หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 153
บทที่ 153
“นั่นย่อมต้องต้อนรับอยู่แล้ว”
เซียวจ้านเฉิงประหลาดใจเล็กน้อย รู้สึกว่าในคำพูดของปรมาจารย์กระบี่ดูเหมือนจะมีหนามอยู่บ้าง มองไปยังเซียวเหยียนข้างๆ ก็เข้าใจในทันที น่าจะเป็นเพราะนิสัยสบายๆ ของเซียวเหยียน ต้อนรับไม่ทั่วถึง
ก็ยิ้มกล่าวทันที “ท่านปรมาจารย์กระบี่เชิญไปที่สวนด้านในก่อน เด็กคนนั้นเหอเอ๋อร์พรสวรรค์ฉลาดหลักแหลม สามารถฝากตัวเป็นศิษย์ใต้สำนักปรมาจารย์กระบี่ได้ ก็ถือเป็นวาสนาของเด็กคนนี้แล้ว”
เมื่อเห็นแม่ทัพผู้กุมอำนาจทางการทหารมานานหลายปีเกรงใจเช่นนี้ บนใบหน้าของหลี่ชางเสวียนก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาหลายส่วน ติดตามเขาเข้าสู่สวน ไม่ได้สนใจเซียวเหยียนข้างๆ อีกต่อไป ท้ายที่สุดแล้วลำดับศักดิ์ต่างกันเกินไป กับเด็กรุ่นหลังไม่มีอะไรต้องไปเอาเรื่อง
ศิษย์สองสามคนที่อยู่ด้านหลังหลี่ชางเสวียน ก็ตระหนักว่าการโต้เถียงกับเซียวเหยียนไม่มีความหมาย เดิมทีมาเพื่อสร้างความสัมพันธ์ ผลคือกลับเพราะปากเสียงจนทำให้สถานการณ์กระอักกระอ่วน ไม่คุ้มค่าเลย เพียงแต่ในใจต่อน้องหนุ่มผู้โด่งดังไปทั่วเมืองมรกตผู้นี้ ก็มีความไม่พอใจและไม่ชอบอยู่หลายส่วน
รอจนพวกเขาจากไปหมดแล้ว เยว่ชิงเหอกลับยืนอยู่ข้างกายเซียวเหยียน สีหน้าลังเล กล่าว “พี่เหยียน ท่านโกรธแล้วรึ?”
เซียวเหยียนนั่งกลับไปที่เก้าอี้ ยิ้มเล็กน้อย “ไม่ ไม่มีอะไรน่าโกรธ”
เยว่ชิงเหอกล่าว “ท่านอาจารย์ของข้าปฏิบัติต่อกระบี่อย่างจริงจังอย่างยิ่ง บางครั้งคำพูดอาจจะฟังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ พี่เหยียนท่านอย่าได้ไปใส่ใจเลย”
เซียวเหยียนยิ้มๆ “อย่ากังวลเลย ข้าไม่โกรธ”
เยว่ชิงเหอมองเขาสองสามที เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้โกรธจริงๆ ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก กล่าว “ข้าเห็นว่าข้างกายเซียวจื่อเจี๋ย เชิญพระโพธิสัตว์ของขุนเขาอนันต์มาหนุนหลัง ดังนั้นถึงได้เชิญท่านอาจารย์มา”
“ทำให้เจ้าต้องลำบากแล้ว” เซียวเหยียนเข้าใจถึงน้ำใจดีของนาง ยิ้มเล็กน้อย “ไปอยู่เป็นเพื่อนท่านอาจารย์ของเจ้าเถอะ เขาไม่คุ้นเคยกับที่นี่ ข้าจะตากแดดอีกหน่อย”
“ก็ได้เจ้าค่ะ” เยว่ชิงเหอได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้า
รอจนเยว่ชิงเหอจากไปแล้ว เซียวเหยียนก็หยิบตำรากวีขึ้นมาอีกครั้ง วางไว้บนใบหน้าของตนเอง ตากแดดต่อไป
ข้างๆ กัน หลิวรั่วซีอุ้มกล่องกระบี่ มองไปยังสวนด้านในอยู่บ่อยครั้ง เมื่อครู่นี้นางหัวใจแทบจะหยุดเต้น บารมีของปรมาจารย์กระบี่ผู้นั้นแข็งแกร่งเกินไป นางมีความรู้สึกที่ตัวสั่นเทา นี่คือปรมาจารย์กระบี่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วหล้านะ! แต่เด็กหนุ่มตรงหน้า กลับรับมือได้อย่างสบายๆ ไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย นางก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะโกรธลงมือ สั่งสอนเซียวเหยียน
แต่ความคิดของหลิวรั่วซีนั้นกังวลเกินไปแล้ว ที่จวนขุนพลเทวะแห่งนี้ อย่าว่าแต่เซียวเหยียนจะทำผิดเลย หลี่ชางเสวียนถึงแม้อารมณ์จะร้อนเพียงใด ก็ไม่มีทางที่จะลงมือ มิเช่นนั้นที่ตีไม่ใช่เพียงแค่เซียวเหยียน แต่เป็นใบหน้าของทั้งจวนขุนพลเทวะ
ในขณะเดียวกัน เมื่อเทียบกับความเงียบเหงาของเครือข่ายความสัมพันธ์ในเรือนขุนเขาสายน้ำแล้ว ในเรือนวารีวิจิตรกลับคึกคักอย่างยิ่ง แขกเต็มห้องโถง สวนด้านในก็ยืนเต็มไปหมด แม้แต่สวนด้านนอกก็คนแน่นขนัด สาวใช้คนรับใช้เต็มสวนวิ่งวุ่นไปมา คอยรับใช้อยู่ไม่ว่าง
…
…
ในสำนักศึกษาตำหนักจันทน์
ศิษย์จำนวนมากในตำหนักขาวอยากจะลงจากเขา ไปที่จวนขุนพลเทวะครึกครื้นหน่อย เพื่อสนับสนุนเซียวเหยียนและถือโอกาสดูว่ามังกรแท้จริงของตระกูลเซียวตัดสินอย่างไร แต่กลับถูกคำสั่งห้ามของเฝิงเหวินเทียนขวางไว้
จางจื่อเฟิงที่สอนอยู่เจนจัดเรื่องมารยาททางสังคมอย่างยิ่ง จึงนำสาเหตุของคำสั่งห้ามเล่าให้เหล่าศิษย์ฟังอย่างช้าๆ
สาเหตุมีสองข้อ
ข้อแรกคือด้วยพรสวรรค์ของเซียวเหยียน การคว้าตำแหน่งมังกรแท้จริงเป็นเรื่องที่แน่นอนแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีคนอื่นมาหนุนหลัง
ข้อที่สอง ก็คือสำนักศึกษาตำหนักจันทน์ไม่จำเป็นต้องไปเสริมเรื่องที่ดีอยู่แล้วโดยไม่จำเป็นเพื่อหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัว
ศิษย์เบื้องล่างพลันมีคนร้องขึ้นมา “แต่จ้าวหยางไปแล้ว!”
จางจื่อเฟิงดุอย่างไม่สบอารมณ์ “คนอื่นไปกับพ่อ พ่อของเขาคือผู้ใต้บังคับบัญชาเก่าของขุนศึกอาญายุทธ์ พ่อเจ้าเป็นรึ?”
ศิษย์คนนั้นก็พลันเงียบเสียงไป เห็นได้ชัดว่า พ่อของเขาไม่ใช่
ริมผาสูงชัน ณ สระน้ำเย็น
สองเงาร่างยืนอยู่ที่นี่ มองไปยังแดนไกลใต้ภูเขา พอจะสัมผัสได้ถึงความรุ่งเรืองที่นั่น และไอพลังที่แข็งแกร่งมากมายที่รวมตัวกัน
“เจ้าเด็กนั่นวาดภาพให้เจ้าตั้งมากมาย เจ้าไม่ไปดูหน่อยรึ?”
เฝิงเหวินเทียนไพล่มือไว้ข้างหลัง ยิ้มพลางมองเฝิงชิงหลีข้างกาย
เฝิงชิงหลีเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “หากข้าไป ท่านก็ไม่กลัวว่าจะนำตำหนักจันทน์เข้าไปพัวพันด้วยรึ?”
“นั่นย่อมไม่กลัวอยู่แล้ว”
เฝิงเหวินเทียนยิ้มกล่าว “ตระกูลเซียวก็ไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล อีกอย่างเด็กคนนั้นจะต้องสามารถคว้าตำแหน่งมังกรแท้จริงได้อย่างแน่นอน สนับสนุนเขามีอะไรน่ากลัว?”
เฝิงชิงหลีแค่นเสียงเบาๆ “ไม่กลัวแล้ว ท่านจะมาดูข้าทำไม?”
“เจ้าเด็กน้อยนั่นหลายวันแล้วไม่ขึ้นเขามา ข้าดูเจ้าทุกวันยืนรออยู่ที่นี่ กลัวเจ้าจะเบื่อ” เฝิงเหวินเทียนยิ้ม
เฝิงชิงหลีกลอกตา “ข้ารอเขาส่งขนมเปี๊ยะกรอบเล็กๆ”
“ข้าก็ไม่ได้บอกว่าเจ้ารออะไร”
เฝิงเหวินเทียนยิ้มเล็กน้อย “อีกอย่างเจ้าก็สามารถลงจากเขาไปซื้อเองได้”
เฝิงชิงหลีกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้ารับปากบรรพบุรุษของท่านแล้ว ว่าจะเฝ้าอยู่ที่นี่”
“เหตุใดต้องเพื่อคำสัญญาหนึ่งฉบับ ขังตนเองไว้ชั่วชีวิตเล่า”
เฝิงเหวินเทียนกลับถอนหายใจ กล่าว “อีกอย่างเจ้าก็ได้พิทักษ์มาเกือบพันปีแล้ว ตระกูลซ่งข้าซาบซึ้งในบุญคุณ”
เฝิงชิงหลีเงียบไป
ชั่วครู่ต่อมา ถึงได้กล่าว “ว่าไปแล้ว เขาก็เป็นอาจารย์ของตำหนักจันทน์ท่าน ท่านทำไมไม่ไปเล่า?”
เฝิงเหวินเทียนหัวเราะออกมา ไพล่มือไว้ข้างหลัง กล่าว:
“ข้าเพียงแค่ส่งถ่านในวันหิมะตก ไม่ทำเรื่องที่เหมือนกับการไปเพิ่มดอกไม้บนผ้าปัก”
…
…
ในเรือนขุนเขาสายน้ำ นอกจากปรมาจารย์กระบี่และคนอื่นๆ แล้ว ทยอยมีคนมาอีกบ้าง ส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นคนที่เซียวจ้านเฉิงช่วงเวลานี้ไปเยี่ยมเยียนมา ล้วนแต่มาที่เรือนเพื่อสนับสนุนเซียวเหยียน
แขกเต็มสวนด้านใน เซียวจ้านเฉิงนั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่ พูดคุยหัวเราะรับรองกับทุกคน ไม่นานก็มีเสียงหัวเราะดังๆ ของชายวัยกลางคนหลายคนดังขึ้นมา
คนหนุ่มสาวที่เหลือ จำนวนไม่มาก ล้วนแต่อยู่ในสวนด้านใน แอบมองคุณชายน้อยที่ตากแดดอยู่สวนหน้า ในแววตามีความสงสัยใคร่รู้ แต่ไม่กล้าเข้าใกล้
14 ปีขอบเขตสิบห้าลี้ ชื่อนี้ดังเกินไปแล้ว ทำให้คนเกรงกลัว
“อาจารย์เซียว”
เงาร่างหนึ่งดังขึ้นข้างกายเซียวเหยียน เซียวเหยียนเปิดตำรากวีออก เห็นว่าเป็นใบหน้าที่คุ้นเคย
อยู่ตามลำพังกับเซียวเหยียน สีหน้าของจ้าวหยางค่อนข้างตึงเครียด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนึกถึงบทกวีร้อยบทในหอนางโลมวันนั้น ต่อคนวัยเดียวกันผู้นี้คือทั้งเคารพทั้งชื่นชม