หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 139
บทที่ 139
ผู้ที่ส่งข่าวมาคืออาจารย์อีกท่านหนึ่งจากตำหนักดำ เขาได้ยินความเคลื่อนไหวจึงใช้จิตวิญญาณสำรวจถึงได้ทราบเรื่อง
“เหลวไหล! เหลวไหลสิ้นดี!”
เฝิงเหวินเทียนโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ พลันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา “แล้วเยว่เหยาล่ะ? นางไม่ได้ไปด้วยกระมัง?”
“ท่านปู่”
ในตอนนี้ นอกตำหนักจันทน์ก็มีเสียงดังขึ้น หลิวเมิ่งฉีบังเอิญเดินเข้ามาพอดี
เฝิงเหวินเทียนเงยหน้าขึ้นมอง ก้อนหินในใจก็พลันวางลง ถอนหายใจอย่างโล่งอก:
“เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร ข้าถามเจ้า เซียวเหยียนพาคนอื่นทั้งหมดไปเที่ยวหอนางโลมแล้วรึ?”
ถึงแม้จะเอ่ยถึง “หอนางโลม” ต่อหน้าหลานสาวของตนเอง จะดูไม่ค่อยจะสง่างามเท่าไหร่ แต่เฝิงเหวินเทียนตอนนี้ก็ไม่สนใจแล้ว
หลิวเมิ่งฉีได้ยินดังนั้นในใจก็พลันเกิดความโกรธขึ้นมาแวบหนึ่ง กล่าวอย่างเย็นชา “ถูกต้องเจ้าค่ะ”
“เจ้าเด็กนั่น ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี!” เฝิงเหวินเทียนโกรธจัด
หลิวเมิ่งฉีชะงักไป เมื่อเห็นท่านปู่โกรธถึงเพียงนี้ อดไม่ได้ที่จะกล่าว “ท่านปู่ ที่จริงแล้วเรื่องนี้ไม่โทษเขาเจ้าค่ะ”
“อะไรนะ?” เฝิงเหวินเทียนจ้องตา มองหลานสาวของตนเอง
หลิวเมิ่งฉีรู้สึกจนใจอยู่บ้าง ทำได้เพียงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง
เมื่อฟังจบ ดวงตาของเฝิงเหวินเทียนก็เบิกกว้างขึ้นไปอีก อาจารย์ตำหนักดำข้างๆ ก็อ้าปากค้าง
“เจ้า… เจ้าจะบอกว่า เจ้าเด็กเซียวเหยียนนั่นเปิดดูคัมภีร์กระบี่รอบเดียว ก็สาธิตเพลงกระบี่ระดับแก่นแท้ให้พวกเจ้าดูรึ?”
“เป็นไปไม่ได้! นี่เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”
ถึงแม้ปากจะบอกว่าเป็นไปไม่ได้ แต่เฝิงเหวินเทียนกับอาจารย์ตำหนักดำกลับต้องเชื่อ ท้ายที่สุดแล้วฟังจากคำพูดของหลิวเมิ่งฉีแล้ว ในตำหนักขาวหลายสิบคนต่างก็เห็นกับตา เพียงแต่ เรื่องแบบนี้มันจะเกินจริงไปหน่อย
ความคิดแรกของเฝิงเหวินเทียนก็คือนึกถึงว่าคัมภีร์กระบี่ถูกเปิดเผยออกไปแล้ว เซียวเหยียนแอบฝึกฝนมานานแล้ว วันนี้ถึงได้แสดงออกมา แต่ปฏิกิริยาที่สองกลับคือ ถึงแม้เจ้าเด็กนั่นจะแอบฝึก นี่มันก็เหลือเชื่อเกินไปแล้วกระมัง! ท้ายที่สุดแล้วเพิ่งจะ 14 ปีเองนะ จะเริ่มฝึกฝนตั้งแต่เป็นทารกรึ? ระดับบำเพ็ญขอบเขตสิบห้าลี้เอง ก็ทำลายสถิติ 19 แคว้นแล้ว ผลคือยังเชี่ยวชาญเพลงกระบี่ชั้นสูงระดับแก่นแท้อีกแขนงรึ?
เดี๋ยวก่อน...
เฝิงเหวินเทียนทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีอะไรไม่ค่อยจะถูกต้อง เซียวเหยียนอาจจะเชี่ยวชาญเพลงกระบี่ระดับแก่นแท้มากกว่าหนึ่งแขนง และคัมภีร์กระบี่ของตนเอง ก็ใช่ว่าจะถูกเปิดเผยออกไป ท้ายที่สุดแล้ว เพลงกระบี่ในหอฟังเสียงฝนของตระกูลเซียวมีมากมาย เพลงกระบี่ชั้นสูงไม่รู้เท่าไหร่ ถึงแม้จะแอบรวบรวมเพลงกระบี่แยกเงาหยินหยางได้แล้ว จะให้เซียวเหยียนเรียนทำไม? ตระกูลเซียวมีเพลงกระบี่ชั้นสุดยอดนะ! พละกำลังมีจำกัด หากจะฝึกก็ต้องให้เซียวเหยียนฝึกเพลงกระบี่ชั้นสุดยอดสิ จะมาเสียเวลาไปกับเพลงกระบี่ชั้นสูงแขนงหนึ่งได้อย่างไร?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฝิงเหวินเทียนก็รู้สึกว่าหัวใจกระตุกอย่างแรง ถ้าอย่างนั้น ดูเหมือนจะมีเพียงคำอธิบายเดียว นั่นก็คือ เซียวเหยียนเปิดดูคัมภีร์กระบี่รอบเดียว ก็เรียนรู้ได้จริงๆ! อีกทั้งยังฝึกถึงขั้นแก่นแท้! ได้ยินหลานสาวบอกว่า ดูเหมือนจะมีกระบวนการอยู่ ครั้งแรกที่แสดงออกมาคือระดับสมบูรณ์แบบ จากนั้นถึงได้เป็นหนึ่งก้าวสู่แก่นแท้ ข้ามผ่านขั้นเทวะไป… ให้ตายสิ ยังคงยอมรับไม่ได้! ถึงแม้จะเป็นเซียนกระบี่กลับชาติมาเกิด ก็คงจะไม่ได้เท่านี้กระมัง… เฝิงเหวินเทียนหน้ากระตุก ค่อนข้างเหม่อลอยมองไปนอกตำหนักจันทน์ ตระกูลเซียวนั่นให้กำเนิดเด็กแบบไหนออกมากันแน่?
ผ่านไปนาน เฝิงเหวินเทียนถึงได้สติกลับมา นึกถึงเรื่องหอนางโลม อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างขมขื่น:
“เจ้าเด็กนี่ก็ช่างกล้ารับปากจริงๆ ไม่ดูเลยว่าตนเองอายุเท่าไหร่”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของหลิวเมิ่งฉีก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
เฝิงเหวินเทียนดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ตบหน้าผาก รีบกล่าว “พวกเขาไม่ได้สวมชุดสำนักไปด้วยกระมัง?”
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ขัดขวางอีกก็ไม่ทันแล้ว อีกอย่างเซียวเหยียนสอนหนึ่งคาบเรียน ผลดีจนเกินจริง ชนะการฝึกฝนอย่างหนักหนึ่งถึงสองปีของศิษย์เหล่านี้ ให้พวกเขาหยุดพักสักหน่อยก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่ขอเพียงไม่ทำให้ตำหนักจันทน์เสียหน้าก็พอ
“นั่นกลับไม่ใช่เจ้าค่ะ” อาจารย์ตำหนักดำกล่าว
เฝิงเหวินเทียนก็พลันถอนหายใจอย่างโล่งอก ยิ้ม “เจ้าเด็กนี่ก็ยังพอจะรู้จักกาละเทศะอยู่บ้าง”
…
ตอนที่ลงจากเขา เซียวเหยียนก็เจอองค์ชายผู้ขับขานบทกวีเทียนอวี่เฉิน อีกฝ่ายเมื่อทราบว่าเซียวเหยียนจะไปเที่ยวหอนางโลม หลังจากที่งุนงงแล้ว ก็รีบเกาะรถไปด้วย บอกว่าไปเปิดหูเปิดตาด้วย เซียวเหยียนก็ไม่ได้ใส่ใจ แล้วแต่เขาจะตามมา
หอเมฆาหมอก นี่คือหอนางโลมอันดับหนึ่งของเมืองมรกต
ที่นี่ไม่ใช่ว่ามีเงินก็จะสามารถซื้อความสุขได้ ปกติส่วนใหญ่จะเป็นบัณฑิตตระกูลใหญ่รวมตัวกัน ที่นี่ขับขานบทกวีแต่งกลอน บ่อยครั้งยังจะจัดงานชุมนุมบทกวี ต้องคว้าอันดับหนึ่ง ถึงจะสามารถพบกับหญิงงามอันดับหนึ่งของหอเมฆาหมอกได้ ก็คือคุณหนูเยว่ซินที่โด่งดังไปทั่วแคว้น
รอจนเซียวเหยียนและคนอื่นๆ มาถึง ที่นี่ก็กำลังจัดงานชุมนุมบทกวีพอดี อาศัยเงินเข้างาน อาศัยบทกวีฟังเพลงแลกเปลี่ยน แต่ศิษย์ตำหนักขาวเหล่านี้ล้วนแต่เป็นนักสู้ ตั้งแต่เล็กฝึกยุทธ์ ท่องบทกวีที่มีชื่อเสียงของบัณฑิตใหญ่ที่โด่งดังไปทั่วหล้าสองสามบทยังพอไหว แต่ให้ตนเองแต่งกลอน นั่นจะไหวได้อย่างไร?
โชคดีที่เซียวเหยียนเตรียมการมานานแล้ว ในเมื่อรับปากว่าจะทำให้ความปรารถนาของพวกเขาเป็นจริง ย่อมไม่ทำให้พวกเขากลับไปอย่างผิดหวัง
“มาๆๆ คนละบท พวกเจ้าท่องจำไว้” เซียวเหยียนเรียกทุกคนมา
จ้าวหยางที่ชื่นชอบบทกวีประหลาดใจอย่างยิ่ง ตนเองแอบเตรียมมาสองบท แต่นึกไม่ถึงว่า นักสู้อัจฉริยะผู้นี้ในมือก็มีบทกวีด้วย ต้องรู้ก่อนว่า บทกวีที่เข้าร่วมงานชุมนุมบทกวี ล้วนแต่ต้องเป็นที่ตนเองแต่งขึ้นมา ลอกคนอื่นจะทำให้คนหัวเราะเยาะได้
เทียนอวี่เฉินครั้งล่าสุดเคยเห็นพรสวรรค์ด้านบทกวีของเซียวเหยียนแล้ว ก็เข้าไปใกล้เช่นกัน เมื่อเห็นเซียวเหยียนปากดีขนาดนี้ ในใจก็ทั้งประหลาดใจทั้งอดไม่ได้ที่จะผิดหวัง คนละบท จะเป็นบทกวีที่ดีอะไรได้
แต่วินาทีต่อมา เขาก็เบิกตากลมโต
เซียวเหยียนไม่เคยคิดจะใช้บทกวีไปโอ้อวด ย่อมไม่เหมือนกับนักลอกวรรณกรรมที่ข้ามมิติมาเหล่านั้น ที่บีบออกมาทีละบทๆ ทยอยนำไปอวด ณ เวลานี้เขาปล่อยออกมาทั้งเล่มโดยตรง
ในไม่ช้า ทั้งงานชุมนุมบทกวีก็เดือดพล่านขึ้นมา
เมื่อบทกวีอมตะจากโลกของเซียวเหยียนถูกขับขานออกมาในโลกใบนี้ทีละบทๆ ทั้งหอเมฆาหมอกก็จากความคึกคักไปสู่ความเดือดพล่าน แล้วก็จากความเดือดพล่านไปสู่ความเงียบสงัด
“ท่านไม่เห็นรึ น้ำในแม่น้ำเหลืองมาจากสวรรค์ ไหลเชี่ยวสู่ทะเลไม่หวนกลับ…”
จ้าวหยางพึมพำขับขาน ตะลึงงันราวกับท่อนไม้ สัมผัสได้ถึงบารมีที่ไพศาลโอ่อ่า
“ไม่มีผู้ใดประคองข้าสู่เมฆาเขียว ข้าจะย่ำหิมะสู่ยอดเขาเอง!”
เทียนอวี่เฉินในแววตาประกายแสงสั่นไหว แอบกำหมัดแน่น สองประโยคนี้ราวกับกำลังบอกเล่าถึงความในใจที่ซ่อนอยู่ของเขา
“ทะเลถึงไร้ขอบเขตฟ้าเป็นฝั่ง ภูเขาขึ้นสู่ยอดสุดข้าล้วนเป็นยอด!”
หลี่เฉิงเมื่อได้ยินเซียวเหยียนนำบทกวีนี้มอบให้ตนเองนำขึ้นเวที ก็ตื่นเต้นจนขอบตาแดงก่ำ เขาถึงแม้จะแต่งกลอนเองไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ชื่นชมเป็น สองประโยคนี้ราวกับกำลังบอกเล่าถึงเด็กหนุ่มที่น่าทึ่งตรงหน้า อัจฉริยะในโลกมีนับไม่ถ้วน แต่มีเพียงเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ปีนขึ้นสู่ยอดสุด ยืนอยู่บนยอดเขา กลายเป็นยอดเขาที่สูงกว่า!
“แต่กำเนิดเป็นหนึ่งในหมู่คน มีเพียงข้ากับฟ้าที่อายุยืนยาว…”
“ร่างหนึ่งกรำศึกสามพันลี้ กระบี่หนึ่งเคยต้านทัพนับล้าน...”
บทกวีที่ทรงพลังและบ้าคลั่งทีละบทๆ ถูกศิษย์ตำหนักขาวขับขานออกมา พวกเขาตอนที่ขับขานก็มีความรู้สึกที่ตื่นเต้นจนสั่นสะท้าน สำหรับนักสู้แล้ว บทกวีที่ทรงพลังเหล่านี้แทงทะลุเข้าไปในหัวใจโดยตรง
“ในความเมามายจุดโคมไฟดูกระบี่ ในความฝันหวนคืนได้ยินเสียงเขาสัตว์ไปทั่วค่าย…”
จ้าวหยางที่เกิดในตระกูลขุนศึกเมื่อได้ยินบทกวีนี้ ก็ตื่นเต้นจนลุกขึ้นยืนโดยตรง ทั่วร่างสั่นเทา
“อินทรีใหญ่หนึ่งวันทะยานขึ้นพร้อมสายลม ทะยานตรงสู่เก้าชั้นฟ้า!”
บทกวีที่องอาจนี้ ก็ไม่รู้ว่าได้ปลอบประโลมใจคนไปเท่าไหร่ ทำให้คนที่ท้อแท้สิ้นหวัง เกิดความรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที
ศิษย์ตำหนักขาวทยอยขึ้นเวที ขับขานบทกวีสะท้านหอนางโลม
บนหอ หญิงสาววัย 20 ปีที่แต่งหน้าอย่างงดงามรูปร่างหน้าตาสะสวยล่มเมืองคนหนึ่ง ยืนอยู่บนหอสูงฟังบทกวีชั้นเลิศที่ขับขานออกมาไม่หยุดเบื้องล่างอย่างเคลิบเคลิ้ม
บทกวีทีละบทๆ ที่ไม่องอาจตระการตา ก็อิสระเสรี ทำให้คนใจเต้นระรัว ราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ก่อตั้งประเทศด้วยการทหาร ประเพณีนิยมการต่อสู้ บทกวีในหอนางโลมก็ส่วนใหญ่เป็นบทกวีสังหารและบทกวีสงครามค่อนข้างมาก บทกวีรักใคร่มีค่อนข้างน้อย ถึงแม้จะมี ก็ล้วนแต่แพร่หลายอยู่ในหอนางโลมทั่วไป ไม่เข้าตา
เยว่ซินมีความรู้เรื่องบทกวีอย่างลึกซึ้ง ฟังดีร้ายออก บทกวีในสนามเหล่านี้ถึงแม้จะเป็นบัณฑิตใหญ่ในราชบัณฑิตยสถาน ก็ใช่ว่าจะเขียนออกมาได้ และมีเพียงไม่กี่บทที่สามารถแพร่หลายไปทั่วหล้าได้ถึงจะเทียบได้ นอกจากนี้ เยว่ซินยังสังเกตเห็นว่า หนุ่มสาวผู้มีความสามารถที่ขึ้นเวทีขับขานบทกวีเหล่านี้ ล้วนแต่ลุกขึ้นมาจากข้างกายเด็กหนุ่มคนหนึ่ง จากนั้นถึงได้ขึ้นเวที และเด็กหนุ่มคนนั้นล้วนแต่กระซิบข้างหูทุกคนสองสามประโยค การกระทำนี้ ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะจินตนาการไปต่างๆ นานา