หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 137
บทที่ 137
“อาจารย์เซียว เพลงกระบี่ที่ท่านร่ายรำ นี่คือระดับใดหรือขอรับ?”
“ได้ยินมาว่าเหนือกว่าสมบูรณ์แบบ คือขั้นเทวะ ก็คือขอบเขตอย่างท่านรึขอรับ?”
ใกล้จะเลิกเรียน มีคนอดไม่ได้ที่จะสอบถาม
เซียวเหยียนยิ้มเล็กน้อย “เหนือกว่าสมบูรณ์แบบ คือขั้นเทวะ เหนือกว่าขั้นเทวะ ยังมีแก่นแท้ ก็คือระดับที่ข้าสาธิตให้พวกท่านดู”
ระดับของเคล็ดวิชานี้ เขาก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรต้องปิดบัง อย่างเช่นปรมาจารย์กระบี่ ปรมาจารย์ดาบประเภทนี้ ตัวตนที่จมดิ่งอยู่ในศาสตร์ใดศาสตร์หนึ่งมานานหลายสิบปี ก็ได้สัมผัสถึงแก่นแท้แล้ว ถึงกับเชี่ยวชาญเคล็ดวิชาลับสุดยอดของเพลงกระบี่บางอย่างแล้ว อีกอย่างเซียวเหยียนรู้สึกว่า แก่นแท้ยังไม่ใช่จุดสูงสุด เหนือกว่าแก่นแท้ น่าจะยังมีระดับที่สูงกว่านั้นอีก เพียงแต่ด้วยความเข้าใจในวิถีของเขาในตอนนี้ ยังไม่สามารถบรรลุถึงได้ บางทีรอจนเขาจิตใจเข้าถึงจิตวิญญาณ ก้าวข้ามไปสู่ขั้นที่สูงกว่าก็จะสามารถมองเห็นได้
“แก่นแท้…”
ทุกคนเมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเหยียน ล้วนแต่ตะลึงงันไป
หลิวเมิ่งฉีรูม่านตาหดเล็กลงเล็กน้อย ไม่อยากจะเชื่อมองเซียวเหยียน นางเคยได้ยินท่านปู่พูดถึงการมีอยู่ของ “แก่นแท้” แต่ยากที่จะได้เห็นอย่างยิ่ง นี่ต้องมีพรสวรรค์สูงส่งอย่างยิ่งในเคล็ดวิชานั้นๆ บวกกับความจมดิ่งฝึกฝนอย่างหนักหน่วงหลายสิบปี ถึงจะมีโอกาสสัมผัสได้!
เซียวเหยียนไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นอัจฉริยะแห่งเพลงกระบี่ แต่การจะเชี่ยวชาญเพลงกระบี่แขนงนี้ถึงระดับแก่นแท้ อย่างน้อยก็ต้องฝึกฝนอย่างหนัก 10 ปีใช่หรือไม่? แต่เซียวเหยียนตอนนี้รวมแล้วเพิ่งจะ 14 ปี… หลิวเมิ่งฉีไม่กล้าจะคิดต่อไปแล้ว รู้สึกว่าจิตวิถีของตนเองจะพังทลาย นางในที่สุดก็เข้าใจว่า คนเหล่านั้นที่เมื่อก่อนบ่นว่าอยู่กับอัจฉริยะแล้วอึดอัด ในใจนั้นเป็นรสชาติอย่างไร
“ตอนเย็นพวกท่านก็ลองไปไตร่ตรองกันเอง อาจารย์นำเข้าประตู การฝึกฝนอยู่ที่ตนเอง”
เซียวเหยียนโบกมือกล่าวลา ประกาศเลิกเรียน
เมื่อกลับมาถึงในจวน เซียวอันก็มาหาเซียวเหยียน บอกว่าเป็นคำสั่งของท่านโหว ให้เซียวเหยียนว่างๆ ก็ไปคบหาเพื่อนฝูงบ้าง ถึงแม้ว่ามังกรแท้จริงจะเป็นเรื่องที่แน่นอนแล้ว แต่เครือข่ายความสัมพันธ์คือเรื่องทั้งชีวิต หวังว่าเซียวเหยียนจะสามารถคว้าตำแหน่งมังกรแท้จริงมาได้อย่างสง่างาม ไม่เหลือข้อบกพร่องใดๆ ให้คนวิพากษ์วิจารณ์ได้
เรื่องนี้ เซียวเหยียนเพียงแค่รับปากไปอย่างส่งๆ
วันรุ่งขึ้น
เซียวเหยียนเตรียมขนมเปี๊ยะกรอบเล็กๆ เพิ่มมาอีกส่วนหนึ่ง มาถึงริมสระน้ำเย็น ปลายเท้าเตะเบาๆ ก้อนกรวดเล็กๆ ก็บินเข้าไปในสระน้ำเย็น ในไม่ช้า เงาร่างมหึมาของกิเลนวารีก็ปรากฏขึ้นมา จากนั้นก็กลายเป็นร่างมนุษย์เดินออกมาจากสระน้ำ ทั่วร่างสะอาดสะอ้าน ไม่เปียกน้ำแม้แต่หยดเดียว
เมื่อเห็นขนมเปี๊ยะกรอบเล็กๆ ในมือของเซียวเหยียน ในแววตาของเฝิงชิงหลีก็ปรากฏความยินดี
เซียวเหยียนยิ้มๆ ยื่นขนมเปี๊ยะกรอบเล็กๆ ทั้งหมดให้นาง จากนั้นก็โบกมือจากไป ไม่ได้อยู่ต่อ
เมื่อเห็นเซียวเหยียนจากไปไกล เฝิงชิงหลีกัดขนมหอมกรอบในมือคำหนึ่ง แววตายิ้มเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว
ณ เวลานี้ เซียวเหยียนก็มาเข้าเรียนคาบที่สองอีกครั้ง ได้ยื่นเรื่องขอแลกเปลี่ยนแล้ว
เพิ่งจะเดินมาถึงนอกตำหนักขาว เซียวเหยียนก็ได้ยินเสียงโกรธเกรี้ยวมาจากข้างใน:
“เจ้าในฐานะอาจารย์ จะสามารถดูหมิ่นเด็กคนหนึ่งเช่นนี้ได้อย่างไร?”
“เขาพรสวรรค์การฝึกยุทธ์แย่ แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นคนต่ำช้า!”
“เจ้าสามารถสั่งสอนเขาได้ เฆี่ยนตีเขาอย่างหนักหน่วงได้ สามารถปฏิบัติต่อเขาอย่างเข้มงวดเหมือนกับปฏิบัติต่อนักสู้ได้ แต่เจ้าไม่สามารถดูถูกเขาเหมือนกับปฏิบัติต่อสัตว์เดรัจฉานได้!”
ผู้พูดดูเหมือนจะโกรธอย่างยิ่ง เสียงเปี่ยมไปด้วยพลัง
เมื่อได้ยินเสียงด่าทอนี้ เซียวเหยียนก็ชะงักไป ค่อยๆ เดินไปยังหน้าประตู
ก็เห็นว่าในตำหนักได้นั่งเต็มไปด้วยคนแล้ว เขามีนิสัยนอนตื่นสาย ดังนั้นจึงมาไม่เช้า
ณ เวลานี้ ข้างหน้าเหล่าศิษย์มีคนยืนอยู่สามคน ตามลำดับคือจางจื่อเฟิงกับจ้าวหยางที่เจอเมื่อวาน ข้างกายจ้าวหยางกลับเป็นชายวัยกลางคนที่รูปร่างกำยำ สวมชุดธรรมดาแต่ยากที่จะซ่อนความองอาจผึ่งผายได้ คิ้วตาของอีกฝ่ายกับจ้าวหยางมีส่วนคล้ายกันอยู่หลายส่วน แต่จ้าวหยางจะดูบอบบางกว่าหลายส่วน
หน้าพวกเขาที่พื้น กระจัดกระจายไปด้วยเศษหนังสือ นอกจากจะเพิ่มมาอีกคนหนึ่งแล้ว ภาพฉากนี้กลับเหมือนกับเมื่อวานอย่างยิ่ง
“แม่ทัพจ้าว ท่านจะไม่มีเหตุผลเช่นนี้ไม่ได้!”
จางจื่อเฟิงถูกด่าจนหน้าแดงหูแดง เขากำลังดุจ้าวหยาง ใครเลยจะคาดคิดว่าพ่อของเขาจะมาเยี่ยมและได้ยินเข้าพอดี เดิมทีได้ยินก็แล้วไป เขาก็คิดว่าแม่ทัพจ้าวผู้นี้ยังต้องขอบคุณการศึกษาที่เข้มงวดของตนเอง ที่ช่วยเขาสั่งสอนลูกที่ดื้อรั้นคนนี้ ผลคืออีกฝ่ายกลับพุ่งเข้ามาด่าเขาต่อหน้าต่อตาหนึ่งชุด ทำให้เขาถึงกับงงไปเลย
“ข้าไม่มีเหตุผลรึ? ข้าคำไหนไม่มีเหตุผล หรือว่าเจ้าด่าลูกข้ามีเหตุผล?!”
พ่อของจ้าวหยางโกรธ “ข้าถึงแม้จะเป็นนักรบ แต่ก็เข้าใจเหตุผลพื้นฐานอยู่บ้าง ข้ารู้ว่าลูกข้าคือคน เป็นคนที่มีเกียรติและศักดิ์ศรี เขาไม่ใช่หนูเน่าทำโจ๊กเสียทั้งหม้อ!”
“ยิ่งไม่ใช่หนอนบ่อนไส้ที่ยอมตกต่ำ สกปรกและเลวทราม!”
“เขาเพียงแค่ฝึกยุทธ์ไม่สำเร็จ ไม่ใช่ไม่คู่ควรที่จะเป็นคน!!”
เสียงของพ่อที่กำยำโกรธอย่างยิ่ง ดังสนั่นหวั่นไหว “ลูกข้าถึงแม้พรสวรรค์จะไม่สูง แต่จิตใจบริสุทธิ์ดีงาม ถึงแม้เขาจะเป็นเพียงขอบเขตพลังประสาน ก็คือความภาคภูมิใจของข้า เจ้าอาศัยอะไรมาดูหมิ่นเขาเช่นนี้?”
เบื้องล่างทุกคนต่างก็เงียบ
ไม่มีใครหัวเราะเยาะจ้าวหยางที่ต้องอาศัยพ่อคุ้มครอง กลับกันในแววตาปรากฏความอิจฉาอยู่หลายส่วน
จางจื่อเฟิงโกรธ “ข้ากับเจ้าพูดไม่รู้เรื่อง หากเจ้าเป็นเช่นนี้ ลูกเจ้าก็ลาออกไปเถอะ!”
“เจออาจารย์อย่างเจ้า ลาออกก็ลาออก!” พ่อของจ้าวหยางก็โกรธเช่นกัน พูดพลางก็จะดึงลูกชายจากไป
จ้าวหยางขอบตาแดงก่ำ เขากัดฟัน อดทนไม่ให้น้ำตาของตนเองหยดลงมาต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ เพียงแค่ก้มหน้าสะอื้นไห้:
“ท่านพ่อ ข้าอยากจะอยู่ที่นี่ ข้าอยากจะเรียนให้ดี ข้าเมื่อวานก็ฝึกเพลงกระบี่สำเร็จแล้ว!”
“เจ้าอยากจะเรียน พ่อจะหาอาจารย์ดังให้เจ้าอีกก็ได้ ใต้หล้าอาจารย์ดังมีเยอะแยะ!” พ่อของจ้าวหยางแค่นเสียงโกรธ
จางจื่อเฟิงโกรธจนตัวสั่น กล่าว “หากเจ้าเดินออกไป ก็จะกลับเข้ามาไม่ได้อีกแล้ว”
“ก็ไม่คิดจะกลับมา!”
พ่อของจ้าวหยางโกรธจัด ดึงลูกชายจะจากไป กลับชนเข้ากับเซียวเหยียนที่ประตู
ทันใดนั้น สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่เซียวเหยียน
เหล่าศิษย์ลุกขึ้นยืนทันที เสียงพร้อมเพรียงกันโค้งคำนับ “คารวะอาจารย์เซียว!”
เสียงที่พร้อมเพรียงกันนี้ ไม่เพียงแต่ทำให้จางจื่อเฟิงกับพ่อของจ้าวหยางตกใจ เซียวเหยียนก็ถูกทำให้ตกใจ
“อาจารย์เซียวรึ?” จางจื่อเฟิงชะงักไป มองเซียวเหยียนอย่างสงสัย
จ้าวหยางเมื่อเห็นเซียวเหยียน ขอบตาที่เดิมทียังแดงอยู่ ก็พลันสว่างวาบขึ้นมา รีบกล่าวกับพ่อข้างกาย:
“ท่านพ่อ เขาคือคุณชายน้อยเซียวเหยียน ก็คืออาจารย์เซียว เมื่อวานเพียงแค่ใช้เวลาหนึ่งคาบเรียน ก็ทำให้พวกเราทุกคน ฝึกเพลงกระบี่ชั้นสูงจากคล่องแคล่วเป็นสมบูรณ์แบบ!”
“???”
พ่อของจ้าวหยางกับจางจื่อเฟิงต่างก็มีสีหน้างุนงง
เด็กคนนี้กำลังพูดอะไร?
เซียวเหยียนก็งุนงง ค่อนข้างตะลึงงัน
อะไรกัน เมื่อวานหนึ่งคาบเรียน ก็ล้วนแต่เรียนรู้แล้ว? ตอนเลิกเรียนไม่ใช่เพิ่งจะมีสิบกว่าคนเป็นรึ? เดี๋ยวก่อน งั้นข้าวันนี้ยังมาทำอะไร?
“คุณชายน้อยเซียวเหยียน…” พ่อของจ้าวหยางตกตะลึงมองสำรวจเซียวเหยียน ทันใดนั้นก็พลันคุกเข่าลงข้างหนึ่ง “แม่ทัพน้อยจ้าวหาน คารวะคุณชายน้อยเซียวเหยียน”
การกระทำนี้ทำให้ทุกคนตะลึงงันไปอีกครั้ง
เซียวเหยียนรีบพยุงเขาขึ้นมา กล่าว “แม่ทัพจ้าวหานรึ?”
“คุณชายน้อย ข้าเคยเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาเก่าของบิดาท่าน” จ้าวหานกล่าวอย่างถ่อมตน
เซียวเหยียนเข้าใจแล้ว จากนั้นก็ยิ้ม “เจอกันไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้”
ข้างๆ กัน จางจื่อเฟิงมีสีหน้าดูไม่จืด ขมวดคิ้วแน่น