หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 135
บทที่ 135
ก็แค่ดูเพียงรอบเดียว กลับบอกว่าจะสอนเพลงกระบี่ระดับสมบูรณ์แบบให้พวกเขา? นี่คือเพลงกระบี่ชั้นสูงนะ ถึงแม้เจ้าจะปีศาจเพียงใด ก็ต้องทำความเข้าใจสองสามเดือนถึงจะบรรลุถึงขั้นสมบูรณ์แบบกระมัง?
เมื่อเห็นเซียวเหยียนพูดจาโอ้อวดเช่นนี้ ทุกคนก็คิดจะรอดูเรื่องสนุกแล้ว เตรียมจะชื่นชม “ตำนาน” ผู้นี้
หลิวเมิ่งฉีขมวดคิ้ว ความรู้สึกที่เซียวเหยียนให้แก่นางไม่ใช่คนประเภทโอ้อวดเช่นนี้ แต่การสัมผัสในวันนี้ กลับทำให้นางผิดหวังอย่างยิ่ง แต่ว่า คิดๆ ดูแล้วก่อนหน้านี้ที่เมืองปีกคราม พวกเขาก็ดูเหมือนจะไม่ได้สัมผัสกันเท่าไหร่ ก็แค่เรื่องที่เผชิญหน้ากันครั้งเดียว
ถอนหายใจในใจ หลิวเมิ่งฉีก็หันสายตาไป ถึงกับไม่อยากจะดูอีกแล้ว รู้สึกว่าน่าเบื่อ
บนเวที เซียวเหยียนพูดจบ ก็พลันเรียกกระบี่เล่มหนึ่งบนชั้นวางอาวุธมา การใช้พลังควบคุมสิ่งของ ทำให้คนบางคนที่หน้าปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันก็ลดลงไปหลายส่วน ในแววตาปรากฏความขรึมขึ้น ไม่ว่าคุณชายน้อยตระกูลเซียวผู้นี้นิสัยเป็นอย่างไร อย่างน้อยระดับบำเพ็ญนี้น่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง
และเซียวเหยียนที่จับด้ามกระบี่อยู่ สีหน้าก็ยังคงเป็นธรรมชาติสบายๆ ส่งคัมภีร์กระบี่กลับไปยังโต๊ะเรียนของนักเรียนที่ชื่อหลี่เฉิงผู้นั้นด้วยพลังจากระยะไกล แล้วก็เริ่มตวัดกระบี่
เพลงกระบี่แยกเงาหยินหยาง กระบวนท่าแบ่งเป็นหนึ่งจริงหนึ่งลวง ในจริงมีลวง ในลวงมีจริง กระบวนท่าสังหารกับกระบวนท่าลวงเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง ซับซ้อนอย่างยิ่ง เพียงแค่จากความยากแล้ว เมื่อเทียบกับเพลงกระบี่หิมะโปรยยังสูงกว่าถึงสามส่วน
แต่ ณ เวลานี้ เมื่อเซียวเหยียนตวัดกระบี่ ร่างของเขาราวกับหยก พลังกระบี่ราวกับรุ้ง เพลงกระบี่แยกเงาหยินหยางที่ประณีตงดงามอย่างยิ่งจริงลวงผสมผสาน ก็คลี่คลายออกต่อหน้าเหล่าศิษย์
ทันใดนั้น ศิษย์บางคนที่ในใจเย้ยหยันพลางรอดูเรื่องสนุก แววตาในรอยยิ้มก็แข็งค้างแล้ว มุมปากที่ยกขึ้นโค้งนั้น ก็ไม่รู้ไม่ชี้หายไป จ้องมองเงากระบี่ที่ซับซ้อนงดงามอย่างตะลึงงัน
ทันใดนั้นห้องโถงที่เงียบสงัดราวกับตาย ก็ทำให้หลิวเมิ่งฉีรู้สึกถึงความแปลกประหลาด ในใจค่อนข้างประหลาดใจ นางหันกลับมา มองไปยังเซียวเหยียนที่กำลังจะแสดงกายกรรมข้างหน้า แต่ที่เห็น กลับคือเงากระบี่ที่ประณีตงดงามราวกับนกยูงรำแพน
นี่คือ… เพลงกระบี่แยกเงาหยินหยาง!
หลิวเมิ่งฉีตะลึงงันไป ราวกับถูกฟ้าผ่า ตะลึงงันอยู่กับที่
นางฝึกฝนกระบี่นี้ ใกล้จะบรรลุแล้ว แต่นางเองเด็ดขาดไม่สามารถร่ายรำเงากระบี่ที่งดงามตรงหน้านี้ออกมาได้ ลวงและจริงสลับ ใครลวงใครจริง? หรือจะพูดว่า ล้วนแต่เป็นลวง ล้วนแต่เป็นจริง? นางยากที่จะแยกแยะแล้ว ตรงหน้าลายตาไปหมด
ในห้องโถงที่เงียบสงัด เมื่อการร่ายรำเพลงกระบี่ของเซียวเหยียนสิ้นสุดลง ก็ยังคงเงียบสงัดอยู่นาน
เซียวเหยียนเก็บกระบี่ เหลือมองเหล่าศิษย์ รอจนพวกเขาย่อยข้อมูลไปครู่หนึ่ง ถึงได้ทำลายความเงียบ กล่าว:
“ล้วนแต่เรียนรู้แล้วรึไม่?”
“…”
เหล่าศิษย์ราวกับตื่นจากฝัน จากนั้นก็เป็นความเงียบและพูดไม่ออก
เรียนรู้รึ?
ก็แค่ดูเพียงรอบเดียว เจ้าก็ถามพวกเราว่าเรียนรู้แล้วรึไม่?! พวกเราก็อยากจะเรียนรู้อยู่หรอก แต่… จำไม่ได้เลย!
“ท่าน… คุณชาย คุณชายเซียว ท่าน…เพลงกระบี่นี้…ท่านเพิ่งจะเรียนรู้จริงๆ รึ?” มีคนอดไม่ได้ที่จะสอบถาม
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนถึงได้พลันตื่นรู้ เบิกตากว้างทันที จ้องมองเซียวเหยียน ราวกับเห็นผี
เพิ่งจะเปิดคัมภีร์กระบี่เพียงรอบเดียว ก็เรียนรู้แล้ว? อีกอย่างไม่ใช่เข้าสู่ทำเนียบ แต่เป็นหนึ่งก้าวสู่ความสมบูรณ์แบบ?!!
หลิวเมิ่งฉีก็ตะลึงงันไป ริมฝีปากแดงอ้าออกเล็กน้อย ลำคอเหมือนถูกอุดไว้ ชั่วขณะกลับพูดไม่ออก
เซียวเหยียนจนใจ “ตระกูลเซียวของเราถึงแม้จะรวบรวมคัมภีร์ลับค่อนข้างเยอะ แต่เคล็ดวิชาเหล่านี้ของสำนักศึกษาตำหนักจันทน์ล้วนแต่ไม่ถ่ายทอดสู่ภายนอก พวกเราก็ไม่กล้าที่จะขโมย”
ถึงแม้จะขโมยแล้ว ข้าก็ไม่กล้าที่จะบอกพวกเจ้า… เซียวเหยียนในใจแอบเสริมประโยคหนึ่ง
เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเหยียนนี้ ทุกคนก็มองหน้ากันไปมา คำพูดนี้ก็ไม่ผิด แต่ละสำนักล้วนมีวิชาสุดยอดของตนเอง และเคล็ดวิชาที่ไม่ถ่ายทอดสู่ภายนอก หากคนอื่นลักลอบเรียนโดยพลการเท่ากับเป็นการละเมิดข้อห้ามร้ายแรง จะถูกตามถึงประตู และสำนักยุทธ์อื่นๆ ก็จะร่วมกันประณาม
“แล้วท่าน...”
ทุกคนค่อนข้างงง ในเมื่อไม่ใช่การลักลอบเรียน หรือว่าจะเป็นการเชี่ยวชาญได้ในทันที? เพียงแค่ดูรอบเดียว?
“อย่าไปสืบเสาะเรื่องเหล่านี้เลย พวกเจ้าตั้งใจระลึกถึงให้ดีว่าเรียนรู้ได้เท่าไหร่ รอจนพวกเจ้าดูดซับจนหมด ข้าจะร่ายรำให้พวกเจ้าดูช้าๆ อีกครั้ง” เซียวเหยียนกล่าว
เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเหยียน ทุกคนพลันตระหนักขึ้นมาทันที ล้วนแต่รีบเริ่มระลึกถึงภาพเมื่อครู่
ภายในตำหนักกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง
เซียวเหยียนว่างไม่มีอะไรทำ จึงหันกลับไปนำกระดานวาดภาพที่วางไว้นอกประตูเข้ามา จากนั้นก็ตั้งกระดานวาดภาพต่อหน้าทุกคนแล้วเริ่มวาดภาพ
ส่วนจะวาดอะไรนั้น เซียวเหยียนก็นึกออกแล้ว ก็วาดศิษย์ทั้งห้องนี้เข้าไปด้วยแล้วกัน ถึงแม้จะเป็นกลุ่มขอบเขตวิญญาณสัญจรระดับไม่สูง แต่กลุ่มใหญ่ขนาดนี้ก็น่าจะนำประสบการณ์มาให้ไม่น้อย
เมื่อเห็นพฤติกรรมแปลกๆ ของเซียวเหยียน มีคนประหลาดใจแต่ไม่มีใครสอบถาม และยังคงพยายามระลึกถึงต่อไป
ชั่วครู่ต่อมา เซียวเหยียนวาดภาพหนึ่งภาพเสร็จ ประเมินเวลาแล้วก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว คนที่ควรจะดูดซับได้ก็คงดูดซับได้เกือบหมดแล้ว ส่วนคนที่ดูดซับไม่ได้ก็คงจะลืมไปเกือบหมดแล้ว
เขากระแอมเบาๆ แล้วกล่าว “ข้าจะร่ายรำอีกครั้ง พวกเจ้าดูให้ดี”
ทุกคนเมื่อได้ยินดังนั้นก็พลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา ในทันใดสายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปที่เซียวเหยียน
เซียวเหยียนหยิบกระบี่ขึ้นมา และเริ่มร่ายรำอีกครั้งโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง แต่ท่วงท่ากลับเชื่องช้าลงมาก