หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 156
“ปรมาจารย์กระบี่ช่างสายตาไม่เลว”
จ้าวไห่หัวเราะ
เห็นได้ชัดว่า คำพูดนี้ที่หมายถึง คือปรมาจารย์กระบี่มาเพื่อสนับสนุนเซียวเหยียน
เมื่อได้ยินดังนั้น บนใบหน้าของหลี่ชางเสวียนกลับปรากฏความอึดอัดขึ้นมาสายหนึ่ง
เขามาเพื่อสนับสนุนเซียวเหยียน หาใช่เพราะตัวเซียวเหยียนเอง แต่เป็นเพราะศิษย์ของตนเองร้องขอ และเขาก็เอ็นดูเยว่ชิงเหอศิษย์น้อยผู้นี้อย่างยิ่ง บวกกับการเดินทางครั้งนี้อีกฝ่ายส่งจดหมายกลับมาแสดงเจตจำนงแล้วว่าจะเลือกวิถีกระบี่ ด้วยเหตุนี้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกยินดี ดังนั้นจึงรับปากลงจากเขามาเพื่อนางอย่างง่ายดาย
รอจนจ้าวไห่นั่งลง คนอื่นๆ ก็ล้วนแต่โค้งคำนับทักทายเขา ถึงแม้ว่ายอดฝีมือผู้นี้จะเป็น “ขันที” แต่ก็ไม่มีใครกล้าดูแคลน อย่าว่าแต่พวกเขาเลย ถึงแม้จะเป็นองค์ชายในราชสำนักแห่งนั้น เมื่อเจอจ้าวไห่ก็ต้องเรียกหนึ่งเสียงว่าท่านลุงจ้าว
“ทุกท่านนั่งเถิด ไม่ต้องเกร็ง”
จ้าวไห่ยิ้มโบกมือเป็นสัญญาณให้คนอื่นๆ นั่งลง
ข้างกายจ้าวไห่ คือเซียวเหยียนที่ประคองราชโองการ เขาเรียกสาวใช้ชุนหลันที่คอยรับใช้อยู่ข้างนอก ให้เธอนำราชโองการนี้กลับไปวางไว้ที่เรือนขุนเขาสายน้ำ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้สุราระหว่างมื้ออาหารทำสกปรก
เซียวจ้านเฉิงมองดูราชโองการลายพระหัตถ์ของจักรพรรดิประกาศิตสวรรค์นั่น อดไม่ได้ที่จะถามจ้าวไห่อย่างสงสัยใคร่รู้:
“ท่านหัวหน้าจ้าว ไม่ทราบว่าจักรพรรดิประกาศิตสวรรค์เคยเห็นบุตรข้าเมื่อไหร่ หรือว่าเขาเคยมาที่เมืองมรกต?”
คำพูดนี้ก็ทำให้คนอื่นๆ สงสัยใคร่รู้มองไปยังขันทีผู้นี้กับเซียวเหยียน
และเซียวเหยียนเองก็เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ เขาเคยเห็นจักรพรรดิประกาศิตสวรรค์เมื่อไหร่?
หรือว่าชายชราที่เล่นหมากริมแม่น้ำวันนั้น ก็คือจักรพรรดิที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร?
แต่ดูแล้วไม่เหมือนนะ ฝีมือหมากของจักรพรรดิประกาศิตสวรรค์… ไม่น่าจะแย่ขนาดนั้นกระมัง? อีกอย่างได้ยินมาว่าจักรพรรดิประกาศิตสวรรค์กำลังอยู่ในวัยฉกรรจ์ ร่างกายดุจขุนเขา สายตามองเก้าชั้นฟ้า แต่ท่านผู้นั้นกลับเป็นชายชรา
จ้าวไห่เมื่อเห็นทุกคนสงสัยใคร่รู้ ในใจก็ยิ้ม เขาได้ยินมาว่าจักรพรรดิประกาศิตสวรรค์เมื่อไม่กี่วันก่อนได้ออกจากราชสำนักมังกรไป แต่ไปที่ใดนั้นกลับไม่รู้ ท้ายที่สุดแล้วจักรพรรดิประกาศิตสวรรค์บางครั้งก็จะเสด็จประพาสต้นบ้าง บางครั้งจะพาเขาไปด้วย บางครั้งก็ไปตามลำพัง เขาย่อมไม่ไปสืบเสาะการเดินทางของฝ่าบาทผู้นี้ แต่หลังจากที่จักรพรรดิประกาศิตสวรรค์กลับมา ก็ให้เขามาที่นี่วิ่งเต้นหนึ่งรอบ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายส่วนใหญ่คงจะเคยพบกันมาแล้ว แต่ว่า เรื่องแบบนี้เขาจะพูดได้อย่างไร การเปิดเผยการเดินทางเที่ยวเล่นของฝ่าบาท นี่คือการหาเรื่องให้ตัวเอง
“สาเหตุโดยละเอียด ข้าน้อยก็ไม่ทราบ”
จ้าวไห่ยิ้มกล่าว “บางทีอาจจะเป็นการรำลึกถึงคุณูปการของบรรพบุรุษตระกูลเซียว หรืออาจจะได้ยินถึงพรสวรรค์ของท่านชายยศขุนหลวง จึงได้ส่งคนมาให้คอยจับตาดูอยู่บ้าง สรุปแล้ว ยินดีกับขุนศึกอาญายุทธ์ที่ได้บุตรกิเลนเช่นนี้!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนในใจก็คิดว่าก็มีความเป็นไปได้ ท้ายที่สุดแล้วในราชโองการลายพระหัตถ์ได้ยกย่องตระกูลเซียว จักรพรรดิผู้นั้นดูเหมือนจะค่อนข้างมองเซียวเหยียนในแง่ดี นำเซียวโม่เฉิงมาเปรียบเทียบ ราวกับแอบหวังว่าเซียวเหยียนจะสามารถสืบทอดความสามารถของเซียวโม่เฉิงได้ มีชื่อเสียงสะท้านราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ อีกอย่างชื่อเสียงของเซียวเหยียนในเมืองมรกตดังก้องไปทั่ว ส่งไปถึงหูของจักรพรรดิผู้นั้นก็ไม่แปลก อีกฝ่ายส่งคนมาสืบข่าวก็พอจะฟังขึ้น
“สามารถได้รับการชื่นชมจากจักรพรรดิประกาศิตสวรรค์ คือเกียรติของบุตรข้า ข้าควรจะขอบคุณฝ่าบาทถึงจะถูก”
เซียวจ้านเฉิงรีบกล่าว
จิตใจของเซียวเหยียนทำให้เขาปวดหัวมาตลอด แต่ไม่คิดว่าจะกลับเข้าตาจักรพรรดิประกาศิตสวรรค์ได้ ทำให้ในใจเขายินดีอย่างยิ่ง
จ้าวไห่ยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไรอีก
หลี่ชางเสวียนมองไปยังเซียวเหยียน ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร
ศิษย์ทั้งสี่ของเขากลับสายตาซับซ้อน เซียวเหยียนมีราชโองการลายพระหัตถ์ของจักรพรรดิประกาศิตสวรรค์นี้อยู่ ถึงแม้ท่านอาจารย์ของพวกเขาจะไม่มา ก็เพียงพอที่จะข่มเครือข่ายความสัมพันธ์ของเซียวจื่อเจี๋ยนั้นแล้ว
ท้ายที่สุดแล้ว ใต้หล้าหากจะพูดถึงเครือข่ายความสัมพันธ์ ใครจะยังใหญ่กว่าจักรพรรดิประกาศิตสวรรค์ผู้นั้นได้?! อย่าว่าแต่พระพุทธโบราณอนันต์เลย ถึงแม้จะเป็นมหาปราชญ์ของตำหนักวิถีสวรรค์ผู้นั้น ก็ต้องก้มหัวให้
อะไรคือจักรพรรดิ…
ผู้สูงส่งที่สุดในโลกมนุษย์!
เยว่ชิงเหอแววตาสั่นไหว มองไปยังเด็กหนุ่มที่สีหน้าดุจสายลมบริสุทธิ์อบอุ่นในที่นั่ง แววตาสั่นไหว รู้สึกว่าภาพฉากนี้คล้ายกับวัยเด็กอย่างยิ่ง ในที่ที่ทุกคนไม่มองในแง่ดี อีกฝ่ายกลับโดดเด่นอย่างยิ่ง
ไม่นานนัก พระโพธิสัตว์จากขุนเขาอนันต์ ปรมาจารย์ดาบและยอดฝีมือขอบเขตจตุรภพอีกสามท่าน ก็มาพบกับจ้าวไห่ ทักทายกันสองสามประโยค ท้ายที่สุดแล้วอีกฝ่ายคือคนข้างกายจักรพรรดิประกาศิตสวรรค์ สามารถส่งสารไปถึงอำนาจสูงสุดของใต้หล้าได้ พวกเขาก็ไม่กล้าล่วงเกินและยั่วยุ รอจนทักทายเสร็จ ก็กลับไปยังข้างกายเซียวจื่อเจี๋ยแล้ว
ฟางซือหยูหน้าเปื้อนยิ้ม แต่รอยยิ้มค่อนข้างฝืน นิ้วใต้โต๊ะก็แทบจะบีบจนเลือดออก ณ เวลานี้นางในใจมีเพียงความคิดเดียว นั่นก็คือเสียใจ…
เสียใจที่ไม่ควรให้เซียวเหยียนกลืนยาพิษที่ทำลายโลหิตเทวะเม็ดนั้นลงไป! แต่ควรจะ…
สังหารเขาโดยตรง!
ถึงแม้การกระทำนี้จะเสี่ยงอยู่บ้าง ก็คุ้มค่า!
ใครจะไปคิดว่าเด็กในตอนนั้น ตอนนี้จะองอาจผึ่งผายถึงเพียงนี้ จะเจิดจรัสเจิดจ้าถึงเพียงนี้!
อีกอย่างนี่คือในสถานการณ์ที่เซียวเหยียนถูกทำลายโลหิตเทวะแล้ว! หากปล่อยให้เขาปลุกโลหิตเทวะได้ เกรงว่าจะเจิดจ้ายิ่งกว่านี้อีก
แต่นางก็ไม่รู้ว่า การเพิ่มพลังกายเนื้อของโลหิตเทวะ สำหรับเคล็ดวิชาฝึกกายามากมายที่เซียวเหยียนบำเพ็ญตนเองแล้ว นั้นน้อยนิดจนแทบไม่มีผล
“ไม่คิดว่าจักรพรรดิประกาศิตสวรรค์จะลงราชโองการลายพระหัตถ์ ดูแล้วพวกเราก็มาเปล่าแล้ว”
ปรมาจารย์ดาบสวี่ชางหลงดื่มสุราหนึ่งจอก ทอดถอนใจกล่าว
ผู้บัญชาการคนหนึ่งของกรมปราบอสูร เฉินอู่ สีหน้าสงบนิ่ง ในใจกลับค่อนข้างขุ่นมัว
ตนเองมาเพื่อสนับสนุนเซียวจื่อเจี๋ย หมากตานี้ดูเหมือนจะเดินผิดแล้ว คนอื่นก็แล้วไป อย่างเช่นปรมาจารย์ดาบ พระโพธิสัตว์ขุนเขาอนันต์พวกเขา ล้วนแต่เป็นยอดฝีมือชั้นสุดยอดในยุทธภพ ส่วนเขาต่างออกไป เขามีตำแหน่งขุนนางอยู่ แต่จุดสิ้นสุดของตำแหน่งขุนนาง ก็คือจักรพรรดิผู้นั้น ตนเองกลับยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับจักรพรรดิไปแล้ว
“ฮูหยินหลิว ขออภัยแล้ว”
ครุ่นคิดครู่หนึ่ง เฉินอู่ก็กล่าวกับฟางซือหยูประโยคหนึ่ง จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน กล่าว “ข้าทันใดนั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่าในบ้านมีธุระ ขอกลับไปก่อนสักครั้ง ทุกท่านกินกันช้าๆ”
พูดจบ ก็ลุกขึ้นยืนประสานมือเล็กน้อย หันหลังเดินจากไป
ก่อนจะไป สังเกตเห็นจ้าวไห่ เซียวจ้านเฉิงและคนอื่นๆ ที่โต๊ะข้างๆ มองมา เขาก็เผยรอยยิ้มเล็กน้อย พยักหน้าให้พวกเขา ก็รีบร้อนจากไป
ฟางซือหยูแสร้งยิ้มอย่างฝืนๆ แต่ความโกรธในแววตาก็แทบจะยับยั้งไว้ไม่อยู่แล้ว
ดูเหมือนจะรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงอารมณ์ของนาง พระโพธิสัตว์ขุนเขาอนันต์ข้างๆ ซือคงฮุ่ยหยวน ยิ้มเล็กน้อย:
“ฮูหยิน ท่านไม่ต้องกังวล เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ดูที่วาสนาของจื่อเจียแล้ว ข้าเชื่อว่าจื่อเจียทำได้”
สีหน้าของเขายังคงอ่อนโยน ดูเหมือนจะไม่ถูกสิ่งภายนอกรบกวน ไม่แปดเปื้อนฝุ่น
ฟางซือหยูมองเขาแวบหนึ่ง คิดในใจว่านี่ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่ใช่เรื่องของเจ้าเอง เจ้าแน่นอนว่าพูดได้เบา แต่เมื่อนึกถึงข่าวที่อีกฝ่ายแอบแจ้งมา ในใจนางก็ผ่อนคลายลงมาก
ว่ากันตามความเร็วในการฝึกฝนแล้ว เซียวเหยียนก็เร็วกว่าลูกชายของตนเองจริงๆ แต่หากสัดทั้รากฐานของแต่ละขอบเขต ก็พูดยากแล้ว