หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 144
บทที่ 144
เมื่อเห็นเซียวเหยียนเงียบไป กล่องคำพูดของเยว่ชิงเหอกลับเหมือนกับเปิดออกทันที ถอนหายใจแล้ว ก้มหน้าพูดกับตัวเอง:
“ข้ารู้ว่า พี่เหยียนดีต่อข้ามาก บุญคุณของท่านต่อข้า ข้าไม่มีอะไรจะตอบแทน”
“เพียงแต่ ข้าอยากจะไปดูสักครั้ง ลองสักครั้ง ดูทิวทัศน์บนจุดสูงสุดของวิถีกระบี่ ลองดูว่าข้าจะสามารถเดินไปถึงจุดสูงสุดได้หรือไม่”
หญิงสาวเมื่อพูดถึงกระบี่ เสียงที่แผ่วเบาที่ตกต่ำ กลับแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ไม่อาจสั่นคลอนได้
เซียวเหยียนริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองหญิงสาวก้มหน้าอย่างเงียบๆ ในตอนนี้ นอกจากเค้าโครงที่คุ้นเคยบนใบหน้าของนางแล้ว เซียวเหยียนยังได้เห็นสิ่งที่คุ้นเคยอีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คืออัจฉริยะนับไม่ถ้วนที่มุ่งหน้าไปสู่เกียรติยศชื่อเสียง สายตาที่ไล่ตามอย่างไม่คิดชีวิตราวกับแมงเม่าบินเข้ากองไฟ
“ที่จริง รอจนเจ้าได้เห็นทิวทัศน์นั้นแล้ว เจ้าจะรู้ว่า ชีวิตที่ธรรมดาสามัญอย่างพวกเราในตอนนี้ ถึงจะมีความสุขที่สุด” เซียวเหยียนกล่าวเสียงเบา ก็คล้ายกับกำลังถอนหายใจ
ความสุขจากการเที่ยวเล่นหลายวันนี้ ยังไม่สู้กับใจกระบี่ดวงนั้นรึ?
เยว่ชิงเหอเงยหน้าขึ้นมองพระอาทิตย์ตก กล่าว “บางทีอาจจะใช่ แต่ว่า หากไม่ได้ดูสักครั้ง ข้าเกรงว่าจะไม่มีวันยอมแพ้ ข้าอยากจะเห็นจุดสูงสุดของวิถีกระบี่ ข้าก็อยากจะเห็น จุดสูงสุดของวิถีกระบี่ที่ท่านอาจารย์พูดถึง พลังอำนาจของหนึ่งกระบี่เทวะนั้น!”
“หนึ่งกระบี่เทวะรึ…”
เซียวเหยียนส่ายหน้ายิ้ม นักกระบี่ใต้หล้านับไม่ถ้วน ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็ได้แพร่หลายคำพูดเช่นนี้ออกมา
เพลงกระบี่ในโลกมีนับไม่ถ้วน กระแสต่างๆ พลังกระบี่ต่างๆ ได้แพร่หลายไปจนถึงขีดสุดแล้ว แต่สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่ใช่จุดสูงสุดของวิถีกระบี่!
จุดสูงสุดของวิถีกระบี่ เรียกว่าหนึ่งกระบี่เทวะ!
ไม่มีใครรู้ว่า ท่าชักกระบี่ของกระบี่นั้นเป็นอย่างไร ไม่มีใครรู้ว่า กระบี่นั้นฟันออกไปอย่างไร หรือแทงออกไปอย่างไร และก็ไม่มีใครรู้ว่า กระบี่นั้นมีอยู่จริงหรือไม่
แต่คนนับไม่ถ้วนต่างก็ร่ำลือกันว่า หากสามารถบรรลุถึงกระบี่เช่นนั้นได้ ก็จะสามารถสังหารเทพ ตัดผี สังหารอสูร ปราบมารได้ สามารถสังหารทุกสิ่งทุกอย่างในโลกได้ สามารถผ่าตะวันจันทราได้ สามารถถมทะเลหลวงได้! กระบี่เช่นนี้ คือการแสวงหาสูงสุดของนักกระบี่ในโลก คือเป้าหมายสูงสุด
เซียวเหยียนในหอฟังเสียงฝนเปิดอ่านเรื่องราวของปรมาจารย์มากมาย ถึงกับเรื่องราวของปรมาจารย์กระบี่ในอดีตบางท่าน ก็มีบันทึกไว้ว่า พวกเขาเคยเพื่อจะสัมผัสถึงเพลงกระบี่นี้จึงแลกเปลี่ยนวิชา ต่อสู้ และสนทนากัน!
ข่าวลือเกี่ยวกับหนึ่งกระบี่เทวะ เมื่อแปดร้อยปีก่อนแพร่หลายไปกว้างขวางที่สุด นั่นก็คือช่วงเวลาที่ผู้ฝึกกระบี่หลงใหลที่สุด คลั่งไคล้เพื่อมัน! แต่ต่อมากลับค่อยๆ เสียงเบาลง เพราะจนถึงตอนนี้ก็ไม่มีใครบรรลุถึงได้ ดังนั้น จึงถูกมองว่าเป็นตำนาน บวกกับหัวข้อหนึ่งถูกโต้เถียงกันมาหลายร้อยปี ก็จะฟังจนเบื่อแล้ว ก็ไม่มีใครจะไปโต้เถียงและพูดคุยอีกแล้ว
ไม่คิดว่า หญิงสาวตรงหน้ากลับจะมีปณิธานและความปรารถนาเช่นนี้
คือเจ้าเฒ่าเลวคนนั้นที่ปลูกฝังรึ?
เซียวเหยียนนึกถึงชายชราที่ปฏิเสธตนเอง เดิมทีต่อเขาไม่มีทั้งความรู้สึกที่ดีและความรู้สึกที่ไม่ดี แต่ ณ เวลานี้ กลับมีความโกรธขึ้นมาสายหนึ่ง
“นี่ล้วนแต่เป็นอาจารย์ของเจ้าสอนเจ้ารึ?” เซียวเหยียนถาม
เมื่อรับรู้ถึงน้ำเสียงที่หนักขึ้นเล็กน้อยในคำพูดของเด็กหนุ่ม เยว่ชิงเหอสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย มองเซียวเหยียนแวบหนึ่ง จากนั้นก็ส่ายหน้า:
“ไม่ใช่ ท่านอาจารย์เพียงแค่เอ่ยถึงอย่างไม่ใส่ใจ นี่คือสิ่งที่ท่านอาจารย์แสวงหา แต่เขาไม่เคยบังคับพวกเรา นี่เป็นเพียงเส้นทางที่ข้าเองอยากจะไปสำรวจเท่านั้น”
“อย่างนั้นรึ”
ความโกรธในใจของเซียวเหยียนเก็บงำลง กล่าว “หากเจ้าฝึกกระบี่ ข้าสามารถอยู่เป็นเพื่อนเจ้าได้ และข้ายังสามารถสอนเจ้าได้”
เยว่ชิงเหยออดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องราวในสวนเมื่อตอนเด็ก นางถอนหายใจในใจ วันนี้ไม่เหมือนวันวานแล้ว
“หนึ่งกระบี่เทวะ ไม่มีกฎเกณฑ์ และก็ไม่มีบันทึกใดๆ เป็นเพียงตำนาน ไม่สามารถสอนได้ บางทีเมื่อมีคนร่ายรำกระบี่นั้นออกมาจริงๆ ท่วงทีของกระบี่นั้นถึงจะเป็นรูปธรรม”
เยว่ชิงเหอกล่าวเสียงเบา “ข้ารู้ว่าท่านก็ใช้กระบี่เป็น แต่กระบี่นี้ได้เข้าสู่วิถีแล้ว ถึงแม้จะเป็นท่านอาจารย์ของข้าก็สอนไม่ได้ มีเพียงต้องใช้เวลาทั้งชีวิตไปทำความเข้าใจและสำรวจ ถึงจะมีโอกาสได้ยลโฉมเพียงครึ่งส่วน”
เซียวเหยียนเงียบไป
ก็จริง อีกฝ่ายมีปรมาจารย์กระบี่เป็นอาจารย์ จะให้สอนกระบี่ก็ไม่จำเป็นต้องใช้ตนเอง
เขามองหญิงสาว จ้องมองนาง “เจ้ามอบหัวใจทั้งหมดให้แก่กระบี่แล้วจริงๆ รึ?”
วิถีกระบี่เข้าถึงจิตใจ จะหลงใหล แต่หลงใหลกับคลั่งไคล้ กลับยังคงมีระยะห่างอยู่บ้าง มีเพียงรักกระบี่อย่างแท้จริง ถึงจะเป็นเช่นนี้
เยว่ชิงเหอสบสายตาของเซียวเหยียน ครั้งนี้ไม่ได้หลบเลี่ยง ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับกระบี่ ในใจนางก็ไม่ยอมหลบเลี่ยงและหลีกหนี
“ใช่เจ้าค่ะ ดังนั้นข้าถึงอยากจะไปดู”
“แต่ถ้าหากเจ้ามองไม่เห็นเล่า?”
“ดังนั้นข้าถึงอยากจะลอง”
“นักกระบี่นับไม่ถ้วนแสวงหาก็ไร้ผล นี่ก็เป็นเพียงตำนาน ไม่มีใครสามารถทำได้ เจ้าจะเพื่อตำนานที่ว่างเปล่าเช่นนี้ สละความสุขที่อยู่แค่เอื้อมในตอนนี้ของเจ้ารึ?”
เซียวเหยียนมองหญิงสาวตรงหน้าค่อนข้างไม่เข้าใจ เขาศิลปะมากมายก็ได้เข้าสู่วิถีแล้ว ก็ไม่เคยคลั่งไคล้ถึงเพียงนี้
เยว่ชิงเหอเงียบไปเล็กน้อย ถึงได้กล่าว “หากไม่พยายามปีนป่ายสักครั้ง ข้าอาจจะเสียใจไปตลอดชีวิต!”
เซียวเหยียนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา แล้วก็ถอนหายใจ
ชายหญิงที่หลงใหลในโลกหล้า ความแค้นรักชังนับไม่ถ้วน ก็ไม่ใช่เพราะความไม่ยอมแพ้เช่นนี้รึ?
เพียงแต่ ดอกไม้ยังมีวันบานใหม่ คนไม่มีวันกลับเป็นหนุ่มสาวอีก...
เซียวเหยียนถอนหายใจ กล่าว “เจ้าเดิมทีตั้งใจจะทำอย่างไร?”
เยว่ชิงเหอเมื่อเห็นเซียวเหยียนถอนหายใจไม่หยุด ในแววตาก็ปรากฏความไม่ทนอยู่หลายส่วน แต่ก็ยังคงกัดริมฝีปากกล่าว:
“ที่สำนักของข้า มีสองทางเลือก โลกิยะและวิถีกระบี่ ที่จริง สองทางเลือกก็สามารถเลือกควบคู่กันได้ แต่แบบนั้น ที่จริงก็ยังคงนับว่าเลือกโลกิยะ”
“เพราะวิถีกระบี่ คือความบริสุทธิ์ คือหนึ่งเดียว”
“มีเพียงหนึ่งเดียว ถึงจะสามารถบรรลุถึงขีดสุดได้!”
นางกล่าวอย่างเศร้าสร้อย “ข้าครั้งนี้ลงจากเขา ก็ได้ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ข้าตั้งใจจะมาอยู่เป็นเพื่อนท่านก่อน แล้วค่อยไปฝึกฝนเพลงกระบี่ต่อ!”
“รอจนในอนาคต…”
นางพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงอ่อนโยนลง แก้มก็พลันแดงขึ้นมาเล็กน้อย แอบเหลือบมองเซียวเหยียนแวบหนึ่ง เมื่อเห็นเซียวเหยียนก็กำลังมองนางอยู่ อดไม่ได้ที่จะหันหน้าไป:
“รอจนในอนาคตพี่เหยียนท่านอยากจะสร้างครอบครัวแล้ว ข้าจะกลับมา แต่งงานกับท่านให้กำเนิดบุตร”
เซียวเหยียนเมื่อได้ยินถึงตรงนี้ ในใจกลับมีเพียงการถอนหายใจ เพราะเขารู้ว่าอีกฝ่ายยังพูดไม่จบ
“แล้วต่อมาเล่า” เขาถาม
“ต่อมา ข้าจะยังคงไล่ตามวิถีกระบี่ของข้าต่อไป” เยว่ชิงเหอพูดถึงตรงนี้ สีแดงบนแก้มก็ค่อยๆ จางหายไป กล่าวอย่างจริงจัง
เซียวเหยียนเข้าใจถึงความตั้งใจของนางแล้ว กล่าว “แต่การแต่งงานให้กำเนิดบุตร เจ้าจะเสียเวลาไปหนึ่งปี เช่นนี้แล้ว ก็ไม่นับว่าเป็นความทุ่มเทอย่างสุดหัวใจแล้ว”
เยว่ชิงเหอพยักหน้า ข้อนี้นางจะไม่รู้ได้อย่างไร หากจะไล่ตามอย่างถึงที่สุดจริงๆ วิธีที่ดีที่สุด ก็คือการตัดขาดกับเซียวเหยียนโดยสิ้นเชิง นับแต่นี้ไปมีเพียงกระบี่เป็นเพื่อน
แต่ว่า ทุกสิ่งทุกอย่างในวัยเด็ก ทำให้นางกลับไม่สามารถตัดขาดได้ บุญคุณนั้น หนักหนาใหญ่หลวงเกินไป
นางเข้าใจดีว่า หากไม่มีความช่วยเหลือของเซียวเหยียนในตอนนั้น นางอาจจะไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะไล่ตามวิถีกระบี่เลย แม้แต่จะฝากตัวเป็นศิษย์ปรมาจารย์กระบี่ยังเป็นไปไม่ได้
ตระกูลเซียวใช้ยาบำรุงสร้างรากฐานชั้นเลิศที่สุด ใช้เลือดอสูรที่ดีที่สุดมาหล่อหลอมกระดูกให้นาง เซียวเหยียนยังนำเลือดวิเศษที่บริสุทธิ์ที่สุดที่เซียวจ้านเฉิงสังหารอสูรสามพันปีที่ชายแดนสกัดออกมา มอบให้นางหลอมโลหิต
เช่นนี้ถึงได้สร้างพรสวรรค์ระดับเก้าไร้เทียมทาน! เช่นนี้ถึงได้ทำให้นางมีโอกาสที่จะไล่ตามวิถีกระบี่นั้น
บุญคุณนี้ จะลืมได้อย่างไร? หากลืม ใจของนางก็จะบกพร่อง กระบี่ก็จะบกพร่อง เช่นนี้แล้วจะปีนป่ายสู่จุดสูงสุด กลายเป็นนักกระบี่ที่ถึงที่สุดได้อย่างไร
ดังนั้นถึงแม้จะมีข้อบกพร่อง เพื่อการนี้ต้องเสียเวลาหนึ่งปี นางก็ยินดี เพื่อให้กำเนิดทายาทแก่เซียวเหยียน คือสิ่งที่ในใจนางคิด เป็นวิธีเดียวที่จะสามารถตอบแทนบุญคุณของเซียวเหยียนได้
“เจ้าตัดสินใจแน่วแน่แล้วรึ?” เซียวเหยียนมองนาง
“ตัดสินใจแล้วเจ้าค่ะ” เยว่ชิงเหอกล่าวอย่างจริงจัง
มุมปากของเซียวเหยียนขยับเล็กน้อย รู้ดีว่าเกลี้ยกล่อมไปก็ไร้ประโยชน์ อีกฝ่าย ได้มอบหัวใจทั้งหมดให้แก่กระบี่ไปแล้ว
เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ รู้สึกว่าน่าหัวเราะอยู่บ้าง
ในสวนนั้น สี่ปีแห่งลมหนาวหิมะโปรยที่อยู่เป็นเพื่อนกัน กลับไม่สู้กับแปดปีที่นางอยู่กับกระบี่เป็นเพื่อน
ใช่แล้ว บางทีจากเวลาแล้ว ตนเองก็มีเพียงแค่ครึ่งเดียว แล้วจะสู้ได้อย่างไร? แต่ว่า ตนเองคือสิ่งมีชีวิต ส่วนกระบี่ไม่ใช่
เขานึกถึงยามค่ำคืนในสวนนั้น และธาราดาราที่สว่างไสวในยามค่ำคืน นึกถึงครั้งแรกที่ได้เจอเด็กหญิงน้อยขี้แยคนนั้น ปลอบโยนหัวใจที่บอบช้ำจากการสูญเสียบิดาของนาง เขานึกถึงในวันนั้นท่ามกลางแสงแดดที่อบอุ่น สองมือเล็กๆ ในสวนเกี่ยวก้อยสัญญากัน:
“เจ้าต้องเชื่อฟังนะ ขอเพียงอยู่ที่นี่ ไม่ว่าข้าจะไปที่ไหนก็จะกลับมา”
“เกี่ยวก้อย”
“ห้ามเปลี่ยนนะ ท่านพูดแล้ว ใครเปลี่ยนคนนั้นเป็นลูกหมา”
“ได้ๆๆ”
ใครเลยจะคาดคิดว่า เด็กน้อยที่ในวันนั้นยิ้มอย่างตามใจพูดจาเหลวไหลส่งๆ กลับเป็นฝ่ายที่มอบหัวใจให้จริง
จดหมายทีละฉบับๆ ที่ส่งมาจากกระท่อมกระบี่ทางทิศใต้ ก็เหมือนกับเครื่องหมายจุดไข่ปลาหลังคำสาบาน ยังไม่จบรอตอนต่อไป เพียงแต่ คนในสวนยังคงรอคอยวสันตฤดูมาเยือน แต่หญิงสาวที่อยู่ห่างไกลออกไปเก้าพันลี้ กลับได้มอบหัวใจให้กระบี่ไปนานแล้ว
เซียวเหยียนไม่เคยคาดคิดว่า เด็กหญิงน้อยที่ในวันนั้นติดตามอาจารย์จากไป จะจากไปไกลจริงๆ
บางทีวันนั้นตนเองอาจจะดีใจเกินไป เข้าใจผิดว่าเสียงกล่าวลานั้น คือคำสัญญา…
เซียวเหยียนก็นึกถึงการตกปลาที่ริมทะเลสาบเมื่อหลายปีก่อน ท่านอาสองเซียวหย่วนซานเมื่อเห็นพรสวรรค์ของเด็กหนุ่มไร้เทียมทาน อดไม่ได้ที่จะถ่ายทอดเคล็ดวิชาชั้นเลิศประจำตัวของตนเอง
《เพลงหมัดไร้เทียมทานครึ่งก้าว》
ท่านปู่สอนจบก็สอบถาม “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพลงหมัดนี้ของข้า เหตุใดจึงเรียกเพียงครึ่งก้าว?”
เด็กหนุ่มคาดเดา “หรือว่าท่านอาสองท่านจะสร้างสรรค์ขึ้นมาเพียงครึ่งเดียวขอรับ?”
ท่านปู่ยิ้มพลางส่ายหน้า “คนในโลกล้วนแต่คิดเช่นนี้ แต่ความจริงแล้วไม่ใช่ ครึ่งก้าวนี้แหละคือฉบับสมบูรณ์”
เด็กหนุ่มถาม “แล้วเหตุใดจึงเรียกว่าครึ่งก้าวขอรับ?”
ท่านปู่บอกว่า “เพราะครึ่งก้าวถึงจะสามารถไร้เทียมทานได้”
เด็กหนุ่มไม่เข้าใจ
ท่านปู่ก็พูดต่อ “เพราะคนเรา หากก้าวเท้าจนสุดแล้ว ง่ายที่จะเก็บแรงไม่อยู่ เมื่อใดที่ถูกศัตรูหลบได้ กลับกันตนเองจะตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก... ชีวิตนี้ก็เป็นเช่นนี้ อย่าได้จริงจังเกินไป มิเช่นนั้นง่ายที่จะเก็บใจกลับมาไม่ได้”
อย่าได้จริงจังเกินไป มิเช่นนั้นง่ายที่จะเก็บใจกลับมาไม่ได้…
เซียวเหยียนตอนนี้ถึงได้เข้าใจกลับมา ที่แท้ครึ่งก้าวคือความหมายแฝง ไม่ใช่ครึ่งก้าวจริงๆ
หมัดก็เป็นเช่นนี้ ชีวิตก็เป็นเช่นนี้ มิเช่นนั้นก็จะเผยให้เห็นท่าทีที่จะพ่ายแพ้แล้ว…