หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 141
บทที่ 141
เซียวจ้านเฉิงฟังจบในใจก็ยิ่งโกรธขึ้นไปอีก รู้สึกว่านิสัยของเซียวเหยียนดื้อรั้น ทำตามอำเภอใจเกินไปแล้ว แม้แต่เรื่องขอพรก็สามารถพูดออกมาส่งๆ ได้ พูดไปแล้วก็ต้องทำให้ได้ มิเช่นนั้นก็คือการเสียสัจจะต่อผู้อื่นแล้ว
เซียวเหยียนกล่าว “นี่คือเพื่อกระตุ้นพวกเขา และยังมีเงื่อนไข คืออยู่ในขอบเขตที่ข้าสามารถทำได้”
“เมืองหนึ่งเจ้าก็ส่งได้กระมัง รอจนเจ้ากลายเป็นมกรแท้จริงแล้ว” เซียวจ้านเฉิงจ้องเขากล่าว
เซียวเหยียนจ้องมองเขาแวบหนึ่ง สบตากันครู่หนึ่ง เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ กล่าว:
“ความสามารถคือคำวัดความสามารถ กว้างขวางอย่างยิ่ง มาตรวัดนี้ ข้าคิดว่าเป็นข้าเองที่พูดได้ หากเป็นข้อเรียกร้องที่เกินไป ข้าย่อมไม่ตกลง”
เซียวจ้านเฉิงเลิกคิ้วเล็กน้อย กล่าว “เจ้าก็ยังพอจะรู้จักรักษาระยะไว้บ้าง งั้นเจ้าคิดหรือไม่ว่า เจ้าวันนี้ไปหอนางโลม จะมีผลลัพธ์อะไร?”
เซียวเหยียนกล่าว “จำไม่ผิด ท่านอาสองบอกว่าพวกท่านตอนหนุ่มๆ ก็ไปไม่น้อย เหตุใดข้าไปไม่ได้?”
“เจ้าจะมาเทียบกับพวกเราได้รึ?”
เซียวจ้านเฉิงอดไม่ได้ที่จะแอบตำหนิท่านอาสองในใจหนึ่งประโยค ทำไมถึงได้นำเรื่องของผู้ใหญ่มาพูดจาเหลวไหลกับเด็ก
เพิ่งจะอยากจะว่าเซียวเหยียนสองสามประโยค เมื่อเห็นไอเย็นในแววตาของเซียวเหยียน เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย มองเซียวเหยียนครู่หนึ่ง ถอนหายใจยาว กล่าว:
“เหยียนเอ๋อร์ เวลานี้ไม่เหมือนเวลานั้น ข้าได้รับข่าว พระพุทธโบราณอนันต์ได้เรียกพี่ชายร่วมตระกูลของเจ้ากลับไปแล้ว ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ทำเรื่องเช่นนี้ ดูแล้วจะต้องมาปะทะกับเจ้าในการช่วงชิงมังกรแท้จริงอย่างแน่นอน”
เขากล่าว “พวกเขารู้สถานการณ์ของเจ้า ยังทำตัวเลือกเช่นนี้จะต้องเตรียมการมาอย่างดี เจ้าตอนนี้จะประมาทแม้แต่น้อยไม่ได้”
เซียวเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง พยักหน้า “ข้ารู้แล้วขอรับ”
เซียวจ้านเฉิงมองเขาสองสามที อยากจะพูดอะไร สุดท้ายก็อดทนไว้ กล่าว:
“ช่วงเวลานี้ เจ้าก็อย่าไปเพ่นพ่านที่ไหนอีก ข้าถึงแม้จะรับปากเจ้าแล้ว อะไรก็แล้วแต่เจ้า ข้าจะชดเชยให้เจ้า แต่อย่างน้อยช่วงเวลานี้ เจ้าก็สงบเสงี่ยมหน่อย”
ไปหอนางโลมก็คือไม่สงบเสงี่ยมแล้วรึ?
เขาค่อนข้างจนใจ อคติเมื่อเกิดขึ้นแล้ว ดูเหมือนจะยากที่จะเปลี่ยนแปลง เพียงแต่ไม่คิดว่า อคติเช่นนี้จะเกิดขึ้นกับคนที่มีสายเลือดใกล้ชิดที่สุด ช่างน่าหัวเราะและน่าทอดถอนใจอยู่บ้าง
เขาก็ไม่มีอารมณ์จะพูดอะไรอีกแล้ว หันหลังเดินจากไป
“เจ้าเด็กคนนี้ เมื่อไหร่ถึงจะเก็บนิสัยแบบนี้ได้นะ ก็ไม่รู้ว่าเหมือนใคร…”
มองส่งเซียวเหยียนจากไป เซียวจ้านเฉิงก็ถอนหายใจออกมาหนึ่งที รู้สึกว่าเหนื่อยใจอย่างยิ่ง เขาอยากจะชดเชยให้เซียวเหยียน แต่ก็ไม่อยากให้เซียวเหยียนเดินผิดทาง
“ท่านเจ้าบ้าน ท่านท้ายที่สุดแล้วเพิ่งจะกลับมา หลายๆ เรื่องอย่าได้ใจร้อนจนเกินไปจะดีกว่า…” ท่านลุงสวีกล่าวด้วยใบหน้าที่ปรากฏความกังวล
เขาทั้งรู้สึกว่า คู่พ่อลูกคู่นี้ ดูเหมือนจะเกิดปัญหาใหญ่ขึ้นมา นิสัยของแต่ละฝ่าย ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดินจริงๆ
กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากกลับมาจากหอนางโลม เซียวเหยียนก็ถูกเซียวจ้านเฉิงกักตัวไว้ในจวน ห้ามไม่ให้เขาวิ่งไปไหนมาไหน ด้วยเหตุนี้ สองพ่อลูกจึงได้โต้เถียงกันเล็กน้อย สุดท้ายต่างฝ่ายต่างถอยคนละก้าว เซียวเหยียนตกลงที่จะอยู่ในจวน แต่เรื่องที่เขาทำจะต้องไม่มีการแทรกแซงอีก เซียวจ้านเฉิงก็ตกลง
เซียวเหยียนไม่ได้วาดภาพทั้งวันอีกต่อไป แต่ทุกวันนอกจากจะวิ่งไปเล่นหมากกับท่านอาห้าแล้ว เวลาที่เหลือล้วนแต่อยู่ในหอฟังเสียงฝน ด้านหนึ่งคือการรอท่านอาสองกลับมา อีกด้านหนึ่งก็คือการพลิกอ่านเคล็ดวิชาเหล่านี้
หนังสือในหอฟังเสียงฝนมีมากมายอย่างยิ่ง อย่าว่าแต่จะทำความเข้าใจเลย ถึงแม้จะแค่พลิกอ่าน ก็อย่างน้อยต้องอ่านอย่างไม่หยุดหย่อนเป็นเวลาสิบปี ถึงจะสามารถอ่านได้ทั้งหมด
เซียวเหยียนแต่เดิมคือเลือกเคล็ดวิชาบางส่วนจากสูงไปต่ำมาฝึกฝน ชั้นล่างๆ ไม่ค่อยได้ดู แต่ครั้งนี้กลับเริ่มพลิกอ่านจากชั้นล่างสุด ด้วยความเข้าใจในวิถีกายเนื้อระดับหกของเขา เดิมทีสามารถก้าวข้ามไปยังขอบเขตเทวะมนุษย์ได้ แต่กลับติดอยู่ที่นี่ เซียวเหยียนตั้งใจจะทำความเข้าใจใจปรมาจารย์ให้ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน
เพียงแต่ พูดง่ายแต่ทำยาก
อะไรคือปรมาจารย์?
ก็คือสามารถเปิดสำนักก่อตั้งพรรคได้ มีเส้นทางของตนเอง
ไม่มีใครสามารถสอนปรมาจารย์ทำอะไรได้ และก็ไม่มีใครสามารถชี้แนะปรมาจารย์ได้ ถึงแม้จะเป็นสามอมตะก็ไม่ได้ เพราะเส้นทางของแต่ละปรมาจารย์แตกต่างกันไป ขอบเขตของสามอมตะถึงแม้จะสูงกว่า แต่ก็สามารถถ่ายทอดได้เพียงแค่ประสบการณ์ในการเลื่อนระดับและบำเพ็ญตนของตนเองบางส่วน แต่กลับไม่สามารถชี้แนะได้อย่างแน่ชัดว่าควรจะทำอย่างไร และเช่นเดียวกัน เมื่อบรรลุถึงขอบเขตเทวะมนุษย์แล้ว เส้นทางข้างหน้า ทุกย่างก้าว ล้วนแต่ต้องอาศัยตนเองเดินไป ไม่มีเคล็ดวิชาชี้แนะ ไม่มีผู้ใดสามารถถ่ายทอดได้ ทำได้เพียงอาศัยการอ้างอิง ครุ่นคิด และทำความเข้าใจด้วยตนเอง
“เส้นทางวิถียุทธ์ของตนเอง…”
เซียวเหยียนนั่งอยู่ในหอฟังเสียงฝน ในมือถือตำราสังเขปวิถียุทธ์เล่มหนึ่ง แววตาสั่นไหว
เขาเคยถามท่านอาสองว่าจะทำความเข้าใจใจปรมาจารย์ได้อย่างไร ท่านอาสองบอกว่ามีสามวิธี วิธีหนึ่งคือเข้าสู่โลกิยะเพื่อฝึกฝน ในการชำระล้างของโลกิยะเพื่อค้นหาจิตใจยุทธ์ของตนเอง วิธีที่สองคือการเดินอยู่บนขอบเหวแห่งความเป็นความตาย ภายใต้การบีบคั้นของความน่าสะพรึงกลัวระหว่างความเป็นความตาย กระตุ้นให้เกิดการตื่นรู้ในฉับพลัน จากนั้นก็ก้าวเข้าสู่ได้ในคราวเดียว วิธีที่สามค่อนข้างจะราบรื่น ก็คือดูที่สติปัญญาของแต่ละคนแล้ว นั่นก็คือการค้นหาจากเคล็ดวิชาวิถียุทธ์ที่พื้นฐานที่สุด
ทำไมถึงเป็นเคล็ดวิชาที่พื้นฐานที่สุด?
เพราะเคล็ดวิชายิ่งสูง ยิ่งลึกลับ แก่นแท้ที่สำคัญที่สุด กลับง่ายที่จะถูกความล้ำเลิศของเคล็ดวิชาทำให้สับสน เหมือนกับก้อนหินก้อนหนึ่ง โยนไว้บนพื้น ใครก็รู้ว่าเป็นก้อนหิน ถูกคนนับหมื่นดูแคลน เหยียบย่ำตามอำเภอใจ แต่วางไว้บนโต๊ะก็พูดยากแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งวางไว้บนแท่นบูชาในวิหารพุทธ กลับถูกชาวโลกทะนุถนอม ผู้คนนับหมื่นเซ่นไหว้กราบไหว้ แต่โดยเนื้อแท้แล้ว ล้วนแต่เป็นก้อนหินก้อนหนึ่ง
ณ เวลานี้ เซียวเหยียนพลิกอ่านตำราสังเขปวิถียุทธ์ ข้างในรวมไว้ซึ่งวิทยายุทธ์มากมาย แต่เป็นเพียงแค่การระบุไว้อย่างง่ายๆ
ดาบกระบี่ ทวนกระบอง หมัด วิชาตัวเบา…
เซียวเหยียนพลิกดูอย่างสบายๆ ในใจไม่ได้บังคับว่าจะต้องเกิดความเข้าใจใดๆ เป็นเพียงการฆ่าเวลาไปวันๆ
พริบตาเดียวก็ผ่านไปหนึ่งเดือน
เซียวเหยียนในหอฟังเสียงฝนได้อ่านหนังสือมาไม่น้อย นอกจากวิทยายุทธ์แล้ว ยังได้เห็นเรื่องราวแปลกๆ ของคนแปลกๆ ข้างในยังมีหนังสือไม่น้อย ที่บันทึกเรื่องราวชีวประวัติของปรมาจารย์มากมาย เส้นทางที่ปรมาจารย์เหล่านี้เดินนั้นแปลกประหลาดพันลึก รูปแบบวิถียุทธ์แตกต่างกันไป บางคนก็เป็นสายสกปรก กระบวนท่าโจมตีล้วนแต่เป็นวิธีต่ำช้า แยงลูกตาโจมตีช่วงล่าง โยนพิษโปรยทราย เป็นต้น จะชั่วร้ายอย่างไรก็มาอย่างนั้น และยังหลอมรวมกระบวนท่าชั่วร้ายเหล่านี้เป็นชุดกระบวนท่าต่อเนื่อง นั่นก็คือเคล็ดวิชา อาศัยสิ่งนี้เปิดสำนักก่อตั้งพรรค และยังมีสายบ้าพลัง ก็คือหัวแข็ง ต่อสู้ซึ่งๆ หน้า ไม่เคยมีลวง กระบวนท่าทุกกระบวนท่าคือการระเบิดพลัง และยังมีสายวิชาตัวเบา เน้นหนักไปที่ความเบาหวิวคล่องแคล่ว
สำหรับเซียวเหยียนแล้ว การสร้างเคล็ดวิชาขึ้นมาเองไม่ยาก ด้วยความเข้าใจในเพลงกระบี่และวิถีแห่งหมัดระดับหกของเขา การสร้างเพลงหมัดและเพลงกระบี่ขึ้นมาเองนั้นง่ายดายอย่างยิ่ง ถึงกับสามารถหลอมรวมเคล็ดวิชาสองแขนงได้ แต่เคล็ดวิชาได้แล้ว ทว่าใจยังไม่สำเร็จ
คนทั่วไปก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์ ล้วนแต่ตั้งจิตใจก่อน แล้วค่อยอาศัยทิศทางใจปรมาจารย์ของตนเองไปเสริมความแข็งแกร่งให้เคล็ดวิชาของตนเอง ส่วนเซียวเหยียนกลับกัน
“ใจของข้า… อยู่ที่ไหน?”
เซียวเหยียนพึมพำกับตนเอง
เคล็ดวิชาที่เขาเคยดูมามีมากเกินไป ทำให้เขาตอนนี้ค่อนข้างสับสนไปหมดแล้ว ใจยังไม่นิ่ง
…
วันนี้ เซียวเหยียนก็มาที่หอฟังเสียงฝนตามปกติ แต่เพิ่งจะนั่งลงได้ไม่นาน ก็ถูกเรียกกลับไปยังเรือนขุนเขาสายน้ำ บอกว่ามีธุระจะหาเขา
รอจนเซียวเหยียนกลับมาถึงในสวน ก็พลันเห็นว่าในห้องโถงใหญ่ นอกจากบิดาเซียวจ้านเฉิงที่นั่งอยู่ที่นั่นแล้ว ยังมีเงาร่างของหญิงสาวอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามเขา หญิงสาวคนนั้นกับท่านพ่อบนโถงกำลังสนทนากัน ร่างกายหันหลังให้ด้านนอก สวมเสื้อคลุมสีม่วงเข้ม ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายที่ลึกลับ ราวกับดอกกล้วยไม้ในหุบเขาลึกที่หอมหวนเข้มข้น เพียงแค่แผ่นหลังที่ตั้งตรง ก็สามารถทำให้คนสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตของวัยหนุ่มสาว
ณ เวลานี้ทั้งสองดูเหมือนจะคุยถึงเรื่องใดเรื่องหนึ่ง บนใบหน้าของบิดาเซียวจ้านเฉิงกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม สายตาอ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความรัก