอ ก็น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งแล้ว หากเดี๋ยวประลองกระบี่ชนกระบี่ เขาคงทำได้เพียงหลบเลี่ยงความคมของมันไปก่อน
“ชักกระบี่สิ!”
ถึงแม้ในใจจะเกรงกลัวกระบี่เลื่องชื่้อเล่มนั้น แต่เซียวจื่อเจี๋ยก็ยังคงกล่าวเสียงดัง
เซียวเหยียนย่อมสังเกตเห็นสายตาของอีกฝ่าย และยังเห็นความเคร่งขรึมที่วาบผ่านไปนั้น
เขายิ้มเล็กน้อย ใช้ราตรีนิรันดร์รึ?
เจ้าคู่ควรด้วยรึ?
เซียวเหยียนไม่มองหลิวรั่วซีแม้แต่แวบเดียว เพียงแค่หันหลังกลับไป เรียกตะเกียบที่เพิ่งจะกินข้าวเสร็จจากโต๊ะอาหารที่อยู่ข้างหลังมาหนึ่งข้าง