หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 125
บทที่ 125
ณ แคว้นสันติ ในป่าแห่งหนึ่งนอกเมืองเฟยเจียง
ต้นไม้ที่หนาแน่นสูงหลายสิบเมตรถูกบีบอัดล้มลงอย่างรวดเร็ว ราวกับหญ้ารกถูกแบ่งออกไปสองข้าง เสือร้ายตาพองยาวสิบกว่าเมตรตัวหนึ่งก็พุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว สองข้างของท้องมันมีดวงตาขนาดใหญ่อยู่ข้างละสี่ดวง สาดแสงสีแดงที่ดุร้ายประหลาด แต่ ณ เวลานี้ ในดวงตาหลายดวงกลับถูกแทงจนบาดเจ็บ ดวงตาปิดลง เลือดไหลไม่หยุด
ทันใดนั้น เสือร้ายก็หันกลับไปมอง
เสียงดังเคร้ง! แสงสีทองจากนอกฟ้าก็บินมาถึง เงาร่างหนึ่งที่ทั่วร่างสาดแสงสีทองเจิดจ้า ด้านหลังมีวงล้อธรรมะอยู่สายหนึ่ง สังหารเข้ามาในป่า ร่างเทพดุจพุทธะนี้ กลับเป็นใบหน้าของเด็กหนุ่ม สีหน้าสงบนิ่ง ไม่เห็นจิตสังหาร แต่ลงมือได้อย่างโหดเหี้ยมหาที่เปรียบมิได้
“โฮก!!”
เสือร้ายคำราม เปล่งเสียงก้อง “ตระกูลเซียว! ข้าตายก็จะไม่ปล่อยเจ้าไป!!”
“งั้นเจ้าก็ไปตายซะ!”
จิตวิญญาณของเด็กหนุ่มตบฝ่ามือลงมา พลังเทพที่บ้าคลั่งก็กดทับลงบนร่างของเสือร้าย และด้านหลังของเสือร้ายก็ปรากฏเงาอสูรพุ่งออกมา เพียงแต่ยังไม่ทันจะพุ่งออกมาได้หลายจาง ก็ถูกฝ่ามือของเงาทองคำพุทธะนั่นกดลงไป
“ลูกๆ ของข้า ช่วยข้าล้างแค้น! ผู้ที่ฆ่าข้าคือตระกูลเซียวแห่งเมืองมรกต—”
เสียงคำรามดังก้องไปทั่วหุบเขา แต่ในไม่ช้าก็หยุดลงอย่างกะทันหัน จิตวิญญาณอสูรสลายไป ร่างของเสือยักษ์หยุดไม่อยู่ พลิกคว่ำไปข้างหน้า ชนต้นไม้ใหญ่หักไปสิบกว่าต้นถึงได้หยุดลง ดวงตาทั่วร่างปิดลงไปกว่าครึ่ง ไร้ซึ่งลมหายใจ
ในรูม่านตาสีอำพัน สะท้อนเงาร่างของเด็กหนุ่มที่ไล่ตามมาจากป่าด้านหลัง จนกระทั่งเด็กหนุ่มเข้าใกล้หยุดฝีเท้า ทรายใต้ฝ่าเท้าก็กระเด็นไปบนดวงตาเสือ เด็กหนุ่มมองดูสองสามที จากนั้นก็เหยียบติดต่อกันอย่างแรงหลายที ทำให้หัวเสือของมันสั่นสะเทือนแตกละเอียดถึงได้หยุด
“สังหารมหาอสูรตัวนี้ น่าจะได้รับคุณูปการระดับหนึ่งแล้ว…”
เด็กหนุ่มพึมพำกับตนเอง เขาคือเซียวจื่อเจี๋ยที่ลงจากเขาออกสู่โลกภายนอก
เขาย่อตัวลงตัดหัวเสือ กำลังจะจากไป ทันใดนั้นนอกฟ้าก็มีร่างหนึ่งที่ดูเหมือนจะเล็กเท่าฝ่ามือ แต่กลับราวกับลูกศรแหลมคม เป็นนกกระจอกสีม่วงที่บินมาพร้อมกับเสียงหวีดหวิวแผ่วเบา
เด็กหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ทิ้งหัวเสือมหึมาลง ยื่นมือรับนกกระจอกสีม่วง
นี่คืออสูรนกน้อยที่แม่ของเขาเลี้ยงไว้ เก่งกาจในการบินอย่างยิ่ง พลังต่อสู้ของตนเองอาจจะยังไม่ถึงขอบเขตโคจรฟ้า แต่ถึงแม้จะเป็นนักสู้ขอบเขตวิญญาณสัญจรบางคน ก็ใช่ว่าจะไล่ตามมันทัน ขอบเขตการฝึกฝนของเผ่าอสูรเชื่องช้า แต่ก็มีอิทธิฤทธิ์ความสามารถต่างๆ ของเผ่าอสูร เช่นเดียวกับที่เผ่าพันธุ์มนุษย์สามารถฝึกฝนได้อย่างรวดเร็ว
นกกระจอกสีม่วงอ้าปาก คายม้วนจดหมายที่เหมือนกับกระดาษน้ำมันออกมา
เซียวจื่อเจี๋ยคลี่ออกดู สีหน้าที่สงสัยขมวดคิ้วก็พลันเปลี่ยนไป
ขอบเขตสิบห้าลี้?
เซียวเหยียน? นั่นคือใคร?
ลูกชายของอาเจ็ดรึ?
ในแววตาของเซียวจื่อเจี๋ยปรากฏความตกตะลึง ที่สำคัญคือบนม้วนจดหมายบอกว่า อีกฝ่ายเพิ่งจะ… 14 ปี!
ยังน้อยกว่าตนถึง 4 ปี?
เขาอายุ 17 ปีถึงจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตสิบห้าลี้ อีกฝ่ายกลับล่วงหน้าไปถึง 3 ปี!
ถึงแม้จะในขอบเขตเทวะมนุษย์ก่อนหน้า เวลาสามปีนี้ก็ไม่นับเป็นอะไร แต่กลับสามารถมองเห็นความแตกต่างที่ใหญ่หลวงของพรสวรรค์ของพวกเขาได้
อีกอย่าง เซียวจื่อเจี๋ยจำไม่ผิดว่า ความคืบหน้าเช่นนี้ เมื่อเทียบกับคุณชายเก้าก็ยังเก่งกว่า!
ม้วนจดหมายพลันถูกสองนิ้วบีบจนเป็นผงละเอียด
บนใบหน้าของเซียวจื่อเจี๋ยเต็มไปด้วยเมฆหมอก เดิมทีเป้าหมายของเขาคือเซียวชิงหลวน แต่อีกฝ่ายคือขอบเขตวิญญาณสัญจร เขาไม่ได้มีความกดดันมากนัก กลับกันยังเหลือความคิดส่วนหนึ่งไว้ ป้องกันลูกชายลูกสาวของท่านย่าใหญ่ คู่พี่น้องร่วมตระกูลคู่นั้น และยังมีลูกสาวคนเดียวของท่านแม่สาม ท่านพี่สาวร่วมตระกูลที่อายุ 15 ปีก็ไปเข้าร่วมกองทัพ ตอนนี้ก็เป็นแม่ทัพหญิงแล้ว
แต่พวกเขาอายุมากกว่า ถึงแม้จะมีคุณูปการติดตัว แต่มังกรแท้ส่วนใหญ่ก็ดูที่พรสวรรค์ ในวัยเดียวกัน ตนเองอายุ 17 ปีก็ก้าวเข้าสู่ขอบเขตสิบห้าลี้ สมควรจะเป็นอันดับหนึ่ง!
แต่ตอนนี้… กลับจู่ๆ ก็มีเซียวเหยียนโผล่ออกมา
ตัวละครเล็กๆ ที่ไม่เคยถูกเขาใส่ใจเลย
“อาศัยการฝึกฝนของตนเอง เป็นไปไม่ได้ที่จะเร็วขนาดนี้ คุณชายเก้าก็อายุ 15 ปีถึงจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตสิบห้าลี้ หรือว่าคนรุ่นเก่าจะลงมือแล้ว…” เซียวจื่อเจี๋ยขมวดคิ้วแน่น
เขาลองนึกดูสักครู่ อีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่ได้ฝากตัวเป็นศิษย์อาจารย์ดัง แต่อยู่ที่จวนในบ้าน นี่ก็มีโอกาสได้สัมผัสกับคนรุ่นเก่าของตระกูลเซียว
แต่ว่า คนรุ่นเก่าของตระกูลเซียว ก่อนที่มังกรแท้จะยืนยัน ไม่ใช่ว่าไม่สามารถส่งผลกระทบต่อรุ่นหลังได้รึ? นี่มันเป็นการลำเอียง!
“ดูเหมือนว่า รอจนถึงศาลบรรพชน ต้องขอให้บรรพบุรุษออกหน้าขอความยุติธรรม นอกจากนี้ เรื่องนี้จำเป็นต้องไปแจ้งให้ท่านอาจารย์ทราบหรือไม่?”
เซียวจื่อเจี๋ยเหลือบมองไปไกลๆ แววตาที่มืดครึ้มสั่นไหวครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ถูกความหยิ่งผยองสายหนึ่งครอบคลุม:
“ช่างเถอะ”
เขาถือหัวเสือขึ้นมา รีบกลับไปยังเมืองเฟยเจียง
“มีคุณูปการนี้ติดตัว ข้าจะกลับไปดูก่อน”
…
เมืองมรกต ในจวนขุนพลเทวะ
งานเลี้ยงตระกูลสิ้นสุดลง เรือนขุนเขาสายน้ำก็กลับคืนสู่ความสงบจากความจอแจ แต่ก็ยังคงคึกคักกว่าวันก่อนๆ อยู่มาก บางครั้งก็มีอนุภรรยาจากเรือนต่างๆ มาส่งของขวัญ จูงบุตรธิดา มาทักทายกับเซียวเหยียน อยากจะทำความคุ้นเคยกับอนาคตมังกรแท้ของตระกูลเซียวผู้นี้ไว้
ในบรรดาบุตรหลานสายรองเหล่านี้ บางคนก็รู้จักความ บางคนก็ประหม่าและเกร็ง บางคนก็เรียนรู้การประจบประแจงแล้ว ทยอยกันมา ก็ถือว่าได้รู้จักกับเซียวเหยียนแล้ว นี่ก็ทำให้เซียวเหยียนได้เห็นความยากลำบากของบุตรหลานสายรองเหล่านี้
อย่างน้อยให้เขาถูกพ่อแม่บังคับให้ไปประจบประแจงเด็กหนุ่มอีกคน ควรจะรู้สึกอึดอัด แต่เด็กบางคนกลับทำได้อย่างเชี่ยวชาญ สิ่งเหล่านี้ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกับความเป็นผู้ใหญ่และประสบการณ์ เด็กบางคนพูดจาฉะฉานและมีวาทศิลป์ยิ่งกว่าผู้ใหญ่เสียอีก เป็นเพียงความแตกต่างของนิสัยและจิตใจ
และนิสัยของเซียวเหยียนจัดอยู่ในประเภทที่ค่อนข้างสบายๆ นั้น คือใช้ชีวิตไปวันๆ
เช้าตรู่อีกวัน
เซียวเหยียนยังคงหลับสนิท ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง
เขาลืมตาขึ้น จิตวิญญาณกวาดไป ก็เห็นว่านอกประตูคือเฟยหลง นายทหารคนสนิทของพ่อ
เขาพลิกตัว กล่าว “เรียกข้าไปฝึกยุทธ์อีกแล้วรึ?”
เฟยหลงนึกถึงเรื่องในวันนั้น มุมปากก็เผยรอยยิ้มขื่นออกมาเล็กน้อย กล่าว “คุณชายน้อย ท่านแม่ทัพให้ท่านล้างหน้าล้างตาแล้วตามท่านไปคารวะบรรพชน และถือโอกาสให้บรรพชนตัดสินเรื่องมังกรแท้จริงขอรับ”
เซียวเหยียนเลิกคิ้ว คิดอยู่ครู่หนึ่งก็พลิกตัวลุกขึ้นนั่ง เรียกชุนหลันมาเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว
หลังจากชำระล้างร่างกายอย่างรวดเร็ว เซียวเหยียนผลักประตูเปิดออก มองไปยังชายหนุ่มแล้วกล่าวเรียบๆ:
“ไปกันเถอะ”
เฟยหลงรู้ดีว่าเรื่องภาพวาดในวันนั้น ทำให้เซียวเหยียนยังขุ่นเคืองตนอยู่ เขาก็ไม่ใส่ใจ ผายมือพลางกล่าว “คุณชายน้อยเชิญ”
เดินลัดเลาะผ่านระเบียงทางเดินมาถึงห้องโถงใหญ่
เซียวเหยียนเห็นพ่อที่ถอดชุดเกราะออกและเปลี่ยนเป็นอาภรณ์สีขาวแล้ว แต่ลักษณะท่าทางไม่เหมือนท่านอาห้าที่มีความสง่างามแบบบัณฑิต อาจเพราะกรำศึกมานานปี ใบหน้าจึงแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามและรัศมีสังหารอยู่หลายส่วน