หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 145
บทที่ 145
เซียวเหยียนเงยหน้าขึ้นมองแสงสุดท้ายของอาทิตย์อัสดง ในที่สุดก็ถอนหายใจยาวออกมาหนึ่งที
เยว่ชิงเหอเมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจของเซียวเหยียน ปลายหัวใจก็สั่นสะท้านเล็กน้อย ดูเหมือนจะรู้สึกว่า มีบางสิ่งบางอย่าง ราวกับสูญเสียไป นางกำกระบี่ในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย สุดท้ายก็คลายออกเบาๆ นี่บางทีอาจจะเป็นผลลัพธ์ที่คาดการณ์ไว้แล้ว ตอนนี้จะมาเศร้าเสียใจทำไม?
นางเก็บอารมณ์ เงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มที่ราวกับดาวประกายพรึกและจันทร์กระจ่างตรงหน้า แสร้งทำเป็นยิ้มอย่างสบายๆ ถาม “ท่านรู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เซียวเหยียนค่อยๆ ละสายตากลับมา มองรอยยิ้มที่ราวกับแสงสุดท้ายของอาทิตย์อัสดงบนแก้มของหญิงสาว งดงามจนทำให้คนลืมตัว แต่สายตาของเขากลับยิ้มแย้ม ไม่ได้หยุดจ้องมอง กล่าว:
“บางทีอาจจะตั้งแต่เนิ่นนานมาแล้วกระมัง”
“เนิ่นนานมาแล้ว…” เยว่ชิงเหอตะลึงงันไป จากนั้นก็มองเซียวเหยียนอย่างสงสัย “เหตุใด?”
เซียวเหยียนยิ้ม ไม่ได้อธิบาย เนื้อหาในจดหมายฉบับหลังๆ และความถี่ในการส่งจดหมาย ก็เพียงพอที่จะอธิบายอะไรบางอย่างได้แล้ว คนคือสัตว์ที่มีอารมณ์ความรู้สึก สำหรับอารมณ์ความรู้สึกย่อมต้องเฉียบแหลม รวมถึงครั้งนี้ที่อีกฝ่ายลงจากเขา ไม่ได้มุ่งตรงมาที่จวนเซียว แต่กลับไปพยายามพิชิตแม่น้ำมรณะก่อน แม่น้ำมรณะเมื่อได้แทรกซึมเข้ามาแล้ว หมู่บ้านก็ถูกทำลายแล้ว ชาวบ้านที่ตกอยู่ในแม่น้ำมรณะย่อมต้องตาย จะพิชิตเร็วหรือช้าก็ไม่มีความแตกต่าง เพียงแค่ดูอารมณ์ในตอนนั้นเท่านั้น
“ครั้งนี้เจ้ากลับมาที่จวน ข้าพาเจ้าเที่ยวทั่วเมืองมรกต เจ้ามีความสุขจริงๆ รึ?” เซียวเหยียนถาม
เยว่ชิงเหอพยักหน้าเล็กน้อย “มีความสุขเจ้าค่ะ!”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว”
เซียวเหยียนก็พยักหน้าเช่นกัน จากนั้นก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย เพียงแต่รอยยิ้มนี้กลับขาดอะไรไปบางอย่าง
มีความสุขจริงๆ กลับยังคงไม่สามารถรั้งหัวใจที่ทะยานออกไปแล้วดวงนั้นกลับมาได้
ครึ่งก้าวหนอ..ครึ่งก้าว… ตนเองทำไมถึงได้ก้าวไปมากกว่าสองสามส่วนนะ…
เซียวเหยียนส่ายหน้ายิ้ม
“ท่านหัวเราะอะไร?” เยว่ชิงเหอถาม
สายตาของเซียวเหยียนจับจ้องไปที่แสงสุดท้ายของอาทิตย์อัสดง กล่าว “ข้าหัวเราะที่ทิวทัศน์นี้งดงามยิ่งนัก น่าเสียดายที่ชาวโลกวุ่นวายอยู่กับการทำงาน คนเดินถนนบนท้องถนนไปมาอย่างรีบร้อน จะมีใครมีเวลาว่าง หยุดยืนเงยหน้าขึ้นมองเล่า”
เยว่ชิงเหอเงียบไปเล็กน้อย นางรู้ดีว่าคำพูดของเซียวเหยียนนี้ไม่ได้พูดถึงคนเดินถนน แต่เป็นนาง ดังนั้นนางก็พูดแทน “คนเดินถนน” ว่า “บางทีพวกเขาอาจจะต้องดิ้นรนเพื่อชีวิต เพื่ออุดมคติ… คำว่าอุดมคตินี้ ก็ยังเป็นพี่เหยียนท่านที่สอนข้าเลยนะเจ้าคะ”
เซียวเหยียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่นขึ้นมา ทันใดนั้นก็ดูเหมือนจะฮึกเหิมอย่างยิ่งลุกขึ้นยืน “พูดไม่ผิด!” แต่จากนั้นก็กล่าว “แต่ว่า หากอยากจะทำจริงๆ เพียงแค่เงยหน้าขึ้นครู่หนึ่ง ก็ยังทำได้ สิ่งสำคัญคือเต็มใจทำหรือไม่ต่างหาก”
“แล้วจะมีประโยชน์อะไรเล่า?”
“แน่นอนว่ามีประโยชน์ จุดประสงค์ของชีวิต ก็ไม่ใช่เพื่อเงยหน้าขึ้นในตอนนั้นรึ?”
ดูเหมือนว่าต่างฝ่ายต่างก็จริงจังขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นก็ล้วนแต่เงียบไป
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่
บนใบหน้าของเซียวเหยียนก็ได้เก็บอารมณ์ทั้งหมดไว้แล้ว เจือไปด้วยความเหนื่อยล้าเล็กน้อย กล่าว “ข้าวันนี้เที่ยวจนค่อนข้างเหนื่อยแล้ว เจ้ากลับไปก่อนเถอะ”
เยว่ชิงเหอเงียบไปครู่หนึ่ง พยักหน้าเบาๆ ก็ลุกขึ้นยืนกล่าว “ฟ้าก็ไม่เช้าแล้ว ในเรือนน่าจะกินข้าวเย็นแล้ว ท่านก็รีบกลับมาเร็วหน่อย อย่าให้ท่านอารอนาน”
เซียวเหยยียนมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย:
“ข้ารอเขามา 14 ปี เขารอข้าเพิ่มอีกครู่หนึ่งแล้วจะทำไม?”
เยว่ชิงเหอชะงักไปเล็กน้อย ริมฝีปากอ้าเล็กน้อย อยากจะจะพูดอะไร แต่กลับพบว่าไม่มีอะไรจะพูด นางทันใดนั้นในใจก็มีความรู้สึกเจ็บแปลบและเศร้าขึ้นมา นี่คือตอนที่ฝึกกระบี่ไม่เคยมีมาก่อน ตอนที่ฝึกกระบี่นางบริสุทธิ์มาก แต่ตอนนี้นางกลับไม่บริสุทธิ์
เยว่ชิงเหอจากไปก่อน เซียวเหยียนอุ้มของว่างและของเล่นกายกรรมที่ซื้อมาตอนเที่ยวงานวัดเต็มอ้อมแขน นั่งอยู่ที่เดิม
มองดูของในมือ หญิงสาวไม่ได้นำอะไรไปเลย เซียวเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา หากชอบจริงๆ แล้วจะไฉนเลยไม่นำไป? นางเพียงแค่หยิบกระบี่เล่มนั้น บวกกับตนเอง ราวกับสายลมบริสุทธิ์สายหนึ่งจากไปเท่านั้น
กระบี่มีเสน่ห์ถึงเพียงนี้เชียวรึ?
เซียวเหยียนเงยหน้าขึ้นมอง ในใจคิดว่า จุดสูงสุดของวิถีกระบี่นี้ ในอนาคตตนเองหากมีโอกาส ก็จะขึ้นไปดูสักครั้ง ดูว่าใต้หน้าผาสูงชันนั้นฝังกระดูกกระบี่ไว้เท่าไหร่ และบนจุดสูงสุดนั้น จะมีสิ่งนั้นจริงๆ หรือไม่ หนึ่งกระบี่เทวะ!
แสงสุดท้ายของอาทิตย์อัสดงก็ย้อมแดง ราวกับเปลือกส้มที่ร่ำไห้เป็นสายเลือด ดวงตะวันของวันนี้ จะลับลาแล้ว…