หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 136
บทที่ 136
เงากระบี่ราวกับความฝัน เมื่อการร่ายรำสิ้นสุดลง ดูเหมือนจะยังมีเงากระบี่ราวกับแสงวูบวาบหลงเหลืออยู่ตรงหน้าพวกเขา ทุกคนต่างก็ยากที่จะปล่อยวาง ไม่สามารถลืมเลือนได้ แต่เงากระบี่นั้นซับซ้อนเกินไป ถึงแม้จะจำได้ แต่ก็เหมือนกับจำไม่ชัดเจน
เมื่อเห็นทุกคนกำลังจมดิ่งอยู่ในการครุ่นคิด เซียวเหยียนก็ไม่รอช้าอีกต่อไป นั่งลงหยิบพู่กันขึ้นมาวาดภาพต่อ
+827, +789, +702…
เซียวเหยียนฝนหมึกวาดภาพด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว การวาดภาพยอดฝีมือขอบเขตวิญญาณสัญจรหลายสิบคนนี้ ทุกภาพที่สะสมค่าประสบการณ์ได้กลับมีถึง 700-800 แต้ม ทำให้ค่าประสบการณ์วิถีพู่กันของเขาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
ในขณะที่เซียวเหยียนกำลังวาดภาพ คนอื่นๆ ก็ทยอยตื่นขึ้นมา เมื่อเห็นเซียวเหยียนที่กำลังยุ่งอยู่ก็ไม่กล้ารบกวน แต่กลับรีบใช้เวลาทำความเข้าใจและไตร่ตรอง
เซียวเหยียนวาดภาพที่สี่เสร็จ ก็มองไปยังทุกคน กล่าว “รู้สึกอย่างไรบ้าง?”
“คุณชายน้อยเซียว ท่านสามารถสาธิตให้พวกเราดูอีกครั้งได้หรือไม่ขอรับ?”
หลังจากที่ทุกคนมองหน้ากันไปมา ชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งก็กล่าวขึ้น เขาคืออัจฉริยะที่เทียบเคียงกับหลิวเมิ่งฉีในตำหนักขาว ณ เวลานี้เมื่อพูดเช่นนี้ก็ดูน่าอับอายอยู่บ้าง อีกฝ่ายสาธิตติดต่อกันสองรอบ เขาถึงกับไม่ค่อยจะดูเข้าใจเท่าไหร่
เซียวเหยียนกวาดตามองคนอื่นๆ เห็นว่าทุกคนต่างก็มีสายตาที่คาดหวังและเกรงใจ
“ก็ได้”
เซียวเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตนเองสาธิตซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้ก็ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา อีกอย่างในเมื่อตนเองสอนแล้ว ก็ต้องมีท่าทีที่ถูกต้อง พยายามทำให้ได้สอนจนเป็น มิเช่นนั้นมาหลอกคนอื่นเล่นๆ ก็ไม่มีความหมาย
เขาสอบถามทุกคนหนึ่งรอบ ก็ทราบว่าพวกเขาทุกคนมีพื้นฐานระดับคล่องแคล่ว เพียงแต่ระดับคล่องแคล่วมีลึกมีตื้น บางคนเพิ่งจะบรรลุ บางคนใกล้จะสมบูรณ์แบบ
“ในเมื่อข้าสอนแล้ว ก็หวังว่าพวกท่านจะเรียนรู้จนสำเร็จ”
เซียวเหยียนกวาดตามองทุกคน กล่าว “ปีนี้ข้ามี 3 คาบเรียน ข้าหวังว่าพวกท่านจะสามารถใน 3 คาบเรียนนี้ เรียนรู้เพลงกระบี่นี้จนถึงระดับสมบูรณ์แบบได้ ขอเพียงพวกท่านทำสำเร็จ ข้าสามารถพิจารณาทำตามความปรารถนาของพวกท่าน 3 ข้อ ที่ข้าสามารถทำได้!”
“ระดับสมบูรณ์แบบ?”
“ความปรารถนา 3 ข้อ?”
ทุกคนงุนงง ถูกความทะเยอทะยานของเซียวเหยียนทำให้ตกใจ
นี่ไม่ใช่การให้ความปรารถนาแก่พวกเขา คุณชายน้อยผู้นี้กำลังตั้งความปรารถนาให้ตนเองต่างหาก! สามคาบเรียนจะสอนพวกเขาทั้งหมดจนถึงระดับสมบูรณ์แบบ? นี่ไม่ใช่การฝากความหวังไว้อย่างสูงส่ง แต่เป็นการเพ้อฝัน
พวกเขาไม่กล้าที่จะเทียบกับเซียวเหยียน ที่ดูคัมภีร์กระบี่รอบเดียวก็สามารถเรียนรู้ได้ด้วยตนเอง และร่ายรำออกมาในระดับสมบูรณ์แบบ อีกอย่าง ในใจพวกเขาก็ยังคงมีความสงสัยอยู่บ้าง รู้สึกว่าเซียวเหยียนได้เตรียมการมาล่วงหน้า อาจารย์ที่ไหนบ้างไม่เตรียมการสอน? เพียงแค่ให้เขาได้อวดเก่งเท่านั้น
“คุณชายน้อยเซียว ข้อกำหนดของท่านจะไม่ยากเกินไปหน่อยรึขอรับ?” มีคนอดไม่ได้ที่จะกล่าว
“คุณชายน้อย ท่านคงจะไม่ได้ล้อเล่นกระมัง ข้ายอมรับว่ามันค่อนข้างตลก…” มีคนกล่าว
หลิวเมิ่งฉีมองเซียวเหยียนอย่างสงสัย นางบรรลุถึงระดับคล่องแคล่วมาครึ่งปีแล้ว รู้ดีว่าจากคล่องแคล่วไปสู่สมบูรณ์แบบนั้นยากลำบากอย่างยิ่ง ถึงแม้พรสวรรค์จะไม่เลว ก็ต้องใช้เวลาหนึ่งปีครึ่งปีฝึกฝนอย่างบ้าคลั่ง ถึงจะสามารถสลักกระบวนท่ากระบี่ไว้ในกระดูกสันหลัง จนบรรลุถึงขั้นสมบูรณ์แบบได้ เพียงแค่ 3 คาบเรียน เป็นไปไม่ได้ที่จะทำได้ แต่ว่า “ความเป็นไปไม่ได้” เช่นนี้ สำหรับคุณชายน้อยในตำนานตระกูลเซียวตรงหน้า ดูเหมือนจะไม่ได้ห่างไกลถึงเพียงนั้น ท้ายที่สุดแล้วสิ่งที่อีกฝ่ายแสดงออกมา ดูเหมือนจะล้วนแต่เป็น “ความเป็นไปไม่ได้”
เซียวเหยียนเมื่อเห็นทุกคนวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก หยิบกระบี่ขึ้นมาอีกครั้ง
เพียงแค่อาศัยการร่ายรำเพลงกระบี่ระดับสมบูรณ์แบบ ให้พวกเขาลอกเลียนแบบ ก็ยากลำบากอยู่บ้าง และยังเสียเวลา แต่หากสามารถเชี่ยวชาญในรสชาติของเพลงกระบี่นี้ได้ แล้วค่อยๆ จากลึกซึ้งไปสู่ตื้นเขินก็จะง่ายขึ้นมาก
“เงียบก่อน!”
สายตาของเซียวเหยียนเย็นชาขึ้น
เพียงสองคำ ก็สงบเสียงกระซิบกระซาบเต็มตำหนัก ในใจของทุกคนสั่นสะท้านอย่างประหลาด สัมผัสได้ถึงบารมี สายตาก็เคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย
“ตั้งใจสัมผัส”
เซียวเหยียนกล่าว ท่าทีของเขาไม่ได้สบายๆ อีกต่อไป แต่จ้องมองคมกระบี่ จากนั้น เขาก็ยกมือขึ้นชักกระบี่
เพลงกระบี่แยกเงาหยินหยาง แก่นแท้!
ถูกต้อง เหนือกว่าขั้นเทวะที่ไร้ที่ติ เซียวเหยียนใช้ออกซึ่งแก่นแท้ของเพลงกระบี่โดยตรง!
เพลงกระบี่ระดับแก่นแท้จะกลับคืนสู่สามัญ หลุดพ้นจากความธรรมดาสามัญ สามารถแสดงอารมณ์ความรู้สึกและรสชาติของเพลงกระบี่แขนงนี้ออกมาได้อย่างหมดจด
ก็เห็นแสงกระบี่พาดผ่าน แสงสีดำขาวสองสายก็ปรากฏขึ้นสลับกันไปมา นั่นคือการสับเปลี่ยนของแสงและเงา กระบี่ล่องลอยอยู่ในอากาศ แต่กลับเหมือนกับทะลุทะลวงอยู่ในอีกมิติหนึ่ง กระบี่คือจริง ว่างเปล่าคือลวง เมื่อแสงกระบี่หมุนไป แสงสีดำขาวสองสายก็สลับกันไปมาอย่างต่อเนื่อง สุดท้ายก็รวมกันเป็นหนึ่งเดียวอย่างรุนแรง
กระบี่จบลงแล้ว…
ในตำหนักเงียบสงัด ทุกคนล้วนแต่เหม่อลอยจ้องมอง สายตาและความคิด ดูเหมือนจะถูกกระบี่นั้นนำพาไป จมดิ่งอยู่ในนั้น ไม่สามารถถอนตัวได้ ถึงแม้เซียวเหยียนจะเก็บกระบี่ไปแล้ว แต่พวกเขาก็ยังคงเหม่อลอยอยู่ตรงๆ ดูเหมือนว่าเงากระบี่ที่แฝงไปด้วยรสชาติที่ยากจะบรรยายนั้น ยังคงปรากฏอยู่ตรงหน้า ยังคงหมุนวนอยู่ในสมอง
เซียวเหยียนไม่ส่งเสียงรบกวน เพียงแค่รออย่างเงียบๆ
ทันใดนั้น มีคนก็ตื่นขึ้นมา จากนั้นคนอื่นๆ ก็ทยอยตื่นขึ้นมา
“นี่… นี่คือเพลงกระบี่แยกเงาหยินหยางรึ?”
ทุกคนตกตะลึง มองหน้ากันไปมา
“ดูเหมือนจะแตกต่างจากที่ข้าเคยฝึกมาโดยสิ้นเชิง! แต่… นี่ดูเหมือนจะเป็นของจริง ที่ข้าเคยฝึกมาคือของปลอม!”
“ไม่ใช่ของปลอม คือผิดพลาดต่างหาก!”
“นี่คือเพลงกระบี่แยกเงาหยินหยางที่แท้จริง อาจารย์จางสอนผิด ไม่สิ บนคัมภีร์กระบี่ล้วนแต่ผิด!”
“หนึ่งกระบี่ผกผันหยินหยาง หนึ่งกระบี่สับสนห้วงมิติ!”
ทุกคนยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น ยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งดัง หน้าแดงก่ำ ยากที่จะควบคุมอารมณ์
หลิวเมิ่งฉีเหม่อลอยไป หูได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ นางก็ปิดกั้นทั้งหมด ทันใดนั้น นางก็หลับตาลง รอจนลืมตาขึ้นอีกครั้ง นางก็พลันพุ่งไปยังชั้นวางอาวุธ เสียงดังเคร้ง ชักกระบี่ออกมาอย่างแรง!
จากนั้น กระบี่ก็ออก
เงากระบี่ราวกับแสง สั่นสะเทือนราวงู สวยงามราวกับสีรุ้ง!
เงากระบี่ที่ราวกับนกยูงรำแพน ในตอนนี้ ก็ปรากฏออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ
เพลงกระบี่ที่ติดอยู่ที่คอขวดมาครึ่งปีไม่ก้าวหน้า ในตอนนี้ ก็ก้าวข้ามบันไดขั้นใหม่!
ทุกคนต่างก็สังเกตเห็น ล้วนแต่ตกตะลึงมองนาง
“ศิษย์พี่หลิวเข้าใจแล้ว…”
“นางฝึกจนสมบูรณ์แบบได้แล้ว! นางเพิ่งจะเชี่ยวชาญกระบี่นี้ไม่ถึงปีนะ!”
“คือระดับสมบูรณ์แบบ เหมือนกับที่อาจารย์เซียวร่ายรำเมื่อครู่ไม่มีผิด!”
ทุกคนตกตะลึงอย่างยิ่ง อารมณ์ตื่นเต้นขึ้นมา ในคำพูดก็เปลี่ยนคำเรียกของเซียวเหยียน จาก “คุณชายน้อยเซียว” เป็น “อาจารย์เซียว”
จากความยำเกรง ไปสู่ความเคารพ!
ในขณะเดียวกัน คนอื่นๆ สองสามคนดูเหมือนจะมีความเข้าใจเช่นกัน พากันพุ่งไปยังชั้นวางอาวุธ ชักกระบี่ตวัด ในตำหนักว่างเปล่า เพียงพอที่จะให้พวกเขาร่ายรำ
คนอื่นๆ ก็ได้สติกลับมา ไม่สนใจจะดูคนอื่นต่อไป รีบใช้เวลาทำความเข้าใจเมื่อครู่ แล้วใช้กระบี่จดจำลงไป
ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนก็พากันพุ่งไปยังชั้นวางอาวุธ หยิบกระบี่ขึ้นมาร่ายรำ
หลิวเมิ่งฉีร่ายรำเพลงกระบี่จบ ก็ตื่นจากความดื่มด่ำ นางมองกระบี่ในมืออย่างตะลึงงัน จากนั้น ก็มองไปยังเด็กหนุ่มผู้นั้น กลับเห็นอีกฝ่ายยิ้มให้ตนเองเล็กน้อย เผยให้เห็นท่าทีที่ให้กำลังใจและชื่นชม รอยยิ้มนั้นราวกับแสงแดดสายหนึ่ง ตบลงบนหัวใจของนาง
หลิวเมิ่งฉีพลันเหม่อไปเล็กน้อย จากนั้นแก้มก็พลันแดงขึ้นมา หันสายตาไป
ในตำหนัก ทุกคนต่างก็กำลังฝึกซ้อมอย่างกระตือรือร้นและตื่นเต้น พยายามจะนำรสชาติที่ค่อยๆ หายไปในสมองมาสลักไว้และจับมันไว้ ในช่วงเวลานี้ ทยอยมีสองสามคนตื่นเต้นตะโกนลั่น “ข้าฝึกสำเร็จแล้ว!”
พวกเขาล้วนแต่เดิมทีก็อยู่ที่คอขวด ณ เวลานี้ก็ก้าวข้ามไปในทันใด
เซียวเหยียนยิ้มๆ รอจนมีคนขอคำชี้แนะ เขาก็ตบมือเป็นสัญญาณให้ทุกคนดูอีกครั้ง เช่นนี้ซ้ำไปซ้ำมาสี่ครั้ง
รอจนตะวันลับขอบฟ้า เซียวเหยียนก็จบคลาสนี้ ก่อนจะเลิกเรียน เมื่อเห็นว่ามีสิบกว่าคนฝึกจนถึงระดับสมบูรณ์แบบแล้ว เซียวเหยียนก็รู้สึกพึงพอใจอยู่บ้าง นี่ก็ถือว่าความพยายามไม่สูญเปล่า