หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 155
ราชโองการลายพระหัตถ์ของจักรพรรดิประกาศิตสวรรค์?!
ท่ามกลางความเงียบสงัดทั่วทั้งสวน ทุกคนต่างก็พร้อมใจกันหันไปมองยังที่แห่งหนึ่ง ณ ที่แห่งนั้น เด็กหนุ่มผู้สูงศักดิ์กำลังนั่งตัวตรงอยู่ และมีหญิงสาวนางหนึ่งอุ้มกล่องกระบี่สีดำขนาดใหญ่ ยืนอยู่ข้างกายเขา
“?”
เมื่อได้ยินการประกาศนี้ เซียวเหยียนก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง จักรพรรดิประกาศิตสวรรค์รึ?
ในขณะเดียวกัน ที่โต๊ะเดียวกัน เซียวจ้านเฉิง, หลี่ชางเสวียน และศิษย์อีกหลายคนของเขา ต่างก็พากันมองมาที่เซียวเหยียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและสงสัย
ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด เซียวเหยียนก็รีบลุกขึ้นยืน ในขณะนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้น กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาจากนอกสวน สองข้างทางคือทหารองครักษ์ประจำจวนที่คอยอารักขา ตรงกลางคือขันทีเฒ่า “หัวกะทิ” หลายคนที่ประคองราชโองการอยู่
“ผู้ใดคือเซียวเหยียน?”
ขันทีเฒ่าในชุดคลุมสีม่วงเอ่ยถาม
เขากวาดตามองไปรอบๆ เมื่อเห็นแขกเหรื่อเต็มสวนก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจ เพียงแต่ เมื่อได้เห็นตัวตนระดับขอบเขตจตุรภพอย่างปรมาจารย์กระบี่และพระโพธิสัตว์ แววตาของเขาก็หรี่ลงเล็กน้อย
และในขณะนี้ ภายในสวนที่เงียบสงบไปชั่วครู่ ก็มีเสียงกระซิบกระซาบพูดคุยกันดังขึ้นมากมาย มีคนเมื่อเห็นขันทีเฒ่าผู้นี้ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจ
นี่คือคนโปรดข้างกายองค์จักรพรรดิประกาศิตสวรรค์ เคยรับใช้จักรพรรดิองค์ก่อน ตัวเขาเองก็เป็นตัวตนระดับขอบเขตจตุรภพ ถึงแม้จะอยู่ในราชสำนักมังกรอันสูงส่งนั้น ก็จัดเป็นบุคคลที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง! ไม่คิดว่า อีกฝ่ายจะมาประกาศราชโองการลายพระหัตถ์ด้วยตนเอง
ในอดีต ราชโองการแต่งตั้งยศของ 5 จวนขุนพลเทวะ ส่วนใหญ่ก็ล้วนแต่เป็นท่านกงกงจ้าวผู้นี้ที่มาประกาศ แต่ส่วนใหญ่จะเป็นรุ่นปู่ของเซียวเหยียน นานๆ ครั้งในรุ่นบิดาของเซียวจ้านเฉิง หากสร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ ก็จะมีท่านผู้นี้มาประกาศ ไม่คิดว่าตอนนี้ เซียวเหยียนเป็นเพียงเด็กรุ่นที่สาม กลับสามารถทำให้ฝ่ายนั้นมาส่งราชโองการด้วยตนเองได้
“คารวะท่านกงกง”
ในตอนนี้ เซียวเหยียนก็ได้เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ประสานมือคารวะเล็กน้อย
จ้าวไห่มองสำรวจเด็กหนุ่มผู้นี้แวบหนึ่ง พลางยิ้ม:
“สมแล้วที่เป็นมังกรหงส์ในหมู่คน รูปโฉมสง่างาม ท่านชายยศขุนหลวงมิต้องมากพิธี โปรดรับราชโองการ”
เมื่อได้ยินเขาเอ่ยถึง “ยศขุนหลวง” คนไม่น้อยก็พลันนึกขึ้นได้ว่า เด็กหนุ่มตรงหน้านี้ นอกจากจะมีพรสวรรค์ระดับบำเพ็ญที่สะท้านโลกแล้ว ตัวเขายังมีคุณูปการยศขุนหลวงอีกด้วย! เพียงเพราะรัศมีแห่งพรสวรรค์นี้เจิดจ้าเกินไป จนทำให้คนละเลยคุณูปการจากการปกป้องเมืองนั้นไป เพียงแค่คุณูปการนี้ ก็เหนือกว่าคนครึ่งหนึ่งที่นั่งอยู่ที่นี่แล้ว
เซียวเหยียนเมื่อเห็นคำใบ้ในคำพูดของเขา ก็ปฏิบัติตามสถานะยศขุนหลวงทันที เพียงแค่โค้งกายเล็กน้อยเพื่อรับราชโองการ หากไม่มีคุณูปการนี้ ถึงแม้เขาจะเป็นบุตรชายของขุนศึกอาญายุทธ์ ก็ต้องคุกเข่าลงฟังประกาศ
“…รำลึกถึงคุณูปการพันปีของตระกูลเซียว ขุนศึกอาญายุทธ์อบรมสั่งสอนบุตรได้ดี… ในอดีตคุณชายเก้าตระกูลเซียวขุนศึกพิทักษ์ชาตินำทัพเหล็กพิทักษ์ชายแดน พลีชีพเพื่อชาติ…”
“บัดนี้ โชคดีได้บุตรผู้นี้ พรสวรรค์ของเขาพันปีไร้สอง จิตใจของเขาเที่ยงแท้จริงใจ ไม่ไหลตามกระแส ฉลาดรอบรู้ เปี่ยมด้วยเมตตาธรรม…”
“ตระกูลเซียวมีบุตรเช่นนี้ คือโชคดีของประชาราษฎร์นับล้านๆ ของราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์เรา!”
ราชโองการลายพระหัตถ์นี้ค่อนข้างยาว เมื่อท่านกงกงจ้าวไห่ค่อยๆ อ่านไปทีละตัวอักษร ในที่เกิดเหตุก็เงียบสงัด
ก่อนอื่นคือการยกย่องบิดาของเซียวเหยียน แล้วก็ถือโอกาสเอ่ยถึงมังกรแท้จริงของตระกูลเซียวที่เมื่อสิบกว่าปีก่อนเคยสร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ แต่ที่ต้องการจะยกย่องเป็นพิเศษอย่างแท้จริง กลับเป็นตัวของเซียวเหยียนเอง
พรสวรรค์ใช้เพียงคำว่า “พันปีไร้สอง” กล่าวถึงเพียงสั้นๆ แต่ถึงแม้จะไม่พูด ทุกคนที่อยู่ที่นี่ก็รู้ดีว่าพรสวรรค์ของเด็กหนุ่มผู้นี้น่าสะพรึงกลัวเพียงใด ท้ายที่สุดแล้วมหาอำนาจไม่น้อย ล้วนแต่มีบันทึกไว้ และความเร็วในการฝึกฝนของเซียวเหยียน ไม่นับกรณีพิเศษบางอย่างแล้ว ก็ถือว่าทุบสถิติที่เคยมีมา!
จุดสำคัญที่ราชโองการลายพระหัตถ์นี้กล่าวถึง กลับเป็นจิตใจของเซียวเหยียน
ใช้คำคุณศัพท์ถึงหกคำ…
ก็เห็นได้ว่าจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ผู้กุมอำนาจใต้หล้าผู้นั้น ชื่นชมเขาเพียงใด
บุคคลที่สามารถได้รับการยกย่องเช่นนี้ หลายร้อยปีมานี้ ก็นับนิ้วได้!
“เซียวเหยียน รับราชโองการ!”
จ้าวไห่กล่าวอย่างยิ้มแย้ม
เซียวเหยียนรีบกล่าวรับคำอย่างเคารพ ในใจก็รู้สึกตื้นตันอยู่บ้าง จักรพรรดิผู้นี้เคยเห็นตนเองเมื่อไหร่กัน ถึงกับมาสนับสนุนถึงเพียงนี้? นี่ไม่ใช่แค่การมาสนับสนุนเขาธรรมดาๆ แล้ว อาศัยคำยกย่องในราชโองการลายพระหัตถ์นี้ ตอนที่เขาตัดสินตำแหน่งมังกรแท้จริง ก็ไม่จำเป็นต้องทดสอบจิตใจแล้ว
ท้ายที่สุดแล้ว ราชโองการลายพระหัตถ์ของจักรพรรดิผู้นี้ใช้คำถึงหกคำมายกย่อง ผลคือตระกูลเซียวของเจ้ากลับบอกว่า เด็กคนนี้จิตใจไม่ผ่าน?
เจ้ากำลังตบหน้าใครกัน?
สองมือประคองรับราชโองการลายพระหัตถ์ เซียวเหยียนก็กล่าวขอบคุณขันทีจากสำนักพระราชวังชั้นในผู้นี้อีกครั้ง
จ้าวไห่ยิ้มเล็กน้อย กล่าว “ข้าน้อยในเมื่อมาแล้ว ก็ถือโอกาสดื่มสุราของจวนเซียวสักจอก รับไอแห่งความเป็นมงคลของท่านชายยศขุนหลวง ไม่ทราบว่าจะต้อนรับหรือไม่?”
“นั่นย่อมต้องต้อนรับอย่างยิ่ง”
เซียวเหยียนยิ้มกล่าว รู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องการจะอยู่ต่อ เพื่อสนับสนุนเขา
เมื่อได้ยินทั้งสองคนพูดคุยกัน ณ เวลานี้ ทุกคนในสวนก็ได้สติกลับมา สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย สายตาค่อนข้างซับซ้อน
บรรดาผู้ที่นั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่ง ซึ่งมาเพื่อสนับสนุนเซียวจื่อเจี๋ย สีหน้าค่อนข้างน่าเกลียด นอกจากญาติของตระกูลหลิวแล้ว ส่วนใหญ่ที่ต้องการจะอาศัยโอกาสนี้เกาะติดเซียวจื่อเจี๋ย ก็มีความรู้สึกเหมือนนั่งอยู่บนเข็มหมุด
เก้าอี้นี่เมื่อไหกันที้ร่เริ่มทิ่มคนแล้ว?
อีกด้านหนึ่ง เซียวจ้านเฉิงกลับลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ยิ้มพลางเดินเข้ามาต้อนรับ “ท่านหัวหน้าจ้าว เดินทางมาไกล ลำบากแล้ว ท่านเชิญนั่ง”
เชิญเขาไปยังที่นั่งแขกผู้มีเกียรติ
จ้าวไห่ยิ้ม ติดตามเซียวเหยียนกลับไปยังข้างโต๊ะ
และคนที่เดิมทีนั่งอยู่รอบๆ โต๊ะ เมื่อเห็นคนโปรดข้างกายองค์จักรพรรดิผู้นี้ และยังเป็นยอดฝีมือขอบเขตจตุรภพ ต่างก็พากันลุกขึ้นยืน รวมถึงศิษย์หลายคนของปรมาจารย์กระบี่
ปรมาจารย์กระบี่กลับนั่งนิ่งไม่ขยับ เพียงแต่บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้ม กล่าว “ท่านหัวหน้าจ้าว ไม่ได้พบกันนาน สบายดีนะ”