หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 152
เซียวเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาจำได้ว่าตนเองเคยบอกกับเยว่ชิงเหอแล้วว่า ไม่จำเป็นต้องให้นางช่วยเชิญอาจารย์ของนางลงจากเขามาเพื่อสนับสนุนเขา มันไม่มีความหมายเลย
ห่างกัน 8 ปี หลี่ชางเสวียนก็ได้กลับมาเยือนจวนแห่งนี้อีกครั้ง
ตอนที่เพิ่งจะเข้าสู่เรือนขุนเขาสายน้ำ เขาก็ได้เห็นเด็กหนุ่มที่นอนอยู่บนเก้าอี้ท่านปู่ตากแดดอย่างสบายอารมณ์ เดิมทีคิดว่าเด็กหนุ่มเช่นนี้ ควรจะฝึกฝนอยู่ทุกวินาที ไม่คิดว่ากลับจะสบายถึงเพียงนี้ แต่บางทีอาจจะเป็นการผ่อนคลายครั้งสุดท้ายก่อนศึกใหญ่ ก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ
ด้านหลังหลี่ชางเสวียน ยังมีเงาร่าง 4 ร่างติดตามมา ล้วนแต่เป็นศิษย์ใต้สำนักของเขา ชาย 3 หญิง 1 ในนั้นผู้ที่มีระดับบำเพ็ญสูงสุด ก็ได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตสามอมตะไปนานแล้ว ทั้ง 4 คนต่างก็มองสำรวจเซียวเหยียน ในแววตาเผยความประหลาดใจและสงสัยใคร่รู้
“พี่เหยียน”
เยว่ชิงเหอวิ่งเหอะๆ เข้ามา รอยยิ้มเบ่งบาน กล่าว “ข้าเชิญท่านอาจารย์พวกเขาลงจากเขามาแล้ว”
ถูกรบกวนความฝันอันแสนสุข แต่เมื่อเผชิญหน้ากับน้ำใจดีของหญิงสาว เซียวเหยียนก็ไม่สะดวกที่จะตำหนิ ทำได้เพียงลุกขึ้นยืน โยนตำรากวีไปข้างๆ มองดูปรมาจารย์กระบี่ผู้นี้เดินเข้ามาใกล้ ในใจก็ถอนหายใจในที่สุด
ผู้ที่พรากหางน้อยไปคือเขา แต่ผู้ที่ปล่อยให้หางน้อยจากไปคือตนเอง และผู้ที่กล่าวคำอำลากับตนเองอย่างแท้จริง ก็คือหางน้อยเอง
เช่นนี้แล้ว จะไปโทษใครได้เล่า?
เซียวเหยียนไม่โทษใครเลย เพราะเขาได้เก็บงำส่วนที่ก้าวล้ำเกินไปนั้นกลับมาแล้ว ดังนั้น หลังจากที่ถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อยหนึ่งที เซียวเหยียนก็วางความคิดฟุ้งซ่านมากมายลง ยิ้มแห้งๆ ประสานมือ “ท่านปู่ปรมาจารย์กระบี่ ไม่ได้พบกันนาน สบายดีนะขอรับ”
“หืม?”
หลี่ชางเสวียนประหลาดใจเล็กน้อย กล่าว “เจ้ายังจำข้าได้รึ?”
“ท่วงทีของท่านปรมาจารย์กระบี่สูงส่งปานนั้น จะลืมได้อย่างไรกันขอรับ” เซียวเหยียนยิ้มกล่าว
หลี่ชางเสวียนเลิกคิ้วเล็กน้อย เดิมทีคิดว่าเด็กหนุ่มผู้มีพรสวรรค์เป็นเลิศผู้นี้ จะต้องฮึกเหิมเหิมเกริม หรือไม่ก็บำเพ็ญตนอย่างขมขื่น นิสัยสันโดษ ไม่คิดว่ากลับเหมือนกับสายลมบริสุทธิ์ที่ไม่ยินดียินร้าย ทั่วร่างเผยให้เห็นกลิ่นอายของความเป็นอิสระในป่าเขา
“ขุนศึกอาญายุทธ์ให้กำเนิดบุตรที่ดี รุ่นที่สามของตระกูลเซียวจะต้องทะยานขึ้นสู่ฟ้าอีกครั้งแล้ว” หลี่ชางเสวียนกล่าวอย่างสงบ
เซียวเหยียนยิ้มๆ การทักทายตามมารยาทก็ถือว่าจบลงแล้ว
สายตาของหลี่ชางเสวียนจับจ้องไปที่อ้อมแขนของหญิงสาวที่แต่งกายเป็นสาวใช้ข้างๆ อีกฝ่ายอุ้มกล่องกระบี่สีดำอยู่ อย่างที่เขาเคยพูดไว้เมื่อหลายปีก่อน ผู้ที่ลุ่มหลงในกระบี่ ในบรรดาอาวุธหนึ่งหมื่นชิ้น ก็จะสามารถมองเห็นกระบี่ได้ในแวบแรก ตอนที่เขาเข้าสู่เรือนขุนเขาสายน้ำ ย่อมต้องมองเห็นกล่องกระบี่สีดำนี้ในแวบแรกเช่นกัน จากนั้นถึงได้ให้ความสนใจไปที่เด็กหนุ่ม
เมื่อเห็นกล่องกระบี่นี้ ในแววตาของเขาก็ปรากฏประกายแสงขึ้นมาแวบหนึ่ง กล่าว “นี่คือราตรีนิรันดร์รึ?”
“ท่านปรมาจารย์กระบี่เคยเห็นรึขอรับ?”
“เคยเบ่งบานอยู่ชั่วครู่ น่าเสียดายที่เงียบงันไปแล้ว”
หลี่ชางเสวียนสายตาสงบนิ่ง กล่าว “ค่อนข้างจะน่าละอายต่อชื่อนี้ ราตรีนิรันดร์ ย่อมต้องเป็นราตรีที่ปกคลุมขอบฟ้าตลอดกาล ให้ใต้หล้าไม่มีผู้ใดไม่รู้!”
“ท่านปรมาจารย์กระบี่กำลังตำหนิท่านอาเก้าของข้ารึ?” เซียวเหยียนกล่าวอย่างเรียบเฉย
หลี่ชางเสวียนมีความคิดเช่นนี้จริงๆ ถึงแม้เขาจะรู้สึกว่าไม่ควรจะพูดออกมา แต่ความเคารพที่ในใจมีต่อกระบี่ ทำให้เขาตอนนั้นเมื่อทราบว่ากระบี่เลื่องชื่้อนี้แปดเปื้อนฝุ่น ถูกผนึกโดยสิ้นเชิง ในใจเขาก็ไม่พอใจอย่างยิ่ง เขาเคยขึ้นไปที่จวนเพื่อขอร้อง ยินดีที่จะใช้คำสัญญาอื่นแลกเปลี่ยน แต่หญิงชราผู้นั้นกลับไล่เขาออกมา แต่ว่า วันนี้ที่มา เขาก็เพียงแค่พูดไปอย่างนั้น เรื่องราวนานหลายปี หยิบยกมาพูดใหม่ก็ไม่มีความหมาย อีกอย่างคือกับเด็กรุ่นหลัง
“ท่านอาเก้าของข้าคาดกระบี่เข้าสู่โลกิยะ ไม่ถึงสามปี ก็ได้ทำให้กระบี่เล่มนี้จากที่ไม่มีชื่อเสียงตอนที่ถูกสร้างขึ้นมา กลายเป็นกระบี่เลื่องชื่้อของใต้หล้า จะพูดว่าน่าละอายได้อย่างไร”
เซียวเหยียนกล่าวอย่างเรียบเฉย “อีกอย่าง หากท่านอาเก้าของข้ายังมีชีวิตอยู่ ชาวโลกย่อมต้องรู้จักกระบี่เล่มนี้กันทุกคน แน่นอนว่า หากท่านปรมาจารย์กระบี่ยินดีจะสังหารศัตรูปราบอสูรแทนท่านอาเก้าของข้าที่นอกชายแดน ไม่ใช่เพียงแค่นั่งอยู่ในกระท่อมกระบี่แห่งนั้น ตอนนี้กระบี่เล่มนี้น่าจะเป็นกระบี่เลื่องชื่้ออันดับหนึ่งของใต้หล้าแล้วกระมัง?”
เมื่อได้ยินคำเหน็บแนมในคำพูดของเซียวเหยียน หลี่ชางเสวียนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
สี่คนที่อยู่ด้านหลังเขาก็ล้วนแต่ชะงักไป จากนั้นสีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป ชายวัยกลางคนที่นำหน้ากล่าวเสียงทุ้ม:
“คุณชายน้อยเซียว โปรดขออภัยท่านอาจารย์ของข้า!”
เซียวเหยียนเพียงแค่มองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง หัวเราะเบาๆ ไม่ได้พูดอะไร ที่นี่คือเรือนขุนเขาสายน้ำ ไม่ใช่กระท่อมกระบี่
เยว่ชิงเหอไม่คิดว่าเพิ่งจะพบหน้ากัน ท่านอาจารย์กับเซียวเหยียนก็จะเกิดปากเสียงกัน หลังจากที่ตะลึงงันไป ก็อดไม่ได้ที่จะค่อนข้างตึงเครียดและร้อนใจ
หลี่ชางเสวียนจ้องมองเซียวเหยียน สายตาเย็นลงหลายส่วน กล่าวอย่างเรียบเฉย:
“คุณชายเก้าตระกูลเซียวพรสวรรค์ไม่ธรรมดาจริงๆ ตอนนี้สืบทอดกระบี่ให้เจ้า เจ้าคู่ควรกับกระบี่เล่มนี้รึ?”
“กระบี่เล่มนี้คือตระกูลเซียวข้ารวบรวมเหล็กวิเศษใต้หล้ามาหลอมสร้าง จะคู่ควรหรือไม่ ยังไม่ถึงตาคนนอกมาพูดกระมัง” เซียวเหยียนยิ้มกล่าว
“พี่เหยียน” เยว่ชิงเหออดไม่ได้ที่จะเรียกหนึ่งเสียง
เซียวเหยียนมองนางแวบหนึ่ง เมื่อเห็นท่าทางที่ลำบากใจของนาง รอยยิ้มกลับค่อยๆ หายไป
หลายปีก่อน ในสวนแห่งนี้ ดูเหมือนจะอยู่ที่ตำแหน่งนี้ เด็กหญิงน้อยคนนั้นกลับยืนอยู่ข้างกายตนเองอย่างไม่ลังเล พูดแทนเขาทุกที่ เมื่อได้ยินว่าจะพานางจากไป เด็กหญิงน้อยก็ร้องไห้บอกว่าตนเองไม่รักกระบี่แล้ว จะไม่ฝึกกระบี่อีกแล้ว…
กาลเวลาในตอนนั้น ไม่กลับมาอีกแล้ว เหมือนกับใบไม้ร่วงในฤดูใบไม้ร่วงเต็มสวนนี้ ร่วงโรยแล้ว ก็ไม่กลับไปบนต้นไม้อีกแล้ว ถึงแม้ปีหน้าวสันตฤดูจะพัดมาอีกครั้ง ที่งอกออกมาก็คือหน่อใหม่…
ในตอนนี้ เงาร่างหลายสายก็รีบมาจากสวนด้านใน ก็คือเซียวจ้านเฉิงนั่นเอง ด้านหลังมีเฟยหลงกับเซียวอันอยู่ซ้ายขวา
“ผู้อาวุโสปรมาจารย์กระบี่!”
เซียวจ้านเฉิงเมื่อเห็นหลี่ชางเสวียน ก็เรียกหนึ่งเสียงแต่ไกล จากนั้นก็เดินไปข้างหน้า ประสานมือเล็กน้อย:
“ไม่คิดว่าท่านจะมาเพื่อสนับสนุนบุตรชายข้า ผู้เยาว์ขอคารวะ”
หลี่ชางเสวียนคือยอดฝีมือในยุคเดียวกับบิดาของเขา ตอนที่เขาเป็นเด็ก ยังเคยมาที่บ้านเพื่อประลองกับบิดาของตนเอง แต่ว่าบิดาของเขาถึงแม้พลังต่อสู้โดยรวมจะสามารถเอาชนะหลี่ชางเสวียนได้ แต่ในด้านวิถีกระบี่ไม่ได้เชี่ยวชาญ ดังนั้นการประลองวิถีกระบี่จึงพ่ายแพ้ไปอย่างน่าเสียดายหลายครั้ง
“เรื่องสนับสนุนก็ยกเว้นไปเถอะ”
หลี่ชางเสวียนกล่าวอย่างเรียบเฉย “ข้าเห็นแก่หน้าเหอเอ๋อร์ มาครึกครื้นหน่อย กินเหล้าสักจอก ไม่รู้ว่าจวนขุนพลเทวะจะต้อนรับหรือไม่”