หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 127
บทที่ 127
รุ่นของบิดาเป็นพี่น้องหกคน กลับพลีชีพไปสามท่าน เหลือเพียงท่านอาสอง ท่านอาห้า และท่านอาสี่ที่อยู่ข้างนอกมานานหลายปี บิดากับท่านอาสามท่านอาหกได้ล่วงลับไปแล้ว และดวงวิญญาณวีรชนของบิดากับท่านอาหก จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา ถูกขังอยู่ในสมรภูมิแม่น้ำมรณะ ยากที่จะหลุดพ้น
เกือบร้อยปีมานี้ภัยอสูรเกิดขึ้นบ่อยครั้ง พวกเขาพิทักษ์ชายแดนก็เสียสละอย่างหนักหน่วงแล้ว ไม่สามารถไปช่วยเหลือได้ อีกทั้งถึงแม้จะมีกำลังเหลือ ก็ยากที่จะทำได้ เพราะนั่นคือสมรภูมิแม่น้ำมรณะระดับยมโลกนคร หากต้องการจะช่วยเหลือ ต้องผ่านด่านแม่น้ำมรณะให้ได้ นี่ถึงแม้จะเป็นขอบเขตจตุรภพก็ยากที่จะทำได้ เว้นแต่จะร่วมมือกับผู้แข็งแกร่งอีกหลายท่านถึงจะมีความเป็นไปได้
“หลานคารวะท่านอาสาม”
เซียวจ้านเฉิงคารวะก่อน ถึงได้กล่าว “ผู้ที่ข้ามผ่านแคว้นวิหคอุดรไป แทบจะถูกสังหารจนสิ้นแล้วขอรับ”
“ดี!”
เซียวเฟิงหลิวหัวเราะลั่นขึ้นมา เขาในชีวิตเกลียดชังอสูรที่สุด เพราะคนที่เขารักก็คือตายในเงื้อมมือของอสูร ดังนั้นจึงเกลียดชังอย่างสุดซึ้ง
“เยว่เอ๋อร์เล่า ทำไมไม่พามาด้วย?” เซียวเฟิงหลิวสอบถาม
เซียวจ้านเฉิงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย กล่าวเสียงต่ำ “นางจากไปแล้ว”
จากไปแล้ว… เซียวเฟิงหลิวชะงักไปเล็กน้อย กำลังจะสอบถาม ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นเซียวเหยียนข้างๆ ก็หยุดลงทันที จากนั้นพลังงานก็ผันผวน ส่งเสียงผ่านจิต: “คือจากไปแล้วรึ?”
เซียวจ้านเฉิงสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง ตอบกลับด้วยเสียงจิต “ขอรับ”
บนใบหน้าของเซียวเฟิงหลิวอดไม่ได้ที่จะปรากฏความเสียดายขึ้นมาหลายส่วน สำหรับหลานสะใภ้ผู้นั้น เขาค่อนข้างจะพอใจ อีกทั้งสถานะของอีกฝ่ายก็ไม่เลว ตอนนั้นเขาคือคนแรกที่กระโดดออกมาบอกว่าเห็นด้วย
“เจ้าเด็กบ้า เจ้าจะคุยเรื่องเก่าไม่จบไม่สิ้นรึ เขาไม่ได้จะมาคุยเรื่องสำคัญรึ?”
ในตอนนี้ บนศีรษะของเซียวเฟิงหลิวก็มีเสียงดุดังขึ้นมา
เซียวเฟิงหลิวคอหดลง หันไปมอง เห็นเป็นบิดาของตนเอง อดไม่ได้ที่จะยิ้มแห้งๆ กล่าว:
“ท่านพ่อ จ้านเฉิงยังอยู่ที่นี่นะ ยังมีลูกชายของเขาอยู่ด้วย ท่านผู้เฒ่าให้หน้าข้าหน่อยได้หรือไม่?”
“ข้าว่าเจ้าคงจะอยากโดนตี พวกเราตื่นขึ้นมาครั้งหนึ่งย่อมจะสิ้นเปลืองพลังงานไม่มากก็น้อย เจ้าเองอยากจะยืดเยื้อก็เป็นเรื่องของเจ้า ให้เหล่าบรรพชนต้องมาสิ้นเปลืองด้วย ข้าอยากจะเตะเจ้าจริงๆ!”
“ท่านพ่อ…” เซียวเฟิงหลิวก็พลันห่อเหี่ยวลงค่อนข้างน้อยใจ
เซียวเหยียนดูจนอ้าปากค้าง เมื่อครู่ยังทำท่าเป็นผู้ใหญ่ ดูสุขุมและสง่างาม แต่ท่านอาสามกลับถูกดุจนเหมือนหลานในพริบตา อ้อ น่าจะเป็นลูกชาย แต่ว่าไปแล้ว อารมณ์ของท่านทวดผู้นี้อารมณ์ร้อนอยู่บ้างนะ
“เจ้าตะโกนอะไรกัน เฟิงหลิวเพิ่งจะพูดไม่กี่ประโยค คุยเรื่องเก่าหน่อยจะเป็นอะไรไป พลังงานแค่เท่าไหร่กัน หากเจ้าสิ้นเปลืองไม่ไหวก็กลับไปก่อนสิ!”
ในตอนนี้ บนศีรษะของท่านทวดที่เพิ่งจะด่าเซียวเฟิงหลิวไป เงามายาของชายชราผมและเคราขาวโพลนก็ดุอย่างไม่สบอารมณ์
ท่านทวดที่เมื่อครู่ยังอารมณ์ร้อนอยู่ ก็พลันตัวสั่นสะท้าน หันไปกล่าวอย่างจนใจ “ท่านพ่อ เจ้าเด็กนี่มันสมควรถูกสั่งสอน...”
“ข้าว่าเจ้าต่างหากที่สมควรถูกสั่งสอน” ท่านเทียดแค่นเสียงเย็นชา
“เจ้าเด็กบ้าพวกนี้ ร้องกันมั่วซั่วอะไรกัน มีท่าทีเป็นผู้ใหญ่บ้างหรือไม่ รีบพูดเรื่องสำคัญ พูดจบข้าก็จะไปนอนแล้ว” เสียงอื่นก็พูดขึ้นมา
ท่านเทียดสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบพยักหน้า พร้อมกันนั้นก็จ้องลูกชายตนเองแวบหนึ่ง ส่วนท่านทวดค่อนข้างจนใจ หันไปจ้องเซียวเฟิงหลิวอย่างแรง
เซียวเฟิงหลิวสีหน้าอึดอัด ขยิบตายิ้มให้เซียวจ้านเฉิง ไม่กล้าพูดอะไรอีกแล้ว
เซียวเหยียนเมื่อเห็นภาพฉากนี้ ก็อดขำไม่ได้ เกือบจะหัวเราะออกมา
บรรพบุรุษร้อยกว่ารุ่นมารวมกัน ช่างคึกคักเสียจริง
บรรพบุรุษตระกูลเซียวติดตามปฐมจักรพรรดิสร้างคุณูปการ ก่อตั้งตระกูลพันปี และตระกูลพันปีก็ไม่ใช่ว่ามีเพียง 1,000 ปี แต่คือมีมานานกว่า 3,000 กว่าปีแล้ว เป็นหนึ่งในสองตระกูลที่เก่าแก่ที่สุดใน 5 จวนขุนพลเทวะ ราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์มีประวัติศาสตร์ 3,500 กว่าปี ดังนั้นตอนนี้ถึงได้เข้าสู่ช่วงเวลาที่ชราภาพ
น่าเสียดายที่ดวงวิญญาณวีรชนของบรรพบุรุษเหล่านี้ตื่นขึ้นมาต้องสิ้นเปลืองพลังงาน มิเช่นนั้นวันไหนข้าจะเอานกกระจอกออกมาให้พวกเขาเล่นๆ… เซียวเหยียนคิดในใจ ภาพนั้นคิดๆ ดูก็รู้สึกสนุกแล้ว
“หลานโจร เจ้ากล้าตัดไพ่ปู่รึ?”
“ไพ่สวรรค์รึ? ไพ่ของบรรพบุรุษเจ้ายังกล้าจั่วเองอีกรึ ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”
“ตัดข้ารึ? มานี่สิ นี่คือลูกของเจ้ากระต่ายน้อยตัวไหน รีบมาจัดการหน่อย…”
เมื่อคิดถึงสิ่งเหล่านี้ มุมปากของเซียวเหยียนก็ยากที่จะกดลงได้
“เอาล่ะ พูดเรื่องสำคัญเถอะ” ดวงวิญญาณวีรชนของบรรพบุรุษท่านหนึ่งด้านบนก็พูดขึ้นมา
เซียวจ้านเฉิงพยักหน้าอย่างเคารพ สีหน้าเคร่งขรึมกล่าว “จ้านเฉิงวันนี้มาถึง คืออยากจะขอให้บรรพบุรุษทุกท่านตัดสินตำแหน่งมังกรแท้จริง”
“เจ้าเล่าสถานการณ์ของรุ่นนี้ก่อน” ดวงวิญญาณวีรชนของบรรพบุรุษท่านหนึ่งกล่าว
เซียวจ้านเฉิงพยักหน้า จากนั้นก็นำสถานการณ์ที่เขาสอบถามมาจากพี่สะใภ้ใหญ่ในช่วงสองวันนี้อธิบาย
“ถ้าอย่างนั้น รุ่นนี้ทายาทที่มีพรสวรรค์ก็ไม่มากนัก แต่พรสวรรค์ของลูกเจ้านี่มันปีศาจเกินไปแล้ว แข็งแกร่งกว่าพวกเราตอนหนุ่มๆ เสียอีก ก็พอจะหนึ่งคนสู้ได้หลายคน”
“หากไม่มีอะไรน่าสงสัย ก็ไม่จำเป็นต้องยืดเยื้อแล้ว อีกอย่างก็ก้าวสู่เส้นทางการฝึกยุทธ์แล้ว”
“แต่ก็ให้โดยตรงไม่ได้ ยังต้องดูจิตใจ และต้องให้คนอื่นยอมรับ การคัดเลือกยังคงเดิม แต่เวลาสามารถเลื่อนขึ้นมาหน่อยได้ ก็กำหนดเป็นอีก 2 เดือนข้างหน้าแล้วกัน ก็ให้คนอื่นได้มีเวลาเตรียมตัวบ้าง”
เหล่าบรรพบุรุษต่างก็ปรึกษากันอย่างรวดเร็ว และได้ตัดสินใจลงมา
เซียวจ้านเฉิงพยักหน้า โขกศีรษะอย่างเคารพอีกครั้ง
เซียวเหยียนเห็นท่าทางเช่นนั้นก็ทำตามอย่าง โขกศีรษะตามไปหนึ่งที
“เจ้าหนู ดูลูกเจ้าให้ดีๆ อย่าให้เขากลายเป็นจวินเย่คนต่อไป” ตอนที่กำลังจะออกจากศาลบรรพชน บรรพบุรุษท่านหนึ่งเมื่อหลายสิบรุ่นก่อนก็กำชับ
เซียวจ้านเฉิงรีบพยักหน้า
จิตวิญญาณของบรรพบุรุษที่เหลือ ก็ค่อยๆ สงบลง
“ไปกันเถอะ” เซียวจ้านเฉิงจะพาเซียวเหยียนจากไป
เซียวเหยียนมองไปยังท่านอาห้า กล่าว “ข้าอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนท่านอาห้าเล่นสักครู่ได้หรือไม่ขอรับ?”
เซียวจ้านเฉิงชะงักไปเล็กน้อย ขมวดคิ้ว “ท่านอาห้าไม่มีเวลาว่างมาเล่นกับเจ้า อีก 2 เดือนก็จะตัดสินมังกรแท้จริงแล้ว เจ้ายังมีเรื่องต้องเตรียมอีกมาก ถึงแม้เจ้าจะพรสวรรค์เป็นอันดับหนึ่ง แต่ด้านอื่นๆ ก็ด้อยกว่ามากไม่ได้ จะได้ไม่ถูกคนนินทาว่าร้ายลับหลัง”
เซียวจิ้งอวี่ยิ้มๆ กล่าว “พรสวรรค์ของเหยียนเอ๋อร์ ไหนเลยจะยังมีคนกล้าโต้เถียง จ้านเฉิงเจ้าก็อย่าคิดมากเกินไป แต่ว่าข้าตาเฒ่าก็ไม่รบกวนเวลาเหยียนเอ๋อร์แล้ว เจ้าก็เพิ่งจะกลับมา พวกเจ้าพ่อลูกไปอยู่ด้วยกันเยอะๆ เถอะ”
เซียวจ้านเฉิงพยักหน้า โค้งคำนับให้เขากล่าวลา
เซียวเหยียนเห็นท่าทางเช่นนั้น ทำได้เพียงโบกมือให้ท่านอาห้า “ถ้าอย่างนั้นท่านอาห้า คราวหน้าข้าจะมาเป็นเพื่อนท่านใหม่นะขอรับ”
“ไปเถอะไปเถอะ” เซียวจิ้งอวี่ยิ้มพลางโบกมือ
จากนั้นก็มองส่งหนึ่งพ่อหนึ่งลูกเดินจากไปไกล
ในศาลบรรพชนที่กลับคืนสู่ความสงบ เหลือเพียงป้ายวิญญาณที่เงียบงันนับไม่ถ้วน และกระดานหมากที่โดดเดี่ยวหน้าเซียวจิ้งอวี่ และตัวเขาเองที่นั่งอยู่ตามลำพัง
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้ว สายตาของเขาถึงได้ค่อยๆ กลับมา มองดูกระดานหมากตรงหน้า คิดอยู่ครู่หนึ่ง ยกมือขึ้นหยิบเม็ดหมากขาวเม็ดหนึ่งลงมา กล่าวเสียงต่ำ:
“ถึงตาเจ้าแล้ว”
ชั่วครู่ต่อมา เขาก็ยื่นมือไปหยิบเม็ดหมากดำในโถหมากอีกโถหนึ่งขึ้นมา แล้วค่อยๆ วางลงด้วยความครุ่นคิด