หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 142
บทที่ 142
เมื่อเดินมาถึงหน้าประตู เซียวเหยียนก็นึกถึงกฎที่ถูกบังคับให้เรียนในเดือนนี้ ไม่ได้เข้าห้องโดยตรง แต่หยุดยืนเรียกหนึ่งเสียงก่อน
เซียวจ้านเฉิงมองมาทางเซียวเหยียน ในขณะเดียวกัน หญิงสาวที่หันหลังให้ด้านนอกก็หันกลับมา
คิ้วโก่งดั่งขุนเขาไกล ดวงตาราวกับลำธารใสที่สว่างไสว จมูกโด่งฟันขาว บนใบหน้าเล็กๆ ขนอ่อนดูเหมือนจะส่องประกายเล็กน้อย ผิวพรรณขาวสะอาดดุจหยก
เซียวเหยียนมองจนชะงักไป จากนั้นก็เบิกตากว้างขึ้น
“เหอเอ๋อร์?”
“พี่เหยียน”
หญิงสาวดูเหมือนจะจำเซียวเหยียนได้เช่นกัน เรื่องราวในอดีตต่างๆ ก็ผุดขึ้นมาในใจ นางเผยรอยยิ้มที่สดใส ร้องเรียกเสียงใส
เซียวเหยียนในที่สุดก็แน่ใจว่า หญิงสาวตรงหน้าก็คือเด็กหญิงน้อยที่ไม่ได้เจอกันมาแปดปี คนนั้นที่เดินตามหลังตนเองเป็นหางเล็กๆ
เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว มองสำรวจอีกฝ่ายขึ้นลงอย่างทึ่ง เด็กหญิงน้อยที่ชอบร้องไห้ขี้มูกโป่งในตอนนั้น เติบโตเป็นเด็กสาวแล้ว อีกทั้งรูปลักษณ์หน้าตาก็งดงาม ประณีตราวกับปั้นขึ้นมา
“โตขนาดนี้แล้วเชียว” เซียวเหยียนอดไม่ได้ที่จะพูดคำทอดถอนใจที่ไร้สาระออกมา
หญิงสาวผู้นั้นก็คือเยว่ชิงเหอนั่นเอง นางลุกขึ้นจากเก้าอี้ ท่วงท่าดูเป็นกุลสตรีอย่างยิ่ง ยิ้มพลางกล่าว “พี่เหยียน ท่านก็สูงขึ้นเยอะเลย”
“นั่นแน่นอน”
เซียวเหยียนยิ้ม กล่าว “กลับมาทำไมไม่บอกล่วงหน้า กินข้าวแล้วรึยัง บอกเจ้าเลยนะ ตอนนี้ฝีมือของข้าดีมากแล้ว อีกไม่กี่เดือน ก็จะเลี้ยงเจ้าให้กลายเป็นหมูอ้วนได้แล้ว!”
เยว่ชิงเหอแก้มแดงเล็กน้อย กล่าว “พี่เหยียนยังคงชอบพูดเล่นเหมือนเดิม”
“ใครใช้ให้เจ้าชอบร้องไห้ขี้มูกโป่งขนาดนั้น ข้าย่อมต้องแกล้งเจ้าหน่อยสิ”
“ข้าก็ไม่ใช่ลูกสุนัขเสียหน่อย”
เซียวเหยียนหัวเราะลั่น จากนั้นก็ถาม “เป็นอย่างไรบ้าง ที่นั่นฝึกกระบี่ มีคนรังแกเจ้าหรือไม่?”
เยว่ชิงเหอยิ้มส่ายหน้า “ท่านอาจารย์กับศิษย์พี่และศิษย์พี่หญิงล้วนแต่ดีกับข้ามาก ไม่มีใครรังแกข้า”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว”
“แล้วพี่เหยียนเล่า ท่านหลายปีมานี้สบายดีหรือไม่?” เยว่ชิงเหอสอบถาม แววตาจ้องมองเซียวเหยียน
เซียวเหยียนแยกปากยิ้ม “แน่นอนว่าดีแล้ว เจ้าก็ไม่ดูว่าข้าคือใคร มีแต่ข้าที่รังแกคนอื่น ใครจะมารังแกข้าได้ ข้าทุกวันกินๆ ดื่มๆ มีความสุขจะตายไป”
เซียวจ้านเฉิงฟังแล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถอนหายใจในใจ
เยว่ชิงเหอจ้องมองเซียวเหยียนแวบหนึ่ง กล่าวเสียงต่ำ “พี่เหยียนก็อย่าพูดเล่นเลย”
เซียวจ้านเฉิงได้ยินดังนั้น ก็ทำหน้าบึ้งเล็กน้อย “เหยียนเอ๋อร์ เจ้าจริงจังหน่อยสิ เหอเอ๋อร์เพิ่งจะกลับมา เจ้าห้ามรังแกนางนะ”
“ขอรับ ขอรับ” เซียวเหยียนยิ้มอย่างจนใจ
เยว่ชิงเหอรีบหันไปกล่าวกับเซียวจ้านเฉิง “ท่านอา พี่เหยียนไม่เคยรังแกข้าเจ้าค่ะ”
เซียวจ้านเฉิงมองนาง บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้ม กล่าว:
“เหอเอ๋อร์ เจ้าก็ช่างนิสัยอ่อนโยนเกินไปแล้ว เจ้าวางใจเถอะ ตอนนี้ข้ากลับมาแล้ว เหยียนเอ๋อร์หากกล้ารังแกเจ้า เจ้าก็มาหาข้าได้เลย ข้าจะตัดสินให้เจ้าเอง”
“ตอนนั้นพ่อของเจ้าฝากฝังเจ้าไว้กับข้า ข้าย่อมต้องดูแลเจ้าอย่างดี เด็ดขาดจะไม่ให้เจ้าในตระกูลเซียวของเราต้องได้รับความน้อยใจแม้แต่น้อย!”
“ขอบคุณท่านอาเจ้าค่ะ”
เยว่ชิงเหอยิ้มพลางโค้งคำนับขอบคุณเล็กน้อย จากนั้น นางก็มองไปยังเซียวเหยียนตรงหน้า กลับพบว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของอีกฝ่ายดูเหมือนจะน้อยลงไปหลายส่วน
นางก็ไม่ได้คิดมาก กล่าวกับเซียวจ้านเฉิง “ท่านอา ข้าอยากจะออกไปเดินเล่นกับพี่เหยียน พูดคุยกันตามลำพัง”
“ได้ พวกเจ้าไปเถอะ” เซียวจ้านเฉิงยิ้มพยักหน้า
เยว่ชิงเหอก็โค้งคำนับเล็กน้อยอีกครั้ง จากนั้นก็กล่าวกับเซียวเหยียน “พี่เหยียน พวกเราไปกันเถอะ ไม่ได้กลับมานานแล้ว ท่านพาข้าไปเดินเล่นข้างนอกหน่อยดีหรือไม่”
เซียวเหยียนพยักหน้า จากนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ หันไปมองบิดาที่นั่งอยู่ข้างบน “ข้าพาเหอเอ๋อร์ออกไปเดินเล่น?”
เซียวจ้านเฉิงพยักหน้า กล่าว “มีเหอเอ๋อร์อยู่เป็นเพื่อนเจ้า ข้าก็วางใจ หลายวันนี้เจ้าก็พาเหอเอ๋อร์ไปเที่ยวเล่นให้ดี”
เซียวเหยียนมุมปากกระตุกเล็กน้อย หันไปดึงมือของเยว่ชิงเหอกล่าว “ไปกันเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปดูในเมือง ของอร่อยทั้งหมดในเมืองมรกต ไม่มีร้านไหนที่ข้าไม่รู้จัก”
มืออ่อนนุ่มที่ถูกดึงไว้ก็ดิ้นรนเล็กน้อย ดูเหมือนจะตกใจกะทันหัน แต่ก็รีบอ่อนลง ปล่อยให้เซียวเหยียนจูงไป
รอจนเห็นพวกเขาสองคนจากไป เซียวจ้านเฉิงก็ถอนหายใจ กล่าว “เหยียนเอ๋อร์หลายปีมานี้ถึงแม้จะไม่มีพวกเราอยู่ข้างกาย แต่วันเวลาก็ผ่านไปได้ไม่เลว น่าเสียดายที่ไม่มีใครสั่งสอน นิสัยป่าเถื่อนเกินไปแล้ว”
ท่านลุงสวีอ้าปากเล็กน้อย จากนั้นก็ปิดลง
เซียวจ้านเฉิงสายตาอ่อนโยนลง กล่าว “โชคดีที่เหอเอ๋อร์รู้จักมารยาท ในอนาคตมีเหอเอ๋อร์อยู่เป็นเพื่อนข้างกายเขา ก็พอจะควบคุมได้บ้าง ข้าก็ถือว่าวางใจแล้ว เจ้าเด็กนี่สามารถหาเหอเอ๋อร์เจอได้ ก็ถือว่ามีวาสนา”
…
เมื่อออกจากจวนขุนพลเทวะ เซียวเหยียนก็พาหญิงสาวข้างกาย เดินตรงไปยังย่านการค้าที่คึกคักใกล้ๆ
“พี่เหยียน ข้าถึงได้รู้ว่า ท่านอาเพิ่งจะกลับมาไม่นาน”
เยว่ชิงเหอถูกเซียวเหยียนจูง ก็ไม่ได้ดิ้นรน เพียงแค่แก้มแดงเล็กน้อย คอยเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของเซียวเหยียนเป็นครั้งคราว “หลังจากที่ข้าจากไป ท่านก็อยู่คนเดียวมาตลอดรึ?”
เซียวเหยียนยิ้ม กล่าว “เจ้าหนูโง่ ทำไมยังโง่เหมือนตอนเด็กอยู่เลย เรือนขุนเขาสายน้ำใหญ่ขนาดนี้ คนรับใช้ชายหญิงมากมายขนาดนี้ ข้าจะเป็นคนเดียวได้อย่างไร”
“คนรับใช้ชายหญิงก็ไม่เหมือนกัน พี่เหยียนย่อมไม่ไประบายความในใจกับพวกเขาหรอก” เยว่ชิงเหอกล่าว
“งั้นก็ไม่พูดสิ” เซียวเหยียนยิ้ม
เยว่ชิงเหอเงียบไปเล็กน้อย กล่าว “ไม่พูดจะอึดอัดหรือไม่?”
“ชินแล้ว”
เซียวเหยียนพาเยว่ชิงเหอมาถึงหน้าแผงลอยน้ำตาลปั้นแห่งหนึ่ง “อยากจะกินน้ำตาลหรือไม่?”
เยว่ชิงเหอเหลือบมองแวบหนึ่ง ส่ายหน้าเล็กน้อย “พี่เหยียน ข้าโตแล้ว”
“เพิ่งจะ 14 ปีเจ้าก็เรียกว่าโตแล้ว งั้นรอเจ้า 20 ก็แก่แล้วมิใช่หรือ”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ชอบกินน้ำตาล เซียวเหยียนก็พานางเดินต่อไป ระหว่างทางก็เจอแผงลอยของเล่นเล็กๆ ซื้อกบเหล็กให้ตัวหนึ่ง กดเบาๆ ก็จะสามารถกระโดดไปข้างหน้าได้เรื่อยๆ เป็นผลิตภัณฑ์ในเครือของสำนักพันกลไก
ทั้งสองคนพลางเดินพลางคุย เซียวเหยียนก็ถามถึงชีวิตบนเขาของอีกฝ่ายหลายปีมานี้ เยว่ชิงเหอก็สอบถามถึงวันเวลาในเรือนของเซียวเหยียน
เมื่อถึงเวลาอาหาร เซียวเหยียนก็หาร้านอาหารแห่งหนึ่ง พานางพลางกินพลางคุย
แปดปีไม่เจอกัน มีเรื่องมากมายที่สามารถพูดคุยได้ ตั้งแต่ตอนแรกที่ยังค่อนข้างห่างเหิน จนถึงตอนหลังเซียวเหยียนดูเหมือนจะกลับมามีความรู้สึกเหมือนตอนเด็กอีกครั้ง
“เจ้าลงจากเขาเมื่อไหร่?”
“หนึ่งเดือนก่อน” เยว่ชิงเหอกล่าว
เซียวเหยียนค่อนข้างประหลาดใจ กล่าว “แล้วทำไมถึงเพิ่งจะกลับ?”
“ได้ยินมาว่ามีที่หนึ่งเกิดสถานการณ์ประหลาดขึ้น ข้าไปตรวจสอบดู ที่แท้ก็เป็นแม่น้ำมรณะสายหนึ่งแทรกซึมเข้ามา ทำลายหมู่บ้านไปทั้งหมู่บ้าน” เยว่ชิงเหอกล่าว
เซียวเหยียนพยักหน้า “แล้วต่อมาเล่า?”
“ข้าลองไปๆ มาๆ หลายครั้ง น่าเสียดายที่เพียงแค่ทำลายมันไป ไม่ได้ผ่านด่าน”
เซียวเหยียนหัวเราะออกมา “ทำลายได้ก็ไม่เลวแล้ว อย่างน้อยก็สามารถทำให้มันหายไปชั่วคราวได้”
เยว่ชิงเหอถอนหายใจเล็กน้อย พยักหน้า “ก็ใช่”
เซียวเหยียนเห็นกระบี่คู่กายข้างมือนางไม่ห่างกาย ถาม “หลายปีมานี้ติดตามปรมาจารย์กระบี่ กระบี่ฝึกเป็นอย่างไรบ้าง?”
เยว่ชิงเหอชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็เงียบไปครู่หนึ่ง ถึงได้กล่าว “ก็พอใช้ได้กระมัง”
เซียวเหยียนเห็นปฏิกิริยานี้ของนาง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “อย่างไร คือฝึกไม่ดีถูกวิจารณ์รึ ทำไมถึงเอ่ยถึงกระบี่แล้วอารมณ์หดหู่ลง”
เยว่ชิงเหอส่ายหน้าเล็กน้อย วางกระบี่ไว้ข้างๆ กล่าว “พี่เหยียน ไม่พูดเรื่องกระบี่แล้ว ข้าครั้งนี้กลับมาถึงได้รู้ว่า ท่านกำลังจะเป็นมังกรแท้จริงของตระกูลเซียวแล้ว ข้าระหว่างทางได้สอบถามมา ได้ยินมาว่ายังมีอีกคนหนึ่งที่ต้องแข่งขันกับท่าน ท่านมีความมั่นใจหรือไม่?”
“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า?” เซียวเหยียนถาม
เยว่ชิงเหอเมื่อเห็นท่าทางที่ผ่อนคลายเช่นนี้ของเซียวเหยียน รีบกล่าว “ข้าคิดว่ามี”
“ข้าก็คิดว่าน่าจะมี” เซียวเหยียนยิ้มๆ คีบกับข้าวให้นาง
“ว่าไปแล้ว ระหว่างทางข้าเห็นผู้ใหญ่หลายคนเดินทางมายังเมืองมรกต ได้ยินมาว่าการช่วงชิงมังกรแท้จริง ต้องพิจารณาเครือข่ายความสัมพันธ์” เยว่ชิงเหอกล่าว “พี่เหยียน จะให้ข้าเรียกท่านอาจารย์พวกเขาลงมา ช่วยท่านสร้างบารมีหรือไม่?”
“เครือข่ายความสัมพันธ์เป็นเพียงคะแนนเสริมเล็กน้อยเท่านั้น ไม่นับเป็นอะไร การเลือกมังกรแท้จริงของตระกูลเซียว จะให้คนนอกมามีอิทธิพลไม่ได้หรอก” เซียวเหยียนยิ้ม
เยว่ชิงเหอคิดๆ ดูก็ใช่ ก็กล่าว “ถ้าอย่างนั้นก็ได้ หากพี่เหยียนต้องการให้ข้าทำอะไร ต้องบอกข้านะ”
“ก็มีเรื่องหนึ่งให้เจ้าทำจริงๆ”
“อะไร?” เยว่ชิงเหอชะงักไป
“ข้ากินอิ่มแล้ว ที่เหลือเจ้าจัดการให้เกลี้ยง ห้ามเหลือทิ้ง” เซียวเหยียนเรอออกมาหนึ่งที พิงเก้าอี้อย่างสบายใจ
เยว่ชิงเหอพูดไม่ออกเล็กน้อย