หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 157
“ย่อมไม่มีผิดเพี้ยน ท่านแม่ ท่านวางใจได้เลยเรื่องเส้นสายมิอาจตัดสินสิ่งใดได้ มิเช่นนั้นตำแหน่งมังกรแท้จริงของตระกูลเซียวก็คงมอบให้ฝ่าบาททรงเป็นผู้เลือกสรรไปแล้ว”
ข้างกันนั้น เซียวจื่อเจี๋ยกล่าวด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
เขามองไปยังเด็กหนุ่มอีกฟากหนึ่งอย่างเย็นชาแล้วจึงเบือนสายตากลับ ราชโองการลายพระหัตถ์ขององค์จักรพรรดินั้นยังคงทำให้จิตใจของเขาสั่นไหวอยู่บ้าง มีความไม่พอใจอยู่บ้าง แต่… เมื่อนึกถึงตอนที่ตนเองช่วงชิงตำแหน่งมังกรแท้จริงมาได้สำเร็จ สร้างความตกตะลึงให้แก่องค์จักรพรรดิผู้นั้น ให้พระองค์ได้รู้ว่าตนเองทรงทอดพระเนตรผิดพลาดไป มันช่างน่าสะใจยิ่งนัก!
“อืม”
เมื่อได้ฟังวาจาอันหนักแน่นและสุขุมของบุตรชาย ฟางซือหยูก็แย้มยิ้มออกมา
ในขณะนั้น หญิงชราถังซู่อิงก็เดินออกมา เรื่องราวภายในงานเลี้ยง นางได้ยินมาทั้งหมดแล้ว เพียงแต่ไม่ได้ปรากฏตัวออกมา ณ เวลานี้ นางยิ้มพลางกล่าวทักทายแขกเหรื่อในสวนสองสามประโยคเป็นพิธีเปิด แล้วจึงให้ทุกคนรับประทานอาหารกันต่อ
การกินเลี้ยงย่อมเป็นเรื่องรอง แต่เซียวเหยียนกลับไม่ได้เกรงใจแต่อย่างใด ท้ายที่สุดแล้ว หากไม่กินให้อิ่ม เดี๋ยวจะเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน
ขณะที่เขากำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย เซียวจ้านเฉิง ปรมาจารย์กระบี่หลี่ชางเสวียน และจ้าวไห่ ต่างก็สนทนากันอย่างถูกคอ พูดคุยถึงเรื่องราวในอดีต แล้วก็พูดคุยถึงพรสวรรค์ของเซียวเหยียนว่าเป็นอย่างไร
แน่นอนว่า เมื่อพูดคุยมาถึงเซียวเหยียน วาจาของปรมาจารย์กระบี่ก็ลดน้อยลงไปมาก ถึงกับไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องการรับศิษย์ในวันนั้น ที่ได้ปฏิเสธเซียวเหยียนไป เพื่อหลีกเลี่ยงความกระอักกระอ่วนในงานเลี้ยง ทำให้คนหัวเราะเยาะ ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่ได้รู้สึกเสียใจกับการกระทำของตนเองในวันนั้นก็ตาม ท้ายที่สุดแล้วเซียวเหยียนไม่ใช่ผู้ที่รักในกระบี่ ความสำเร็จในวิถีกระบี่ย่อมมีจำกัด แต่เรื่องเช่นนี้ตนเองรู้ ศิษย์ของตนเองก็พอจะเข้าใจได้ แต่คนธรรมดาคนอื่นก็ใช่ว่าจะเข้าใจได้ กลับกันจะรู้สึกว่าเขาไม่มีสายตา
เซียวเหยียนกินดื่มเรียบร้อย ยังหาจานเปล่ามาใบหนึ่ง คีบอาหารอร่อยๆ บางอย่าง ให้หลิวรั่วซีที่ยืนอยู่ด้านหลังนำไปส่งให้จิ้งจอกขาวตัวน้อยที่อยู่มุมสวน เจ้าตัวเล็กนี่ก็แอบวิ่งมาครึกครื้นด้วย แต่ไม่กล้าเข้ามาใกล้
นับตั้งแต่ที่บิดาเซียวจ้านเฉิงกลับมา จิ้งจอกขาวในวันปกติก็เอาแต่ซ่อนตัวอยู่ในห้องของเซียวเหยียน ไม่กล้าวิ่งเล่นไปทั่วสวนอย่างเมื่อก่อน ไม่ต้องพูดถึงการไปก่อกวนในห้องครัวของเรือนอื่นเลย เซียวเหยียนก็สัมผัสได้ว่า เจ้าตัวเล็กหวาดกลัวบิดาของตนเองอย่างยิ่ง นี่ทำให้เขารู้สึกทอดถอนใจ และก็รู้ว่าเจ้าตัวเล็กต้องน้อยใจ แต่ว่า สัตว์เลี้ยงของตนเอง ตนเองรักใคร่ก็พอแล้ว
รอจนทุกคนกินกันเกือบจะอิ่มแล้ว ถังซู่อิงก็ปรากฏตัวอีกครั้ง นำอาหารจานหลักที่แท้จริงขึ้นมา นั่นคือการคัดเลือกมังกรแท้จริงของตระกูลเซียว
แขกเหรื่อทุกคนต่างตั้งตารอคอย ต่างก็รอคอยช่วงเวลานี้ สายตากวาดไปมาระหว่างเด็กหนุ่มสองคนนั้น
เงาร่างหนึ่งลอยลงมาจากฟ้า บินเข้ามาในสวน ผมขาวปลิวไสว ก็คือเซียวจิ้งอวี่นั่นเอง
เมื่อเห็นผู้อาวุโสรุ่นก่อนของตระกูลเซียวท่านนี้ ทุกคนที่นั่งอยู่ต่างก็อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นยืน ถึงแม้จะเป็นปรมาจารย์กระบี่ ก็มีสายตาที่เคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับ
หลายสิบปีก่อน เซียวจิ้งอวี่ถึงแม้จะไม่ได้ช่วงชิงตำแหน่งมังกรแท้จริงของตระกูลเซียว พ่ายแพ้ให้แก่บิดาของเซียวจ้านเฉิง แต่ก็เป็นผู้แข็งแกร่งที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง เพียงแต่ หลายปีผ่านไป มารโลหิตกระหายเลือดที่อยู่นอกชายแดนในวันนั้น ตอนนี้ดูเหมือนจะบำเพ็ญตน ขจัดไอสังหารไปจนหมดสิ้น กลับมีกลิ่นอายของความเป็นบัณฑิตที่อ่อนโยน
“พี่สะใภ้”
เซียวจิ้งอวี่พยักหน้าให้ถังซู่อิงเล็กน้อย สายตาประสานกัน ทั้งสองไม่ได้พูดคุยเรื่องเก่าอะไรมาก
“บุรุษแห่งตระกูลเซียว ออกมา”
เซียวจิ้งอวี่หันกลับมากล่าว
เมื่อได้ยินดังนั้น เซียวเทียนอู่ เซียวเมิ่งหลิง และคนอื่นๆ ทั้งหมดต่างก็พากันลุกขึ้นยืนออกมา เซียวเหยียนกับเซียวจื่อเจี๋ยก็เช่นกัน มาถึงที่ว่างกลางงานเลี้ยง
“ผู้ที่ยินยอมแบกรับตระกูลเซียวก้าวไปข้างหน้า พิทักษ์ปวงประชา ออกมา!”
เซียวจิ้งอวี่กล่าวอีกครั้ง
เมื่อได้ยินดังนั้น สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่เงาร่างทั้งสองนั้น
เซียวเทียนอู่และคนอื่นๆ ยืนนิ่งไม่ขยับ เซียวเหยียนกับเซียวจื่อเจี๋ยต่างก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวพร้อมกัน
แต่ในขณะนั้น ด้านหลังก็มีความวุ่นวายเล็กน้อยดังขึ้นมา
ที่แท้คือบุตรธิดาของฮูหยินแปดที่ยืนอยู่ด้านหลัง เซียวหลิงเยว่ก็ก้าวเท้าออกมาเช่นกัน แต่ในไม่ช้า ข้างโต๊ะก็มีเสียงตะคอกเบาๆ ของท่านอาแปดเซียวจินหลงดังขึ้น “หลิงเยว่ อย่าเหลวไหล กลับมา!”
เซียวหลิงเยว่เมื่อได้ยินบิดาเรียก ก็ทำปากยื่นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงถอนเท้ากลับไป เพียงแค่ครึ่งก้าวเล็กๆ นี้ ก็ทำให้นางสัมผัสได้ถึงสายตานับไม่ถ้วนที่ยิงมา พร้อมความกดดันที่ส่งผ่านมา
และความวุ่นวายเล็กๆ น้อยๆ นี้ก็สงบลงอย่างรวดเร็ว คนไม่น้อยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย กวาดตามองหญิงสาวผู้นั้นเพิ่มอีกสองสามที เมื่อพบว่าเป็นเพียงขอบเขตสืบทอดวิญญาณแล้ว จึงส่ายหน้ายิ้ม หญิงสาวผู้นี้อายุไล่เลี่ยกับเซียวเหยียน แต่กลับเป็นเพียงขอบเขตสืบทอดวิญญาณ ดูเหมือนจะยังเป็นช่วงต้นๆ จะมีความกล้ามาจากไหนก้าวออกมา?
ในไม่ช้า เมื่อเซียวเหยียนกับเซียวจื่อเจี๋ยยืนนิ่งแล้ว เซียวจิ้งอวี่เมื่อเห็นคนอื่นๆ ไม่ได้เคลื่อนไหวอีก ก็กล่าวทันที “คนอื่นๆ ถอยไปได้”
เซียวเทียนอู่และคนอื่นๆ ก็หันหลังกลับไปทันที กลับไปยังที่นั่งของตนเอง สายตาจับจ้องไปที่น้องชายร่วมตระกูลทั้งสองคนนี้ ก็อยากจะเห็นว่าทั้งสองคนนี้แท้จริงแล้วมีความแข็งแกร่งเช่นไร
ขอบเขตคือขอบเขต ความแข็งแกร่งคือพลังต่อสู้ที่แท้จริง นี่เกี่ยวข้องกับรากฐานของขอบเขต ประสบการณ์การต่อสู้ และระดับการฝึกฝนเคล็ดวิชา เป็นต้น เหมือนกับขอบเขตสืบทอดวิญญาณช่วงต้นของตระกูลเซียวที่สามารถสังหารขอบเขตสืบทอดวิญญาณทั่วไปขั้นเจ็ดถึงแปดได้!
“พวกเจ้าสองคน คิดดีแล้วรึ?”
เซียวจิ้งอวี่สายตามองลงมา จ้องมองเซียวเหยียนกับเซียวจื่อเจี๋ย ณ เวลานี้เขาไม่ได้แสดงออกถึงความชื่นชอบที่มีต่อเซียวเหยียนในวันปกติ แต่แสดงออกอย่างเท่าเทียมกัน:
“เมื่อใดที่กลายเป็นมังกรแท้จริง จะต้องอุทิศตนเพื่อตระกูลชั่วชีวิต ถือตระกูลเป็นที่สูงสุด พวกเจ้าเตรียมใจพร้อมแล้วรึ?”
“ขอรับ”
เซียวเหยียนกับเซียวจื่อเจี๋ยเอ่ยปากพร้อมกัน
เซียวจิ้งอวี่พยักหน้า เผยรอยยิ้ม กล่าว “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็มาทดสอบจิตใจของพวกเจ้าก่อน”
เขามองไปยังเซียวเหยียน กล่าว “เพิ่งจะได้ยินราชโองการลายพระหัตถ์ของจักรพรรดิประกาศิตสวรรค์ ชื่นชมเจ้าอย่างมาก จิตใจของเขาก็ไม่จำเป็นต้องทดสอบแล้ว เซียวจื่อเจี๋ย เจ้าจงก้าวมาข้างหน้า”
พูดจบ ก็หยิบกระถางธูปออกมา ขณะที่เขากำลังจะทำการใดๆ ที่อีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะก็มีคนหนึ่งลุกขึ้นยืน
ก็คือพระโพธิสัตว์จากขุนเขาอนันต์ ซือคงฮุ่ยหยวน
เขากล่าวพุทธวจนะเสียงเบา “ท่านผู้เฒ่าเซียว เมื่อครู่พระพุทธองค์ของเราได้มอบประคำพุทธะให้แก่วัชรเทพฟ้าดินหนึ่งพวง การที่สามารถได้รับของสิ่งนี้จากพระพุทธองค์ของเรา ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าจิตใจของวัชรเทพฟ้าดินบริสุทธิ์ดีงาม ในอนาคตหากกลายเป็นมังกรแท้จริงของตระกูลเซียว ย่อมต้องเป็นแม่ทัพที่ดีมีเมตตา มีใจเมตตาต่อใต้หล้า!”
เซียวจิ้งอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่ก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายพูดเช่นนี้ออกมา หน้าของพระพุทธองค์ก็ยังคงต้องให้ การมอบประคำพุทธะ ก็เพื่อที่จะข้ามการทดสอบจิตใจ และยังมีความหมายแฝงอยู่ว่า ในอนาคตหากเซียวจื่อเจี๋ยสืบทอดมังกรแท้จริง ก็จะได้รับการสนับสนุนจากขุนเขาอนันต์!