หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 126
บทที่ 126
“เหยียนเอ๋อร์”
เมื่อเห็นเซียวเหยียน ใบหน้าของเซียวจ้านเฉิงก็เผยรอยยิ้ม กล่าว “ไปเถิด ตามพ่อไปที่ศาลบรรพชนเพื่อคารวะบรรพบุรุษ”
“ขอรับ” เซียวเหยียนพยักหน้า
เมื่อออกจากเรือนขุนเขาสายน้ำแล้ว ทั้งสองก็เหินกายขึ้นฟ้า คนหนึ่งนำหน้า คนหนึ่งตามหลัง มุ่งหน้าไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของจวนขุนพลเทวะ
ณ เบื้องหน้าศาลบรรพชนบนเนินเขา เซียวจ้านเฉิงในชุดขาวและเซียวเหยียนลอยลงมาจากฟ้า ลงสู่ลานกว้างนอกศาลบรรพชน จากนั้นจึงเดินเท้าไปยังศาลที่โอ่อ่าสง่างามซึ่งแบกรับเกียรติภูมิพันปีของตระกูลเซียวเอาไว้
“ท่านอาห้า!”
เซียวเหยียนเห็นท่านอาห้าเซียวจิ้งอวี่ที่อยู่ข้างประตูศาลบรรพชน ก็ร้องเรียกทันที
เมื่อได้ยินเสียงเรียกของเซียวเหยียน เซียวจ้านเฉิงที่กำลังมีสีหน้าเคร่งขรึมก็พลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที เขามองไปยังเซียวเหยียนซึ่งได้ก้าวล้ำหน้าเขาไปแล้ว วิ่งเหยาะๆ ไปหาท่านอาห้าในศาล
“เหยียนเอ๋อร์เองรึ”
เซียวจิ้งอวี่ได้ยินเสียงเรียกของเซียวเหยียน แววตาก็สว่างขึ้นเล็กน้อย หันกลับมาด้วยใบหน้าที่ยินดี:
“คิดอย่างไรถึงได้มาหาข้าที่นี่?”
จากนั้นก็สังเกตเห็นชายร่างสูงใหญ่ที่อยู่ด้านหลังเซียวเหยียน “อืม จ้านเฉิงก็กลับมาแล้วรึ”
“ท่านอาห้า สถานการณ์หมากของท่าน หมากดำกำลังจะแพ้อีกแล้วนะขอรับ” เซียวเหยียนเหลือบมองกระดานหมากเบื้องหน้าท่านอาห้า ก็ยิ้มออกมาทันที
ท่านอาห้าแยกเขี้ยวเล็กน้อย “เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหล ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะเสียหน่อย”
ในขณะนั้น เซียวจ้านเฉิงก็เดินเข้ามา เขาแสดงสีหน้าเคร่งขรึมและอ่อนน้อม โค้งกายคารวะเล็กน้อย:
“ท่านอาห้า ช่วงนี้ท่านอาสบายดีหรือไม่ขอรับ?”
เซียวจิ้งอวี่ก็ไม่สนใจเจ้าเด็กน่ารำคาญที่ชอบวิจารณ์หมากคนนี้อีกต่อไป เงยหน้าขึ้นมองเซียวจ้านเฉิงพลางยิ้ม “สิบกว่าปีไม่เจอกัน เจ้าหนูอย่างเจ้าตัวกำยำขึ้นมากทีเดียว ทำไมถึงไว้เคราด้วยเล่า อยู่ที่ชายแดนวิหคอุดรเป็นอย่างไรบ้าง ลำบากหรือไม่?”
“สบายดีขอรับ”
เซียวจ้านเฉิงแย้มยิ้ม “ก็แค่ลมทรายเล็กน้อยเท่านั้น คุ้นชินแล้ว นอกด่านต้องออกรบบ่อยครั้ง ไม่มีเวลาดูแล ก็เลยชินกับการไว้เคราไป”
เซียวเหยียนได้ยินดังนั้น ก็เงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง จริงดังว่าเมื่อเทียบกับเงาร่างเลือนรางในความทรงจำแล้ว บิดาในปัจจุบันได้เปลี่ยนจากชายหนุ่มรูปงามสูงโปร่ง กลายเป็นชายวัยกลางคนมีหนวดเคราไปเสียแล้ว เขาก็พลันรู้สึกว่า ตนเองสำหรับบิดาผู้นี้ ดูเหมือนจะขาดความใส่ใจไปบ้าง
“เจ้าหนูอย่างเจ้าก็นับว่าเติบโตขึ้นแล้ว ไม่ซุกซนเหมือนเมื่อก่อนแล้ว”
เซียวจิ้งอวี่กล่าวอย่างสรวลเสเฮฮา ในแววตามีความรู้สึกทอดถอนใจอยู่บ้าง
เด็กหนุ่มในวันวานเติบใหญ่แล้ว และพวกเขาก็แก่ลง
ถึงแม้ด้วยขอบเขตพลังของพวกเขาจะสามารถมีชีวิตอยู่ได้ยืนยาว แต่เผ่าพันธุ์มนุษย์แตกต่างจากเผ่าอสูรตรงที่ วิถีชีวิตที่ยืนยาวของเผ่าอสูรนั้นคล้ายกับการจำศีล การต่อสู้ส่วนใหญ่ก็เพียงเพื่อล่าเหยื่อ เติมเต็มท้อง
ส่วนเผ่าพันธุ์มนุษย์ส่วนใหญ่ ทั้งชีวิตอยู่ได้เพียงเพราะสองคำ: น้ำใจ
มีน้ำใจก็ย่อมมีตัณหา ดังนั้นเผ่าพันธุ์มนุษย์จึงออกรบไปทั่วสารทิศ ผดุงคุณธรรม ช่วงชิงชื่อเสียง นำมาซึ่งบาดแผลทั่วร่าง บางครั้งแผลเก่ายังไม่ทันหายก็มีแผลใหม่เพิ่มเข้ามา ดังนั้นอายุขัยก็จะลดน้อยถอยลงตามไปด้วย
อยากจะมีชีวิตยืนยาวก็ไม่ยาก อาศัยอยู่ในเขตแดน เพลิดเพลินกับความร่ำรวย ไม่แตะต้องอาวุธดาบกระบี่ ทำตัวเป็นพระโพธิสัตว์ ก็ย่อมจะมีชีวิตสุขสบายได้หลายร้อยปี ถึงกับนับพันปี
เพียงแต่ ในวังวนแห่งยุทธภพกลางเมืองนี้ การจะยืนหยัดอยู่ได้หลายร้อยปีโดยไม่ขยับจิตสังหาร บางทีอาจเป็นเรื่องที่ยากอย่างยิ่ง เฉกเช่นเพื่อนบ้านที่ท่านคบหามานาน ไปมาหาสู่มอบไข่ไก่ผักสดให้ท่าน วันหนึ่งกลับถูกคนชั่วรังแก ท่านหากทนดูไม่ได้ ก็จะต้องเข้าไปพัวพัน ท่านหากทนดูได้ บางทีจิตวิถีอาจจะต้องเสียหาย ในใจก็ไม่สบายใจ เช่นนี้หลายร้อยปี ช่างยาวนานเพียงใด
“ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นพ่อคนแล้ว”
เซียวจ้านเฉิงแย้มยิ้ม ในแววตามีร่องรอยของการหวนรำลึก แต่ก็เก็บงำอย่างรวดเร็ว
ลมฝนแห่งกาลเวลาจะทำให้หัวใจที่อ่อนนุ่มในวัยเยาว์ ถูกลมฝนขัดเกลาอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งเกิดเป็นหนังด้าน แข็งแกร่งขึ้น และก็อดกลั้นมากขึ้น
“ท่านอาห้า ข้าพาเหยียนเอ๋อร์มา เพื่อคารวะบรรพบุรุษ และถือโอกาสทูลขอให้บรรพบุรุษตัดสินเรื่องมังกรแท้จริงในรุ่นนี้”
เซียวจ้านเฉิงไม่พูดถึงเรื่องเก่าอีก กลับเข้าสู่ประเด็นหลัก
เซียวจิ้งอวี่ก็คาดเดาถึงจุดประสงค์และความคิดที่เขามาที่นี่ได้ พยักหน้าเล็กน้อย สายตาก็ทอดมองไปยังเซียวเหยียนที่อยู่ข้างๆ
สายตาของเขาอ่อนโยนและเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม กล่าว “เหยียนเอ๋อร์พรสวรรค์เป็นเลิศ เหนือกว่าน้องเก้าของเจ้า เป็นคนที่บรรลุถึงขอบเขตสิบห้าลี้ได้เร็วที่สุดในรอบพันปีของตระกูลเซียวเรา เรียกได้ว่าทำลายสถิติแล้ว”
“ตอนนั้นจวินเย่กลายเป็นมังกรแท้จริงในรุ่นของพวกเจ้า น่าเสียดายที่เขาอายุสั้น จากไปก่อนวัยอันควร ให้เจ้ามารับช่วงต่อชั่วคราว”
“แต่รุ่นของเหยียนเอ๋อร์นี้ นับว่านำโด่งไปไกล ทิ้งห่างคนอื่นมากเกินไปแล้ว แม้แต่จะไล่ตามเงาก็ยังไม่มี”
เมื่อได้ยินคำชมเชยอย่างสูงส่งของท่านอาห้า ใบหน้าของเซียวจ้านเฉิงก็เผยรอยยิ้ม ก็จริง ในด้านพรสวรรค์แล้ว บุตรชายของตนเองนับว่ายอดเยี่ยมถึงขีดสุด! และนี่ ก็ทำให้ในใจเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกภูมิใจและทะนงตน
“ไปเถอะ” เซียวจิ้งอวี่กล่าวอย่างยิ้มแย้ม
เซียวจ้านเฉิงพยักหน้า ก็คารวะเขาเล็กน้อยอีกครั้ง ถึงได้หันหลังนำเซียวเหยียนมาถึงหน้าเบาะรองนั่งในศาล
“ทายาทตระกูลเซียวรุ่นที่ 107 เซียวจ้านเฉิง มาคารวะเหล่าบรรพชน!”
“ทายาทตระกูลเซียวรุ่นที่ 108 เซียวเหยียน มาคารวะเหล่าบรรพชน!”
หนึ่งบิดาหนึ่งบุตร คุกเข่าโขกศีรษะพร้อมกัน
บนศาล ป้ายวิญญาณมากมายก็พลันสั่นสะเทือนเปล่งแสง บนนั้นปรากฏจิตวิญญาณขึ้นมา
หลังจากที่เซียวเหยียนคารวะเสร็จก็เงยหน้าขึ้น ครั้งที่แล้วเขาไม่ได้ดูละเอียด แต่ครั้งนี้กลับเห็นว่า ดวงวิญญาณวีรชนของบรรพบุรุษที่บูชาอยู่ที่นี่ถึงแม้จะมีมาก แต่ก็มีป้ายวิญญาณไม่น้อย ที่กลับมืดมนไร้แสง บนนั้นไม่ได้มีดวงวิญญาณวีรชนปรากฏขึ้นมา
ในนั้น ป้ายวิญญาณที่อยู่ใกล้ที่สุดป้ายหนึ่ง สลักชื่อที่คุ้นเคยไว้: ดวงวิญญาณแห่งทายาทตระกูลเซียวรุ่นที่ 107 เซียวโม่เฉิง
ด้านซ้ายของป้ายวิญญาณคือยศถาบรรดาศักดิ์: ขุนศึกพิทักษ์ชาติ
ด้านขวาคือตำแหน่งทางทหาร: อัครมหาเสนาบดีแห่งประกาศิตสวรรค์
นี่คือป้ายวิญญาณของท่านอาเก้าผู้นั้น แต่บนนั้นกลับไม่มีดวงวิญญาณวีรชนปรากฏขึ้นมา
เช่นเดียวกับบรรพบุรุษท่านอื่นๆ ซ้ายขวาของป้ายวิญญาณก็ล้วนแต่เป็นยศถาบรรดาศักดิ์และตำแหน่งทางทหาร หรือไม่ก็คุณูปการ มีเพียงไม่กี่ท่าน ที่มีเพียงยศถาบรรดาศักดิ์แต่ไม่ได้เข้าร่วมกองทัพ ก็จะเขียนบทกวีสรรเสริญไว้ที่อีกด้านหนึ่ง
หากเป็นป้ายวิญญาณของชาวบ้านทั่วไป ก็จะยิ่งเรียบง่ายกว่านั้น ป้ายวิญญาณหนึ่งป้ายเขียนว่า “ดวงวิญญาณแห่งบรรพบุรุษทุกรุ่น” ก็จะรวบรวมบรรพบุรุษทั้งหมดเข้าไปโดยตรง คารวะทีเดียว ท้ายที่สุดแล้วชาวบ้านส่วนใหญ่ บางครั้งก็จะร่อนเรพเนจรไป กาลเวลาผ่านไปนาน สำมะโนครัวก็สูญหายไปแล้ว ทำได้เพียงเท่านี้ มีเพียงที่เรียกได้ว่าเป็น “ตระกูลใหญ่” ถึงจะมีสำมะโนครัวและการสืบทอดที่ค่อนข้างจะสมบูรณ์ บรรพบุรุษทุกท่านล้วนแต่เขียนไว้อย่างชัดเจน จดจำได้อย่างแม่นยำ
“จ้านเฉิง ได้ยินมาว่าเจ้ารบอยู่ที่ชายแดนวิหคอุดร สังหารอสูรไปเท่าไหร่แล้ว?” เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นมา
เซียวจ้านเฉิงเงยหน้าขึ้นมอง เห็นว่าเป็นท่านอาสาม เซียวเฟิงหลิว ดวงวิญญาณวีรชนของเขายังคงอยู่ในช่วงเวลาที่สง่างาม เพิ่งจะ 30 เศษ ใบหน้างดงามหล่อเหลา สง่างามดุจหยก
สายตาของเซียวจ้านเฉิงสั่นไหวเล็กน้อย สมัยที่ยังเป็นเด็ก ท่านอาสามรักใคร่เขาที่สุด น่าเสียดายที่ท่านอาสามกลับอายุสั้น