หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 143
บทที่ 143
หลายวันต่อมา
เซียวเหยียนออกจากจวนขุนพลเทวะ อยู่เป็นเพื่อนเยว่ชิงเหอเดินเที่ยวเล่นไปทั่วเมืองมรกต พานางไปกินของอร่อย ดูละคร และฟังนิทาน และยังไปที่ริมทะเลสาบใกล้ๆ นอกเมือง จับแมลงปอและผีเสื้อให้นาง ใช้คัมภีร์กระบี่เล่มหนึ่งหนีบทำเป็นผีเสื้อสตัฟฟ์ใส่ไว้ข้างในมอบให้นาง
ทั้งสองคนไม่ใช่คนธรรมดา แต่การทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่คนธรรมดาทำเหล่านี้ ก็ยังคงมีรอยยิ้มเปี่ยมล้นบนใบหน้า
เมื่อไปปิกนิกในป่า เซียวเหยียนก็นำกระดาษพู่กันม้วนภาพไปด้วย วาดภาพม้วนแล้วม้วนเล่าให้เยว่ชิงเหอ พื้นหลังและมุมมองแตกต่างกันไป มีถึงกว่าร้อยภาพ วาดนางจนแทบไม่เหลือค่าประสบการณ์แล้ว แต่การวาดภาพให้นาง เซียวเหยียนกลับไม่ใช่เพื่อค่าประสบการณ์
นอกชานเมือง ไม่ใช่ทะเลสาบอสูรน้ำดำที่ท่านอาสองเซียวหย่วนซานพาเซียวเหยียนไป แต่เป็นริมทะเลสาบอสูรขนาดเล็กอีกแห่งหนึ่ง เซียวเหยียนนำคันเบ็ดไปตกปลา เยว่ชิงเหอก็นั่งอยู่ข้างกาย จิ้งจอกขาวเสี่ยวอวี้หมอบอยู่ในอ้อมแขนของหญิงสาว หยอกล้อกับนาง เล่นจนเหนื่อยแล้ว หญิงสาวก็ใช้สองมือเล็กๆ เท้าคาง มองดูเซียวเหยยียนตกปลาอย่างเงียบๆ
เมื่อมองท่าทางที่เด็กหนุ่มจดจ่อจ้องมองทุ่นนั้น ความจริงจังนั้น ก็เหมือนกับวัยเด็กไม่ผิดเพี้ยน ทำให้นางมุมปากยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย
ในสายตาของเยว่ชิงเหอดูเหมือนจะปรากฏภาพสวนในวัยเด็กขึ้นมา
ในสวนนั้น ตอนที่ตนเองกำลังฝึกกระบี่ จะได้ยินเสียงเรียกที่ยังไม่เจือปนด้วยกาลเวลาของเด็กน้อยดังมาจากในศาลาที่ไม่ไกลออกไป:
“อ๊ะ ท่านอาจาง ท่านวางผิดตำแหน่งอีกแล้ว!”
“เม็ดหมากไม่ได้วางลงในช่องสี่เหลี่ยม วางลงบนรอยตัดกันต่างหาก!”
“ท่านอาจาง ท่านแพ้อีกแล้ว!”
ทุกครั้งที่ฝึกกระบี่จนเหนื่อย นางก็จะเงยหน้าขึ้นมองไปยังศาลาแห่งนั้นแวบหนึ่ง รอจนเห็นเงาร่างของเด็กชายคนนั้น ก็จะรู้สึกสบายใจเป็นพิเศษ เสียงหัวเราะที่ร่าเริงราวกับเมื่อวาน ณ เวลานี้ก็ยังคงดังก้องกังวานอยู่ในหูราวกับประจักษ์แก่สายตา
เด็กหนุ่มจ้องมองทุ่นในทะเลสาบ และหญิงสาวจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเด็กหนุ่ม ต่างฝ่ายต่างก็ดูเหมือนจะเหม่อลอยไป
ทันใดนั้น ทุ่นก็ขยับ
เด็กหนุ่มดึงคันเบ็ดอย่างแรง ราวกับยกคันธนูที่โค้งงอจนสุด ในไม่ช้า อสูรปลาขอบเขตพลังประสานตัวหนึ่งก็ถูกดึงขึ้นมา สำหรับอสูรที่ต่ำกว่าขอบเขตสืบทอดวิญญาณเช่นนี้ ใช้คันเบ็ดที่หลอมจากโลหะที่แข็งแกร่งและสายเบ็ดที่ทำขึ้นเป็นพิเศษเหล่านี้ก็สามารถตกได้
“พี่เหยียนเก่งมาก!”
หญิงสาวที่เหม่อลอยก็ได้สติกลับมา ปรบมือโห่ร้องอย่างร่าเริง
เซียวเหยียนยิ้มๆ สังหารอสูรปลาด้วยพลังจากระยะไกล โยนไปข้างหลัง เมื่อเห็นว่าฟ้ามืดแล้ว ก็เก็บคันเบ็ด ยกกระชังปลาขึ้นมาจากก้นน้ำ ข้างในคือปลาธรรมดาสองสามตัว เขาปล่อยไปอย่างสบายๆ จากนั้นก็เก็บเก้าอี้ที่ใช้นั่งตกปลา เรียกจิ้งจอกขาว กล่าวกับเยว่ชิงเหอ “ไปกันเถอะ พวกเรากลับบ้าน”
“เจ้าค่ะ”
เยว่ชิงเหอยิ้มพยักหน้า ของทั้งหมดล้วนแต่เป็นเซียวเหยียนที่ถือ นางไพล่มือไว้ข้างหลัง ก้าวเท้าเล็กๆ อย่างร่าเริง เดินๆ กระโดดๆ ตามหลังเซียวเหยียน
ควันจากการหุงต้มในป่าเขาลอยขึ้นแล้ว สองคนริมทะเลสาบก็กลับบ้าน
ฝีเท้ากลับบ้านไม่เร็ว ผ่านทุ่งนาของหมู่บ้าน มีไร่แตงโมแห่งหนึ่ง นอกไร่แตงโมมีเพียงสุนัขบ้านตัวหนึ่งเฝ้าอยู่ เซียวเหยียนยิ้มๆ ให้จิ้งจอกขาวไปดึงดูดความสนใจของสุนัขบ้าน ตนเองก็แอบเด็ดแตงโมลูกหนึ่งมาจากอีกทางหนึ่ง อุ้มแตงโมไว้ในอ้อมแขนก็วิ่ง รอจนวิ่งไปไกลหน่อย ก็สะบัดมือเบาๆ โปรยเงินสองตำลึงลงไปในหลุมแตง
เมื่อถึงเนินเขาไกลๆ เซียวเหยียนก็ทุบแตงโมใหญ่แตกออก เนื้อผลไม้สีแดงสดก็เผยออกมา เขายื่นให้หญิงสาว คนละครึ่ง เซียวเหยียนไม่มีอะไรต้องพิถีพิถันมากนัก ก้มหัวลงไปแทะกินโดยตรง น้ำหวานสาดกระเซ็น ส่วนเยว่ชิงเหอกลับสง่างามและเป็นสุภาพสตรีกว่ามาก นิ้วดันด้ามกระบี่เบาๆ คมกระบี่ออกจากฝัก แสงสีเงินวาบหนึ่ง แตงโมก็ถูกตัดเป็นชิ้นรูปพระจันทร์เสี้ยวสองสามชิ้น นางยื่นให้เซียวเหยียนชิ้นหนึ่ง เซียวเหยียนก็รับมากิน
“วันเวลาเช่นนี้ ช่างสบายเสียจริง…” เซียวเหยียนนั่งอยู่บนเนินเขา ฝ่ามือยันพื้นไปข้างหลัง มองดูตะวันอัสดงที่ร่วงหล่นในแดนไกล แสงสุดท้ายสาดส่องไปทั่วโลกมนุษย์
เยว่ชิงเหอเมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเหยียน การกระทำที่กินแตงโมก็หยุดชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มเล็กน้อย “ใช่เจ้าค่ะ”
เซียวเหยียนยิ้มๆ ยกครึ่งของตนเองขึ้นมากินจนหมด เยว่ชิงเหอกลับแบ่งให้จิ้งจอกขาวสองชิ้น ทั้งหมดกินเสร็จก็กลับบ้านพร้อมกัน
เมื่อเห็นเซียวเหยียนกับเยว่ชิงเหอกลับมาสาย รองเท้าและขากางเกงก็เปื้อนโคลนเต็มไปหมด เซียวจ้านเฉิงก็กล่าวกับเซียวเหยียน:
“เจ้าพาเหอเอ๋อร์ไปที่ที่ดีๆ หน่อยสิ อย่าไปที่ที่สกปรกรกรุงรังเหล่านั้น และยังมีคันเบ็ดของเจ้า เจ้าไปตกปลาแล้วเหอเอ๋อร์จะทำอย่างไร นางจะเบื่อหรือไม่ ต้องคิดถึงคนอื่นให้มากหน่อย”
เซียวเหยียนฟังจบอย่างหน้าไร้อารมณ์ ดูเหมือนจะยิ้มเล็กน้อย พยักหน้า เพียงแค่ “อืม” หนึ่งเสียง ก็หันหลังเดินจากไป
เยว่ชิงเหอรีบกล่าวกับเซียวจ้านเฉิง “ท่านอา ที่จริงเป็นข้าที่เสนอว่าจะดูพี่เหยียนตกปลาเองเจ้าค่ะ เขาตกปลาเก่งมาก และก็ชอบตกปลามากด้วย ข้ามองออก”
เซียวจ้านเฉิงต่อบุตรสะใภ้ที่ยังไม่ได้แต่งเข้าบ้านผู้นี้เอ็นดูและชอบอย่างยิ่ง สายตาอ่อนโยนกล่าว:
“ข้าย่อมรู้ดีว่าเขาชอบ แต่เจ้านานๆ ทีจะกลับมา ก็จะเอาแต่ตามใจเขา อยู่เป็นเพื่อนเขาตลอดไม่ได้ หากวันไหนข้าไม่อยู่แล้ว นิสัยเจ้าอ่อนโยนเช่นนี้ตลอดไป จะลำบากมากนะ”
“ท่านอาอย่าพูดเช่นนี้เลย ท่านจะไม่เป็นอะไร” เยว่ชิงเหอรีบกล่าว
เซียวจ้านเฉิงยิ้มๆ กล่าว “เหอเอ๋อร์คนดี อย่าห่วงข้าเลย เจ้าคิดถึงตัวเองให้มากหน่อยถึงจะถูก”
เยว่ชิงเหอชะงักไปเล็กน้อย พยักหน้า “ข้าจะทำเจ้าค่ะ”
ก็ผ่านไปอีกหลายวัน
เซียวเหยียนอยู่เป็นเพื่อนเยว่ชิงเหอเที่ยวเล่นในเมือง บังเอิญมีงานวัดที่ทิศตะวันตกของเมือง ทั้งสองคนทราบข่าวก็ไปเที่ยวเล่น ดูดอกไม้ไฟต้นเงินต้นทอง ดูการแสดงกายกรรมของชาวบ้าน และดูหนังตะลุง งานวัดใกล้จะเลิกแล้ว ทั้งสองคนก็ยังรู้สึกไม่จุใจ
ในมือของเซียวเหยียนอุ้มของที่ซื้อมาเต็มไปหมด เขาไม่ได้นำผู้ติดตามทหารคนสนิทมาอยู่ข้างกายคอยรับใช้ จะได้ไม่ทำให้เขากับเหอเอ๋อร์ต้องอึดอัด
“มีความสุขหรือไม่?”
นั่งอยู่บนก้อนหินริมถนนแห่งหนึ่ง ทั้งสองคนนั่งเคียงบ่าเคียงไหล่กัน มองดูตะวันตกดินนอกกำแพงเมือง เซียวเหยียนยิ้มเล็กน้อย
“มีความสุขเจ้าค่ะ” เยว่ชิงเหอแววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เซียวเหยียนหันไป จ้องมองใบหน้าด้านข้างของนาง ไม่ต้องบอกเลยว่า ยังคงมีเค้าโครงของวัยเด็กอยู่บ้าง เพียงแต่ กลับเปลี่ยนแปลงไปแล้วค่อนข้างมาก ท้ายที่สุดแล้วก็เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว และยังงดงามและเจิดจ้ายิ่งขึ้น เพียงแต่ ความเจิดจ้าถึงแม้จะงดงาม กลับต้องแลกมาด้วยราคา เหมือนกับดาวตก ช่างเจิดจ้าเพียงใด กลับดับวูบไปในพริบตา เผาผลาญชีวิตทั้งหมด
เซียวเหยียนมองอย่างเงียบๆ ทั้งสองคนก็นั่งอยู่อย่างเงียบๆ เช่นนี้
ชั่วครู่ต่อมา เซียวเหยียนกล่าว “วันเวลาเช่นนี้ เจ้าอยากจะให้มันดำเนินต่อไปตลอดไปหรือไม่?”
เยว่ชิงเหอชะงักไปเล็กน้อย หันกลับมา มองไปยังเซียวเหยียน
สายตาของทั้งสองประสานกัน ในแววตาของแต่ละฝ่าย ล้วนแต่แฝงไว้ซึ่งอะไรหลายๆ อย่าง
เยว่ชิงเหอค่อยๆ หันกลับไป บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่ผ่อนคลาย กล่าว “ข้าแน่นอนว่าอยาก”
“จริงๆ รึ?” เซียวเหยียนถาม แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นกระบี่ในมือนาง
ไม่ห่างกาย…
รอยยิ้มของเยว่ชิงเหอค่อยๆ หายไป ในตอนนี้ดูเหมือนนางจะเข้าใจแล้วว่า เซียวเหยียนได้รับรู้ถึงอะไรบางอย่างแล้ว นางอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในใจอย่างเศร้าสร้อย
“พี่เหยียน ข้าอาจจะต้องขอโทษท่าน”
เยว่ชิงเหอหันกลับมา จ้องมองเซียวเหยียนอีกครั้ง แต่รอยยิ้มที่ผ่อนคลายบนใบหน้ากลับหายไปแล้ว เพียงแค่คิ้วโก่งขมวดเล็กน้อย แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อยและจนใจอยู่หลายส่วน
เซียวเหยียนเงียบไปเล็กน้อย ความคาดหวังในใจนั้นก็ค่อยๆ จมลงไปพร้อมกับประโยคนี้