หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 128
บทที่ 128
การตัดสินตำแหน่งมังกรแท้จริง จะจัดขึ้นในอีก 2 เดือนข้างหน้า
เซียวจ้านเฉิงนำข่าวนี้ไปแจ้งให้ไป๋เฟิงอู่ทราบ และยังแจ้งให้ทั่วทั้งจวนได้รับรู้ ชั่วขณะหนึ่ง ทุกเรือนก็ฮือฮากัน แต่เรื่องนี้พวกเขาก็คาดการณ์ไว้นานแล้ว ตั้งแต่ที่เซียวชิงหลวนลงจากเขากลับมา ก็รู้แล้วว่าเป็นเพราะเรื่องมังกรแท้จริง เพียงแต่ครั้งนี้ผู้ที่มีสิทธิ์ช่วงชิงตำแหน่งมังกรแท้จริง เดิมทีส่วนใหญ่คือเรือนวารีวิจิตร ตอนนี้กลับมีเซียวเหยียนจากเรือนขุนเขาสายน้ำโผล่มาอย่างกะทันหัน
“หึ ฟางซือหยูคงจะโกรธจนแย่แล้ว”
ในเรือนหยกวิจิตร เจิ้งชิงเหยาหัวเราะเยาะ ใต้เข่าของนางไม่มีบุตร มีเพียงบุตรบุญธรรมเซียวจื่อเซวียน และด้วยพรสวรรค์ของเซียวจื่อเซวียน ถึงแม้จะเป็นกายยุทธ์ระดับแปด แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ยังขาดไปหน่อย กายยุทธ์ระดับเก้าเป็นเพียงแค่เส้นพื้นฐานของอัจฉริยะชั้นยอดเท่านั้น ย่อมยากที่จะช่วงชิงมังกรแท้จริงได้ แต่ครั้งนี้เซียวเหยียนเผยความสามารถออกมา วันเดียวก็สะท้านหล้า ความสัมพันธ์ของเซียวจื่อเซวียนกับเซียวเหยียนก็ดีที่สุด กลับกันก็สามารถได้รับประโยชน์ไปด้วย แต่สำหรับเรื่องเหล่านี้ นางกลับไม่ได้ใส่ใจเป็นพิเศษ
ภายในเรือนวารีวิจิตร
ฟางซือหยูถึงแม้จะคาดการณ์ไว้แล้ว แต่ก็ยังคงกัดฟันกรอด นางให้หญิงชราเตรียมจดหมาย เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว นางทำได้เพียงขอความช่วยเหลือจากอาจารย์ของเฉียนเฟิงเท่านั้น บางทีพระพุทธองค์ที่เทียบเท่ากับมหาปราชญ์แห่งตำหนักวิถีสวรรค์ผู้นั้น อาจจะมีวิธี ถึงแม้ลูกของตนเองจะเป็นขอบเขตสิบห้าลี้ แต่ท้ายที่สุดแล้ว ก็แก่กว่าสามปี
…
ณ ขุนเขาอนันต์
ในดินแดนบริสุทธิ์พรหมัน ณ แดนวิญญาณอนันต์
กฎของขุนเขาอนันต์เข้มงวด เสื้อผ้าอาหารที่อยู่อาศัยล้วนแต่กำหนดตามระดับชั้นทางพุทธ อย่างเช่นวัชรเทพสามารถเข้าพักในตำหนักใจเพชรได้ ในนั้นสามารถทำความเข้าใจใจปรมาจารย์ บำเพ็ญตนเป็นอรหันต์ และอรหันต์สามารถอยู่ที่วิหารพุทธ เพลิดเพลินกับการเซ่นไหว้ ส่วนแดนวิญญาณนั้น สูงส่งอย่างหาที่สุดมิได้ คือสถานที่ที่พระพุทธโบราณอนันต์บำเพ็ญตนและพำนักอยู่ ที่นี่ไอทิพย์กว้างใหญ่ไพศาล ราวกับแดนเซียนนอกโลก
“อมิตาภพุทธ ท่านเจ้าอาวาส ข่าวได้ส่งไปให้วัชรเทพฟ้าดินแล้ว เขากำลังเดินทางกลับมา นอกจากนี้เพิ่งจะได้รับจดหมายจากจวนขุนพลเทวะ เป็นที่มารดาของวัชรเทพฟ้าดินตระกูลหลิวส่งมา”
พระโพธิสัตว์ท่านหนึ่งกล่าวพุทธวจนะ ในมือหยิบจดหมายออกมา ส่งมอบให้พระพุทธองค์ด้านบนผ่านอากาศ
พระพุทธโบราณอนันต์สวมจีวร ทั่วร่างเปล่งแสงพุทธ ด้านหลังวงล้อพุทธที่เจิดจ้าส่องสว่าง แผ่รัศมีแห่งการโปรดสัตว์โลกออกมา ร่างกายของท่านใหญ่โต สูงสิบกว่าจั้ง นี่คือผลจากเคล็ดวิชาลับในการบำเพ็ญตน มีพลังอำนาจที่น่าอัศจรรย์ และพระโพธิสัตว์ที่บรรลุถึงขอบเขตจตุรภพกลับมีขนาดร่างกายเท่าคนปกติ อยู่ข้างกายท่านราวกับมดปลวก ทำได้เพียงเงยหน้ามอง
จดหมายลอยมา พระพุทธโบราณอนันต์กลับไม่ได้ยื่นมือรับ เพียงแค่หยุดอยู่ตรงหน้าท่านครู่หนึ่ง ก็กลายเป็นเถ้าถ่านสลายไป ถูกท่านหยั่งรู้และอ่านแล้ว
“ข่าวพวกเรารู้มานานแล้ว ตระกูลหลิวร้อนใจเกินไปแล้ว”
พระพุทธโบราณอนันต์กล่าวเสียงเบา “ให้นางไม่ต้องร้อนรน พรสวรรค์ไม่ใช่ตัดสินจากขอบเขตเพียงอย่างเดียว ยังต้องดูรากฐานของแต่ละขอบเขตด้วย วัชรเทพฟ้าดินฝึกฝนล้วนแต่เป็นเคล็ดวิชาชั้นยอดของพุทธเรา บวกกับเคล็ดวิชาชั้นเลิศของตระกูลเซียวเขา ในขอบเขตเดียวกันก็เพียงพอที่จะติดห้าอันดับแรกได้”
“รอจนเขากลับมา ข้าจะถ่ายทอดพุทธปณิธานให้เขาอีกสายหนึ่ง ก็สามารถรับรองได้ว่าเขาในขอบเขตเดียวกันจะไร้เทียมทาน”
พระโพธิสัตว์ท่านนั้นถอนหายใจอย่างโล่งอก กล่าว “ขอบคุณท่านเจ้าอาวาส”
พระพุทธโบราณอนันต์กล่าวเสียงเบา “เกือบร้อยปีมานี้ความขัดแย้งเกิดขึ้นบ่อยครั้ง โชควาสนาของราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์เสื่อมถอย การแทรกแซงการช่วงชิงมังกรแท้จริงของจวนขุนพลเทวะครั้งนี้ ก็ถือเป็นทางเลือกที่จนใจจริงๆ เมื่อยุคแห่งความโกลาหลใกล้จะมาถึง ก็ควรจะเป็นพวกเราที่ลงจากเขาเพื่อโปรดสัตว์โลกแล้ว”
“อมิตาภพุทธ” พระโพธิสัตว์กล่าวด้วยสีหน้าเลื่อมใส
เมื่อเรื่องที่มังกรแท้จริงของตระกูลเซียวใกล้จะถูกตัดสินแพร่ออกไป ทุกฝ่ายต่างก็ได้รับข่าว ต่างก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างเงียบๆ เพื่อเรื่องนี้
“การตัดสินมังกรแท้จริง ส่วนใหญ่ดูที่สองด้าน”
ในเรือนขุนเขาสายน้ำ เซียวจ้านเฉิงเรียกเซียวเหยียนมาอยู่ตรงหน้า มองดูลูกชายคนนี้ อารมณ์ของเขาก็ทั้งปลอบประโลม และก็มีความกังวลอยู่หลายส่วน:
“ข้อแรกคือดูพรสวรรค์ ข้อที่สองก็คือดูจิตใจ”
“นอกจากนี้ ยังมีคุณูปการ เครือข่ายความสัมพันธ์ เป็นต้น แต่สิ่งเหล่านี้ล้วนแต่เป็นเรื่องรอง เป็นเพียงของเสริมบารมี”
เซียวเหยียนพยักหน้า เรื่องเหล่านี้ท่านอาสองเคยบอกกับเขาแล้ว จวนขุนพลเทวะคือตระกูลใหญ่ชั้นยอด ไม่ใช่ดูเพียงแค่ความแข็งแกร่ง พรสวรรค์ถึงแม้จะสำคัญ แต่แค่มีพรสวรรค์อย่างเดียวก็ไม่ได้ หากจิตใจแย่อย่างยิ่ง ก็เดินไปได้ไม่ไกล
อย่างเช่นความใจร้อน ความหยิ่งผยอง ความดื้อรั้น เป็นต้น หากจิตใจเช่นนี้ประกอบกับพรสวรรค์ชั้นยอด จะมอบหมายตระกูลให้แก่เขา ไม่ต่างอะไรกับการให้คนบ้ากุมพวงมาลัย มีแต่จะทำลายเร็วขึ้น
ความมั่นคง การเก็บงำ ความรอบด้าน ไม่หวั่นไหวต่อคำชมและคำดูถูก เป็นต้น ถึงจะเป็นจิตใจที่ดี พูดง่ายๆ ก็คือ ไม่เพียงแต่ต้องมีพรสวรรค์ที่โดดเด่น ความคิดและคุณธรรมก็ต้องถึงพร้อม นี่แหละคือท่าทีที่ผู้สืบทอดตระกูลใหญ่ควรจะมี
ส่วนเครือข่ายความสัมพันธ์และคุณูปการ ก็เป็นเพียงแค่คะแนนเสริม เครือข่ายความสัมพันธ์ก็เป็นการสะท้อนด้านข้างของจิตใจ ท้ายที่สุดแล้วหากไม่มีจิตใจที่รอบด้าน จะไปพูดถึงเครือข่ายความสัมพันธ์ได้อย่างไร? อ้าปากก็ล่วงเกินคน คนแบบนี้ความแข็งแกร่งจะมากเพียงใด ในอนาคตเมื่อดำรงตำแหน่งเจ้าบ้าน ก็จะทำให้ทั้งตระกูลมีแต่ศัตรู
การคัดเลือกมังกรแท้จริงของตระกูลเซียวถึงแม้จะไม่เข้มงวดเท่ากับองค์รัชทายาทของราชวงศ์ แต่ก็คัดเลือกอย่างละเอียด ไม่เหมือนกับตระกูลเล็กๆ ที่อาจจะมีสายรองบางคนได้รับโอกาสบางอย่างรุ่งเรืองขึ้นมาในวันเดียว พลังเหนือกว่าคนทั้งตระกูล ทำให้เหล่าท่านอาต้องตกใจจนคุกเข่ากราบไหว้ แต่แบบนี้มักจะสุดท้ายสายรองทะยานขึ้นฟ้า ทิ้งตระกูลไว้ข้างหลังจนไม่เห็นเงา เป็นเพียงแค่เจ้าของร้านที่ปล่อยปละละเลยเท่านั้น และที่ตระกูลชั้นยอดสามารถยืนหยัดอยู่ได้ไม่ล้ม ก็เป็นเพราะเจ้าบ้านต้องแบกรับทั้งตระกูล นำพาตระกูลก้าวไปข้างหน้าพร้อมกัน นี่คือสาเหตุที่ต้องทดสอบจิตใจ
เซียวจ้านเฉิงเหลือบมองเซียวเหยียนแวบหนึ่ง กล่าว “พรสวรรค์ของเจ้าข้าไม่กังวล แต่หลายปีมานี้ข้าละเลยการสั่งสอนเจ้า ทำให้เจ้าจิตใจสบายๆ หากเจ้าสามารถพยายามอีกหน่อย ความสำเร็จของเจ้าย่อมไม่หยุดอยู่เพียงเท่านี้”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็หยุดไปครู่หนึ่ง มองไปยังเซียวเหยียน คำพูดนี้ก่อนหน้านี้เขาก็เคยพูดแล้ว ตอนนี้ก็ถือว่าหยิบยกเรื่องเก่ามาพูดใหม่ และคำตอบที่เซียวเหยียนให้เขาก่อนหน้านี้คือ แล้วจะทำไม?
ณ เวลานี้เมื่อเห็นท่าทางที่ไร้อารมณ์ของเซียวเหยียน เขาก็ถอนหายใจ “ข้ารู้ว่าข้ากับแม่ของเจ้าไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนเจ้า เป็นความบกพร่องต่อหน้าที่ของเรา แต่ประชาราษฎร์นับล้านๆ ที่ชายแดนวิหคอุดรต้องการพวกเรา หากข้าละทิ้งชายแดนวิหคอุดรไป ไม่ต้องพูดถึงว่าราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์จะเป็นอย่างไร เพียงแค่ชาวบ้านในแคว้นวิหคอุดรก็จะต้องเดือดร้อน”
“ในฐานะบุตรหลานตระกูลขุนศึก เจ้าควรจะเข้าใจข้อนี้”
“ข้าเข้าใจ!”
เซียวเหยียนเอ่ยปาก เขามองบิดาตรงหน้าอย่างจริงจัง “เกี่ยวกับข้อนี้ ข้าไม่เคยโทษพวกท่านเลย ไม่เคย!”
“ข้อนี้ข้าเป็นพยานได้”