หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 138
บทที่ 138
“ท่านพ่อ ข้าอยากจะอยู่ที่นี่ ข้ายังอยากจะเรียนกับอาจารย์เซียวอีกคาบหนึ่ง” จ้าวหยางรีบกล่าวกับพ่อ
จ้าวหานไม่คิดว่าเซียวเหยียนที่ช่วงนี้มีชื่อเสียงโด่งดังจะมาสอนที่นี่ เมื่อเห็นลูกชายร้องขอ คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตกลง
รอจนจ้าวหานกำชับลูกชายสองสามประโยคแล้วจากไป จางจื่อเฟิงก็แค่นเสียงเย็นชา “จ้าวหยาง วันนี้เจ้ารบกวนห้องเรียน สำนักศึกษาตำหนักจันทน์ไม่ใช่ที่ที่เจ้าอยากมาก็มา อยากไปก็ไป”
จ้าวหยางสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เซียวเหยียนยิ้มๆ กล่าว “อาจารย์จาง ล้วนแต่เป็นเรื่องเข้าใจผิด”
เมื่อเห็นเซียวเหยียนออกหน้าขอความเมตตา จางจื่อเฟิงก็เปลี่ยนหน้าอีกครั้ง เกรงใจยิ้ม:
“คุณชายน้อยเซียวท่านไม่ทราบ แม่ทัพจ้าวหานผู้นี้ช่างป่าเถื่อน…”
เซียวเหยียนส่ายหน้าขัดจังหวะคำพูดของเขา พลางยิ้มเล็กน้อย “อาจารย์จาง ข้าพเจ้าทราบว่าท่านต้องการใช้คำพูดที่เฉียบคมเพื่อกระตุ้นศิษย์ แต่บางทีมันอาจจะเฉียบคมเกินไป จนอาจจะบั่นทอนจิตวิญญาณของเด็กหนุ่มคนหนึ่งได้นะขอรับ?”
จางจื่อเฟิงชะงักไป สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรอีกแล้ว
เซียวเหยียนก็ไม่ได้พูดอะไรกับเขามากนัก สำหรับคนเช่นนี้ก็ไม่มีอะไรต้องสานสัมพันธ์ หลังจากที่เขาส่งมอบคาบเรียนเสร็จสิ้น จางจื่อเฟิงก็จากไป สายตาของเซียวเหยียนกวาดมองทุกคนแวบหนึ่ง:
“เมื่อครู่จ้าวหยางบอกว่าพวกท่านล้วนฝึกฝนจนถึงระดับสมบูรณ์แบบแล้วรึ?”
บรรยากาศในตำหนักดูเหมือนจะคึกคักขึ้นมาก บนใบหน้าของทุกคนปรากฏสีหน้าที่ตื่นเต้น ล้วนแต่แววตาส่องประกาย หลี่เฉิงรีบกล่าวขึ้นก่อน:
“อาจารย์เซียว จ้าวหยางพูดไม่ผิดขอรับ เพลงกระบี่ที่ท่านสาธิตเมื่อวานเรียกได้ว่าเข้าสู่วิถีแล้ว พวกเราจับสัมผัสแห่งวิถีนั้นได้ ถึงได้ก้าวหน้าไปพันลี้ในหนึ่งวัน ก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว!”
ถึงแม้จะเป็นการประจบ แต่ก็พูดถูกจุดจริงๆ
เซียวเหยียนกล่าวอย่างจนใจ “เดิมทีตั้งใจจะใช้ 3 คาบเรียนสอนพวกท่าน ถ้าอย่างนั้น วันนี้ข้าก็มาเสียเที่ยวแล้ว วันนี้ไม่มีอะไรจะสอนแล้ว”
ทุกคนหัวเราะลั่นขึ้นมา สามารถใช้ 1 คาบเรียนเก็บเกี่ยวได้มากมายขนาดนี้ พวกเขาก็รู้สึกขอบคุณและตื่นเต้นอย่างยิ่งแล้ว
มีคนยิ้มกล่าว “อาจารย์เซียว ท่านลืมอะไรไปหรือเปล่าขอรับ?”
“หืม?”
“ท่านเมื่อวานบอกว่า รอจนพวกเราทั้งหมดเชี่ยวชาญถึงระดับสมบูรณ์แบบแล้ว ท่านจะทำให้ความปรารถนาของพวกเรา 3 ข้อเป็นจริง!” มีคนมองเซียวเหยียนอย่างตื่นเต้นยินดี
เซียวเหยียนอ้าปากค้าง การกระตุ้นนี้เป็นเพียงแค่พูดไปส่งๆ ใครจะไปคิดว่าพวกเขาจะมีฝีมือจริงๆ สมแล้วที่เป็นคนที่สามารถเข้าสู่ตำหนักขาวได้ พรสวรรค์ก็ยังคงไม่เลว
“ถ้าอย่างนั้นพวกท่านก็ลองพูดมาดู แต่ต้องอยู่ในขอบเขตที่ข้าสามารถทำได้” เซียวเหยียนกล่าว
ทุกคนได้ยินดังนั้น ก็พลันเจี๊ยวจ๊าวขึ้นมา บ้างก็อยากจะไปเยี่ยมชมหอฟังเสียงฝน บ้างก็อยากจะได้กระบี่ชื่อดังของใต้หล้า บ้างก็บอกว่าอยากจะเรียนเพลงกระบี่อีกแขนงหนึ่ง เป็นต้น
นอกจากความปรารถนาที่ดูเป็นทางการเหล่านี้แล้ว ในฝูงชนยังเจือปนไปด้วยเสียงโห่ร้องต่างๆ นานา บ้างก็บอกว่าอยากจะร่วมสาบานเป็นพี่น้องกับเซียวเหยียน และยังมีที่บอกว่าอยากจะไปเที่ยวหอนางโลม
เซียวเหยียนยิ้มๆ ยกมือกดลง รอจนทุกคนเงียบลง ถึงได้กล่าว “พวกท่านปรึกษากันเองเลือกออกมาหนึ่งอย่าง”
เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเหยียน ทุกคนก็ทั้งประหลาดใจทั้งยินดี ไม่คิดว่าเซียวเหยียนจะเอาจริง เดิมทีสอนเพลงกระบี่ให้พวกเขา พวกเขาก็ขอบคุณอย่างยิ่งแล้ว ข้อเรียกร้องที่เสนอก่อนหน้านี้ ส่วนใหญ่ก็เป็นครึ่งจริงครึ่งเล่น
“นี่ๆ พวกเจ้าเลือกข้อเรียกร้องอย่าได้เกินไปนักนะ”
ซูซินอี๋ลุกขึ้นยืนเตือนทันที รู้สึกว่าในนั้นมีสองสามคนที่ค่อนข้างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง
เมื่อถูกซูซินอี๋พูดเช่นนี้ สองสามคนก็พลันยิ้มแห้งๆ
“อาจารย์เซียว ไปหอฟังเสียงฝนท่านย่อมไม่ตกลง หรือว่า ท่านจะพาพวกเราไปเที่ยวหอนางโลมดีขอรับ?” มีคนหยอกล้อพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย
เมื่อได้ยินคำพูดของคนผู้นี้ ชายหนุ่มคนอื่นๆ ก็ล้วนแต่แววตาสว่างวาบขึ้นมา โห่ร้องขึ้นมาทันที:
“อันนี้ดี อันนี้ดี!”
ล้วนแต่เป็นวัยที่เลือดลมพลุ่งพล่าน พวกเขาตั้งแต่มาที่สำนักศึกษาตำหนักจันทน์เมืองมรกตเพื่อศึกษา โดยพื้นฐานแล้วก็ไม่ค่อยจะได้ลงจากเขาเท่าไหร่ แรงกดดันในการแข่งขันในสำนักศึกษาสูงอย่างยิ่ง ระบบคัดออกอันดับท้าย ทำให้พวกเขาไม่กล้าผ่อนคลาย สำหรับสถานที่แห่งความรักใคร่ลมบุปผาหิมะจันทร์นั้น พวกเขาก็ปรารถนามานานแล้ว
และศิษย์หญิงสิบกว่าคนเมื่อได้ยิน กลับกลอกตาตรงๆ ใบหน้าแสดงความรังเกียจมองเจ้าพวกนี้
เซียวเหยียนยิ้มๆ “ไปหอนางโลมเป็นเรื่องเล็ก”
ในยุคนี้ ความบันเทิงขาดแคลน การเที่ยวหอนางโลมก็เทียบเท่ากับการไถดูคลิปสนุกๆ ในชาติก่อน หอนางโลมก็แบ่งเป็นสามหกเก้าชั้น ชั้นต่ำสุดย่อมต้องเป็นซ่องโสเภณี ราคาถูกและยังง่ายที่จะติดโรค หอนางโลมที่มีชื่อเสียง ส่วนใหญ่จะขายศิลปะเป็นหลัก ฟังเพลงฟังบทกวี แน่นอนว่า หากมีบทกวีที่ดีหรือเงินมาก ก็จะสามารถเพลิดเพลินกับบริการความสุขบางอย่างได้ เซียวเหยียนหากจะพาพวกเขาไป ย่อมต้องไปที่หอนางโลมที่ดีที่สุดของเมืองมรกต ฟังเพลงเล็กๆ น้อยๆ ส่วนเรื่องอื่นก็อย่าได้คิด
“จริงๆ รึขอรับ?” เหล่าศิษย์ชายเมื่อเห็นเซียวเหยียนตอบตกลง ก็ประหลาดใจอย่างยิ่ง
เหล่าศิษย์หญิงกลับต่างก็ถ่มน้ำลาย ใบหน้าแดงเขิน
หลิวเมิ่งฉีกลอกตามองเซียวเหยียน แค่นเสียงเย็นชา “จะไปพวกท่านก็ไป ข้าไม่ไป”
“ข้าก็ไม่ไป” ซูซินอี๋กล่าวทันที
ศิษย์หญิงสิบกว่าคนล้วนแต่แสดงการประท้วง
แต่ศิษย์ชายคนอื่นๆ กลัวว่าเซียวเหยียนจะเปลี่ยนใจ ล้วนแต่เจี๊ยวจ๊าว เหมือนกับสัตว์ที่กำลังติดสัด ถูกจุดไฟขึ้นมาแล้ว
“ความเห็นไม่ตรงกัน พวกท่านที่ไม่ไป ข้าจะมอบภาพวาดให้พวกท่านหนึ่งภาพ ถือว่าเป็นการชดเชยแล้วกัน” เซียวเหยียนกล่าวกับเหล่าศิษย์หญิง
เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเหยียน ศิษย์หญิงเหล่านี้ค่อนข้างประหลาดใจ จากนั้นก็เห็นเซียวเหยียนนำม้วนภาพในมือออกมา เปิดออกหนึ่งภาพ:
“นี่คือที่ข้าเมื่อวานวาด พวกท่านแบ่งๆ กัน คนละภาพ”
ทุกคนเมื่อได้เห็น ก็อดไม่ได้ที่จะร้องอุทานออกมา พวกเขาสังเกตเห็นว่าเซียวเหยียนเมื่อวานกำลังวาดภาพอยู่ เพียงแค่คิดว่าเป็นความสุขในยามว่าง ไม่คิดว่าจะวาดได้ประณีตงดงาม มีชีวิตชีวาถึงเพียงนี้!
ในภาพได้รวมเอาตำหนักขาวกับเหล่าศิษย์ทั้งหมดเข้าไปด้วย สีหน้าของทุกคนล้วนแต่บริสุทธิ์และสะอาด หรือขมวดคิ้ว หรือเอียงศีรษะจ้องมอง ล้วนแต่มีเสน่ห์ หญิงสาวอ่อนโยน ศิษย์ชายหล่อเหลาสง่างาม กิริยาท่าทางแตกต่างกันไป รวมกันอยู่ ภายใต้แสงแดดที่อบอุ่น งดงามราวกับวสันตวายุสิบลี้
คนไม่น้อยดูจนเหม่อลอยไป
มีชายหนุ่มคนหนึ่งยกมือขึ้นกล่าว “อาจารย์เซียว ข้าไม่ไปหอนางโลมแล้ว ขอภาพหนึ่งภาพได้หรือไม่ขอรับ?”
“จำนวนไม่มาก ศิษย์หญิงได้สิทธิ์ก่อน” เซียวเหยียนยิ้ม
เหล่าศิษย์หญิงที่เดิมทียังค่อนข้างไม่พอใจ ล้วนแต่พากันกรูเข้าไป แย่งชิงกัน
หลิวเมิ่งฉีแววตาราวกับคลื่นในฤดูใบไม้ร่วง มองเซียวเหยียนอย่างประหลาดใจ ฝีมือการวาดภาพที่ประณีตงดงามเช่นนี้ เด็ดขาดไม่ใช่ว่าจะสามารถฝึกฝนได้ในชั่วข้ามคืน ก็เห็นเด็กหนุ่มผู้นี้สงบนิ่งดุจพรหมจรรย์ เสื้อคลุมสีเขียวราวกับต้นสน นอกจากระดับบำเพ็ญและวิถีกระบี่ที่โดดเด่นแล้ว ยังมีแรงเหลือไปสนใจศาสตร์แขนงเล็กๆ เหล่านี้ ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ
รอจนได้ภาพวาดมาแล้ว หญิงสาวไม่น้อยก็ล้วนแต่กางออกชื่นชมอย่างละเอียด ถึงแม้พวกนางเองจะฝึกยุทธ์ ไม่สามารถแบ่งใจไปศึกษาอย่างอื่นได้ แต่สำหรับสิ่งที่สวยงามก็มีความรักโดยธรรมชาติ
จัดการกับเหล่าศิษย์หญิงเสร็จ เซียวเหยียนก็ใช้เวลาในคาบเรียนที่สองนี้ พาเหล่าศิษย์ชายเดินออกจากตำหนักขาว มุ่งหน้าลงเขาไป
เมื่อเห็นเซียวเหยียนจะใช้เวลาสอนมาพาพวกเขาไปเที่ยวเล่น ทุกคนก็ตื่นเต้นอย่างยิ่ง นี่คือเรื่องที่ไม่เคยมีมาก่อน หากปล่อยให้อาจารย์คนอื่นรู้เข้า คาดว่าคงจะต้องถูกลงโทษให้หันหน้าเข้าหากำแพงทั้งหมด แต่มีเซียวเหยียนค้ำอยู่ ฟ้าถล่มลงมาก็ไม่กลัว
เมื่อทุกคนลงจากเขา ข่าวก็แพร่ไปถึงในตำหนักจันทน์
เฝิงเหวินเทียนที่กำลังดื่มชาอยู่เกือบจะไม่ได้สำลัก ไอติดต่อกัน มองขึ้นมาอย่างงุนงง:
“เจ้าว่าเซียวเหยียนนั่นไปสอนหนังสือ ผลคือพาเหล่าศิษย์ทั้งหมดลงจากเขาไปเที่ยวหอนางโลมแล้วรึ?!”