หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 154
“เจ้ามาได้อย่างไร”
เซียวเหยียนประหลาดใจเล็กน้อย สายตากวาดมองด้านหลังอีกฝ่าย กลับเห็นว่าไม่มีศิษย์คนอื่น ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ด้วยสถานะของตำหนักจันทน์ ไม่จำเป็นต้องเข้ามาพัวพัน ท้ายที่สุดแล้วศิษย์ตำหนักจันทน์เต็มใต้หล้า หากผูกมัดกับจวนขุนพลเทวะแน่นเกินไปใช่ว่าจะเป็นเรื่องดี บางความสัมพันธ์รักษาระยะห่างพอดี ถึงจะดีที่สุด ยาวนานที่สุด ไม่ง่ายที่จะทำลาย
“ข้าติดตามบิดามา” จ้าวหยางกล่าวอย่างเคารพ
เซียวเหยียนเข้าใจแล้ว พยักหน้า ให้เขานั่งลง ไม่ต้องเกร็ง
ทั้งสองคนพูดคุยเรื่องบทกวีอย่างสบายๆ คนไม่น้อยเมื่อเห็นจ้าวหยางที่พูดคุยกับเซียวเหยียน ล้วนแต่ประหลาดใจ แอบจดจำรูปลักษณ์ของเด็กหนุ่มผู้นี้ไว้ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ในอนาคตล่วงเกิน
รอจนเวลาถึงเที่ยงวัน
เซียวจ้านเฉิงก็พาแขกเต็มห้องโถง ให้เฟยหลงเรียกเซียวเหยียนมาอยู่ข้างกาย พ่อลูกสองคนเดินอยู่ข้างหน้า พาปรมาจารย์กระบี่และคนอื่นๆ และแขกคนอื่นๆ เต็มห้องโถง มุ่งหน้าไปยังเรือนของถังซู่อิง
ที่นี่คนแน่นขนัดแล้ว แออัดยัดเยียด
ฟางซือหยูและคนอื่นๆ ก็มาถึงก่อนแล้ว แขกที่มาเพื่อสนับสนุนเซียวจื่อเจี๋ย ก็ได้นั่งลงแล้ว ตามสถานะ จากสวนด้านในถึงสวนด้านนอกก็นั่งไปแล้วกว่าครึ่ง
เมื่อเซียวจ้านเฉิงและคนอื่นๆ มาถึง เสียงจอแจในที่เกิดเหตุก็เบาลงเล็กน้อย ล้วนแต่หันมามอง
รอจนเห็นหลี่ชางเสวียนข้างกายเซียวจ้านเฉิง คนไม่น้อยก็สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ส่งเสียงอุทานเบาๆ
คนไม่น้อยไม่คิดว่า เซียวจ้านเฉิงจะสามารถเชิญท่านปู่ปรมาจารย์กระบี่ผู้นี้มาได้ เพื่อมาสนับสนุนลูกของตนเอง นี่ท้ายที่สุดแล้วคือยอดฝีมือชั้นนำขอบเขตจตุรภพ และยังได้ยินมาว่าไม่ยินดียินร้ายในชื่อเสียงลาภยศ ตลอดทั้งปีนั่งอยู่ที่กระท่อมกระบี่ กลับถูกเชิญลงจากเขามาได้
แต่ว่า มีคนทราบว่าคู่หมั้นของเซียวเหยียนคือศิษย์ของปรมาจารย์กระบี่ เรื่องนี้กลับไม่รู้สึกแปลก
เข้าสู่สวนด้านในแล้ว ภายใต้การจัดแจงของแม่บ้านข้างกายหญิงชรา ตามตำแหน่งขุนนาง สถานะในยุทธภพ และความแข็งแกร่งระดับบำเพ็ญ ก็จัดให้นั่งตามลำดับ นี่คืองานที่ละเอียดและใหญ่โตอย่างยิ่ง ยังต้องพยายามรับประกันว่าจะไม่เกิดข้อผิดพลาด ท้ายที่สุดแล้วผู้ที่นั่งอยู่ ส่วนใหญ่ล้วนแต่ให้ความสำคัญกับ “ชื่อ” อย่างยิ่ง
หลี่ชางเสวียนและศิษย์หลายคน ย่อมต้องเข้าสู่สวนด้านใน
เมื่อพวกเขามาถึง เสียงพูดคุยของแขกทางฝั่งฟางซือหยู ก็เบาลงมาก ส่งสายตาที่เกรงกลัวมา
ศิษย์สี่คนข้างกายหลี่ชางเสวียน ในแววตาเผยให้เห็นรอยยิ้มและความหยิ่งทะนงอยู่หลายส่วน สายตากวาดมองไปยังคุณชายน้อยตระกูลเซียวผู้นี้ที่ไม่ไกลออกไป เมื่อนึกถึงคำพูดที่ไม่สุภาพก่อนหน้านี้ของอีกฝ่าย ในใจก็ยิ้มเย็น
ดูสิ นี่คือบารมีที่อาจารย์ของข้ามาให้เจ้า!
“ปรมาจารย์กระบี่ ไม่ได้เจอกันนานแล้วนะ”
เงาร่างหลายสายก็เดินเข้ามา ที่ยืนอยู่ตรงกลางคือพระโพธิสัตว์ของขุนเขาอนันต์ พระโพธิสัตว์ผู้นี้ใบหน้าขาวสะอาด เป็นรูปลักษณ์ของวัยกลางคน สวมชุดจีวรบริสุทธิ์ ผมดำขลับดุจหยกดำ ใบหน้าเปื้อนยิ้มกล่าว
สายตาของหลี่ชางเสวียนเคร่งขรึมขึ้น พระโพธิสัตว์ของขุนเขาอนันต์ คือตัวตนที่น่ารังเกียจอย่างยิ่ง
“ไม่คิดว่าที่นี่จะเจอเจ้า ปรมาจารย์กระบี่”
ข้างกายพระโพธิสัตว์ผู้นี้คือชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่ง ทั่วร่างหรูหรา สายตากล่าวมองอย่างเหนือกว่า
หลี่ชางเสวียนกล่าวอย่างเรียบเฉย “การประลองดาบกระบี่ยังไม่รู้ผลนะ มีโอกาสค่อยมาลองกันใหม่”
อีกฝ่ายคือปรมาจารย์ดาบอุดรท่านหนึ่ง หลายปีก่อนเคยประลองกับเขา แต่ไม่มีผล
“เจอกันครั้งแรก ได้ยินชื่อเสียงของปรมาจารย์กระบี่มานานแล้ว ฮ่าๆ…” ชายชราอีกคนหนึ่งหัวเราะ
เขารูปร่างเตี้ย สวมเสื้อคลุมสีเขียว เครายาวถึงท้อง
หลี่ชางเสวียนสีหน้าสงบนิ่ง “พวกท่านกรมปราบอสูรไม่ไปปราบอสูรรึ?”
“มาดื่มเหล้าสักจอกเท่านั้น ไม่เสียเวลา” ชายชราหัวเราะ
แขกที่โต๊ะอื่นต่างก็กลั้นหายใจเล็กน้อย
บุคคลชั้นนำที่ปกติยากที่จะได้เห็น ยอดฝีมือขอบเขตจตุรภพ ที่นี่ในคราวเดียวก็คือสี่ท่าน
ศิษย์สองสามคนที่อยู่ด้านหลังหลี่ชางเสวียนก็สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เดิมทีคิดว่าอาศัยท่านอาจารย์มาหนุนหลังให้เซียวเหยียน อย่างน้อยก็สูสีกัน ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเชิญมาถึงสามท่าน
หลังจากปะทะกันอย่างง่ายๆ สองสามคนก็กลับไปนั่งที่ของตนเอง
หลี่ชางเสวียนสีหน้าเย็นชา มองเซียวจ้านเฉิงแวบหนึ่ง กล่าว “หากเจ้าเชิญมาได้เพียงข้าเฒ่าคนเดียว สนามนี้ข้าเฒ่าเกรงว่าจะคุมไม่อยู่แล้ว”
เซียวจ้านเฉิงหัวเราะอย่างขมขื่นเล็กน้อย เขาเรื่องนี้ก็คาดการณ์ไว้แล้ว กล่าว “ยังมีผู้อาวุโสอีกท่านหนึ่ง กำลังเดินทางมา”
“คือใคร?”
“เจ้าขุนเขากระบี่สวรรค์”
สายตาของหลี่ชางเสวียนสั่นไหวเล็กน้อย กล่าว “ที่แท้ก็คือเจ้านั่นเอง ก็ไม่ได้เจอกันนานแล้ว”
เซียวจ้านเฉิงถอนหายใจในใจ น่าเสียดาย ถึงแม้ท่านผู้นั้นจะมาถึง ก็ยังด้อยกว่าเล็กน้อย แต่ว่า โชคดีที่ความแตกต่างก็ไม่นับว่ามากขนาดนั้น เขามองลูกชายเซียวเหยียนแวบหนึ่ง เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้าไม่ใส่ใจ ในใจก็จนปัญญา ปรมาจารย์กระบี่คือเหอเอ๋อร์เชิญมา เจ้าขุนเขาแห่งขุนเขากระบี่สวรรค์คือตนเองเชิญมา ลูกชายคนนี้ของตนเอง ระดับบำเพ็ญถึงแม้จะสูง แต่กลับไม่มีเครือข่ายความสัมพันธ์เลย
ในขณะที่เซียวจ้านเฉิงกำลังถอนหายใจในใจ ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังเข้ามาในสวนด้านใน:
“รายงาน—อรหันต์แห่งขุนเขาอนันต์มาเยือน!”
จากนั้นก็เห็นชายวัยกลางคนในชุดจีวรคนหนึ่ง ยิ้มพลางเดินเข้ามาในสวนด้านใน รอจนเห็นพระโพธิสัตว์ที่นั่งอยู่บนที่นั่งแขกผู้มีเกียรติ ก็พยักหน้ากล่าวพุทธวจนะหนึ่งประโยค
จากนั้นก็กวาดตามองทางฝั่งของเซียวจ้านเฉิง รอจนเห็นว่ามีแขกในสวนด้านในเพียงแค่โต๊ะเดียว ดูเหมือนจะค่อนข้างประหลาดใจ จากนั้นก็ยืนอยู่กลาง กล่าว:
“ศิษย์ได้รับคำสั่งมา วัชรเทพฟ้าดินอยู่ที่ใด?”
เซียวจื่อเจี๋ยประหลาดใจเล็กน้อย ลุกขึ้นยืนเดินไปข้างหน้า “เซียวจื่อเจี๋ยอยู่ที่นี่ คารวะท่านอรหันต์”
“พระพุทธโบราณอนันต์ให้ข้ามอบประคำพุทธะหนึ่งพวง มอบให้แก่วัชรเทพฟ้าดิน” อรหันต์กล่าวอย่างยิ้มแย้ม
เขากับเซียวจื่อเจี๋ยย่อมต้องรู้จักกัน ณ เวลานี้จงใจพูดเสียงดังเช่นนี้ ก็เพียงแค่เพื่อเพิ่มบารมีให้เขาเท่านั้น
เป็นดังคาด เมื่อได้ยินคำพูดของอรหันต์ผู้นี้ แขกเต็มสวนก็ตะลึงงันไป มองอีกฝ่ายอย่างตกตะลึง
พระพุทธองค์ที่ประทับอยู่สูงส่งบนขุนเขาอนันต์กลับมาสนับสนุนอีกฝ่ายด้วยรึ?
สีหน้าของหลี่ชางเสวียนกับเซียวจ้านเฉิงล้วนแต่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ค่อนข้างขุ่นมัว
มีพระพุทธองค์ผู้นั้นออกหน้า ถึงแม้เจ้าขุนเขาแห่งขุนเขากระบี่สวรรค์จะมา ก็ไม่มีประโยชน์
“หากรู้เช่นนี้แต่แรก เหอเอ๋อร์ก็ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนี้แล้ว”
หลี่ชางเสวียนส่ายหน้ากล่าว สีหน้ากลับคืนสู่ความสงบแล้ว หากรู้เช่นนี้แต่แรกเขาก็ไม่จำเป็นต้องลงจากเขาแล้ว
เซียวจ้านเฉิงได้ยินดังนั้นร่างกายก็สั่นสะท้านเล็กน้อย ถอนหายใจหนึ่งที นี่เทียบไม่ได้จริงๆ โชคดีที่เครือข่ายความสัมพันธ์ไม่ใช่ตัวตัดสิน
“ขอบคุณท่านอาจารย์” เซียวจื่อเจี๋ยต่อหน้าธารกำนัล รับประคำพุทธะในมือของอรหันต์ สีหน้าเคารพกล่าวขอบคุณ
อรหันต์ยิ้มเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นด้านหลังก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาอีก:
“รายงาน!!”
“ราชโองการลายพระหัตถ์ของจักรพรรดิประกาศิตสวรรค์มาถึงแล้ว เชิญบุรุษแห่งตระกูลเซียว เซียวเหยียนรับราชโองการ!!”
ในทันใดนั้น ทั้งสวนก็เงียบสงัด ไร้เสียงนกเสียงกา