หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 140
บทที่ 140
กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อจบงานชุมนุมบทกวี หญิงสาวในหอนางโลมทุกคนต่างก็ใจเต้นระรัวแล้ว แขกผู้มีความสามารถเต็มหอต่างก็เคลิบเคลิ้มแล้ว
ไม่รู้ว่าใครพูดหลุดปากไป ถูกคนรู้ว่าบทกวีเหล่านี้ล้วนแต่เป็นที่เซียวเหยียนแต่งขึ้นมาคนเดียว และไม่รู้ว่าใครจำสถานะของเซียวเหยียนได้ ตะโกนเรียกชื่อเขาออกมาโดยตรง ทั้งหอเมฆาหมอกก็พลันเดือดพล่านขึ้นมา
เด็กหนุ่มที่น่าทึ่งผู้นี้ประกอบกับบทกวีที่คมคายเหล่านี้ ทำให้คนรู้สึกว่าบทกวีเหล่านี้ดูเหมือนจะกลายเป็นรูปธรรม
ภายใต้ความตื่นเต้นนี้ ก็ไม่มีใครไปใส่ใจเหล่าศิษย์ตำหนักจันทน์ที่นำบทกวีของเซียวเหยียนมาแสดงแล้ว กลับกันเพราะพวกเขาได้รับการโปรดปรานเช่นนี้จากเซียวเหยียน ถึงแม้จะไม่มีบทกวีติดตัว ก็ได้รับการชื่นชอบจากหญิงสาวมากมาย เชื้อเชิญให้ติดกับ
ผู้จัดการในหอรีบมาอยู่หน้าเซียวเหยียน คุกเข่ากราบไหว้ รอจนเห็นคุณชายน้อยตระกูลเซียวผู้โด่งดังไปทั่วเมืองมรกตผู้นี้ นิสัยสบายๆ อ่อนโยน ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก จากนั้นก็เรียกคุณหนูเยว่ซินมาเป็นเพื่อน
ศิษย์ตำหนักขาวคนอื่นๆ ก็มีหญิงสาวคนอื่นพาไปฟังเพลงชมศิลปะ
นอกจากนี้ ผู้จัดการยังสอบถามเซียวเหยียนอย่างระมัดระวังว่า สามารถยืมบทกวีสองบท ทิ้งไว้ที่นี่เพื่อเป็นเกียรติแก่หอได้หรือไม่
เซียวเหยียนกลับไม่ใส่ใจ ปล่อยให้อีกฝ่ายเลือกไปสองบท
ไม่นานนัก นอกประตูของหอเมฆาหมอกก็แขวนบทกวีสองประโยค:
พึงรู้ว่ายามเยาว์มีปณิธานคว้าเมฆา
เคยตั้งปณิธานเป็นหนึ่งในหล้า
ที่ทำให้ผู้จัดการเสียดายก็คือ บทกวีนี้เซียวเหยียนไม่ได้แต่งจนจบ ทิ้งไว้เพียงสองประโยคนี้ พร้อมกันนั้น นางก็ไม่คิดว่า ก็เพราะสองประโยคบทกวีนี้ ชื่อเสียงของหอเมฆาหมอกในอนาคตอันใกล้ จะแพร่ไปทั่ว 19 แคว้น
และ ณ เวลานี้ เซียวเหยียนก็ได้อยู่ในห้องส่วนตัวของหญิงงามอันดับหนึ่งที่ร้อนแรงที่สุดในหอเมฆาหมอกแห่งนี้แล้ว กินดื่มสุรา
“คุณชายน้อย ทาสคืนนี้ก็คือของท่านแล้ว ท่านอยากจะให้ทาสทำอะไรก็ได้” เยว่ซินกล่าวอย่างยิ้มแย้ม ดวงตางามไม่หยุดมองสำรวจคุณชายน้อยอันดับหนึ่งของเมืองมรกตผู้นี้ นับตั้งแต่ที่เซียวเหยียนแสดงระดับบำเพ็ญออกมา คนรุ่นเยาว์ของเมืองมรกต ไม่มีใครสามารถเทียบเคียงกับเขาได้
“อย่างนั้นรึ งั้นเจ้ามาแกะเม็ดแตงโม” เซียวเหยียนกล่าว
เยว่ซินชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มงดงามเยื้องย่างเดินมา แกะเม็ดแตงโมส่งถึงปากเขา
เซียวเหยียนตบมือ พลางเพลิดเพลิน พลางหยิบของกินของดื่มอย่างอื่นขึ้นมา
…
ในขณะเดียวกัน ข่าวก็ส่งกลับมาถึงในจวนขุนพลเทวะ
“อะไรนะ?!”
เซียวจ้านเฉิงเมื่อได้ยินคนรับใช้รายงาน เบิกตากว้างตบโต๊ะอย่างแรง โต๊ะที่มีชื่อเสียงข้างๆ ก็พลันแตกละเอียด
“เจ้าเด็กบ้า เขากล้าได้อย่างไร!”
เซียวจ้านเฉิงโกรธจนหน้าแดงเล็กน้อย ความคิดก่อนหน้านี้ก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง รู้สึกว่าลูกชายคนนี้ของตนเองขาดการสั่งสอนอย่างยิ่ง อะไรก็กล้าทำ!
เซียวอันตกใจ กล่าว “ท่านโหว ข้าได้สอบถามทางฝั่งตำหนักจันทน์แล้ว ดูเหมือนจะเป็นคุณชายน้อย…”
“ไม่ว่าเหตุผลอะไร รีบไปตามเขากลับมาให้ข้า!” เซียวจ้านเฉิงโกรธ รู้สึกว่าเวลาทุกนาทีทุกวินาทีที่ผ่านไป คือการทำให้ตระกูลเซียวเสียหน้า
เซียวอันได้ยินดังนั้น รีบตอบตกลงหนึ่งเสียงก็วิ่งไป
ในหอเมฆาหมอก เยว่ซินมือก็แกะจนชาแล้ว ถึงได้ส่งคุณชายตระกูลเซียวที่กินอิ่มดื่มพอผู้นี้จากไป
นางทั้งโกรธทั้งโมโห สาวงามเลื่องชื่ออย่างนาง วีรบุรุษนับไม่ถ้วนเพื่อจะได้เห็นโฉมหน้างามของนางสักครั้งก็เดินทางมา เด็กหนุ่มผู้นี้กลับมองไม่ค่อยจะมอง ให้ตนเองทำแต่งานหยาบๆ นางในใจความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อเซียวเหยียนจากการแต่งกลอนก่อนหน้านี้ก็หายไปกว่าครึ่ง เดิมทียังอยากจะใช้โอกาสนี้สร้างสัมพันธ์อันดีกับคุณชายน้อยผู้นี้ ในอนาคตหากโชคดีได้แต่งเข้าจวนขุนพลเทวะ ถึงแม้จะเป็นอนุภรรยา ก็คือความรุ่งเรืองร่ำรวยไม่สิ้นสุด น่าเสียดายที่ทุกอย่างพังทลายลง
นับจากคืนนี้เป็นต้นไป ในหอสูงของหอเมฆาหมอก ก็ไม่เคยจัดแสดงของว่างเม็ดแตงโมอีกเลย
อีกด้านหนึ่ง
เซียวเหยียนเพิ่งจะออกจากหอเมฆาหมอก ก็ชนเข้ากับท่านลุงอัน
เมื่อเห็นท่านลุงอันรีบร้อนวิ่งมาด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างตึงเครียด เซียวเหยียนก็เลิกคิ้ว
“คุณชายน้อย ดีเหลือเกิน ท่าน… ท่านไม่ได้ทำอะไรข้างในกระมัง?” เซียวอันรีบตรวจสอบเสื้อผ้าของเซียวเหยียน
เซียวเหยียนอดไม่ได้ที่จะพูดไม่ออก กล่าว “ท่านลุงอัน ข้าเพิ่งจะอายุเท่าไหร่เอง อีกอย่าง ข้ามีคู่หมั้นแล้ว มาที่นี่ก็คือมาเป็นเพื่อนเจ้าพวกนี้ครึกครื้นหน่อย ให้พวกเขาผ่อนคลายบ้าง ฝึกยุทธ์ตลอดเวลามันน่าเบื่อ”
เมื่อได้ยินเซียวเหยียนพูดเช่นนี้ เซียวอันก็พลันวางใจลง สำหรับเซียวเหยียนเขาก็ค่อนข้างจะวางใจ หัวเราะอย่างขมขื่น “คุณชายน้อย ท่านรีบตามข้ากลับไปเถอะ ท่านโหวโกรธอยู่”
โกรธรึ?
เซียวเหยียนชะงักไปเล็กน้อย ขมวดคิ้ว เขาก็ตามเซียวอันกลับไป ส่วนศิษย์ที่อยู่ในหอเหล่านั้น ก็ไม่ใช่เด็กแล้ว ทางกลับสามารถเดินเองได้ ไม่ต้องให้เขาดูแล
ไม่นานนัก เซียวเหยียนก็ติดตามเซียวอันกลับมาถึงเรือนขุนเขาสายน้ำ
ในสวน เซียวจ้านเฉิงนั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่ มือข้างๆ เปลี่ยนโต๊ะใหม่แล้ว บนนั้นนอกจากถ้วยชาแล้ว ยังมีหวายอยู่เส้นหนึ่ง เซียวเหยียนกับเซียวอันเพิ่งจะเข้ามาก็เห็นแล้ว
เซียวอันสีหน้าพลันเปลี่ยนไป รีบกล่าว “ท่านโหว คุณชายน้อยกลับมาแล้ว เรื่องนี้มีสาเหตุนะขอรับ…”
“อย่างนั้นรึ ข้าก็อยากจะฟังดู” เซียวจ้านเฉิงกล่าวเสียงทุ้มด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความขุ่นมัว แต่เมื่อนึกถึงเรื่องม้วนภาพวาดครั้งล่าสุด ก็อดทนไว้
เซียวเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย
เซียวอันรีบเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง
“เหลวไหล! คนอื่นหากขอพร ให้เจ้าส่งดินแดนศักดินาให้พวกเขา เจ้าก็ต้องตกลงด้วยรึ?”