หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 124
บทที่ 124
วันรุ่งขึ้นหลังจากงานเลี้ยงตระกูลเซียวสิ้นสุดลง
ณ เมืองหลวงแห่งแคว้นจักรพรรดิอันห่างไกล
ในราชสำนักอันหรูหราที่รวบรวมสายตานับไม่ถ้วนจากทั่วหล้า แต่ยากที่จะข้ามผ่านกำแพงสูงหลายชั้นเข้าไปได้ ตำหนักโบราณที่ตั้งตระหง่านมานับพันปีดูสง่างามและเคร่งขรึม พรมยาวลายเกล็ดมังกรสีทองเข้มที่รุ่งโรจน์ปูจากหน้าประตูไปยังหน้าบันไดบัลลังก์มังกรในตำหนัก ขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ที่อาศัยอยู่ในแคว้นจักรพรรดิยืนเรียงรายอยู่สองข้าง
ตั้งแต่ขุนนางตำแหน่งเจิ้งอี้ผิ่นอย่างมหาเสนา มหาราชครู และอัครมหาเสนาบดี ไปจนถึงขุนนางตำแหน่งฉงซื่อผิ่นอย่างเจ้าเมืองแต่ละแคว้นและอธิการบดีราชบัณฑิตยสถาน ล้วนแต่ก้มหน้ายืนนิ่งอย่างเคร่งขรึม ขุนนางตำแหน่งต่ำที่สุดในที่แห่งนี้ เพียงกระทืบเท้าครั้งเดียวก็สามารถทำให้ชาวบ้านในเมืองหลายสิบเมืองต้องก้มหัวคลานได้
“ขอแสดงความยินดีกับฝ่าบาท”
“ตระกูลเซียวแห่งเมืองมรกต เมื่อวานได้จัดงานเลี้ยงตระกูล ประกาศไปทั่วหล้า ตระกูลเซียวได้มีเทพบุตรปรากฏขึ้นอีกคนแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
มีคนกราบทูลอย่างเคารพ
เงาร่างที่ยิ่งใหญ่ซึ่งประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรที่ลึกซึ้งและสง่างามนั้น ถึงแม้พระพักตร์จะดูชราภาพ แต่พระวรกายกลับสูงโปร่ง สวมฉลองพระองค์คลุมยาวสีดำปักลายมังกรดำเก้าตัว สายพระเนตรราวกับเปลวเทียนมิอาจมองตรงได้ มองลงมายังเหล่าขุนนาง เมื่อได้ยินดังนั้น บนพระพักตร์ของพระองค์ดูเหมือนจะปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาหลายส่วน
“ฝ่าบาท ได้ยินมาว่าเทพบุตรผู้นั้น ก็คือเซียวเหยียนที่เมื่อ 14 ปีก่อนฝ่าบาทได้พระราชทานพรตั้งนามให้พ่ะย่ะค่ะ!”
“และยังเป็นบุตรชายของเสนาบดีกรมอาญา ขุนศึกอาญายุทธ์ ที่เพิ่งจะมาที่นี่เพื่อรับการแต่งตั้งเมื่อไม่กี่วันก่อน!”
“ฝ่าบาททรงพระปรีชาสามารถยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ!”
เหล่าขุนนางที่เหลือต่างก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวสรรเสริญแสดงความยินดี
“ฝ่าบาททรงมองเห็นตั้งแต่ 14 ปีก่อนแล้วว่าเด็กคนนี้มีพรสวรรค์เป็นเลิศ ราวกับดาวขุนพลจุติลงมาสู่โลกโดยแท้ นับเป็นโชคดีของราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์เรายิ่งนัก!”
มีคนกล่าวอย่างมีความสุขด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี
“14 ปีก่อน ขุนศึกพิทักษ์ชาติได้ปราบปรามภัยอสูรที่เรื้อรังมานับร้อยปีในแคว้นไพศาล สังหารมหาอสูรและจอมอสูร น่าเสียดายที่ถูกดึงเข้าไปในสมรภูมิแม่น้ำมรณะระดับยมโลกนคร สิ้นชีพที่แคว้นไพศาล จนถึงตอนนี้ดวงวิญญาณวีรชนยังไร้ที่พึ่งพิง”
“บางที เซียวเหยียนผู้นี้ก็คือดาวขุนพลของขุนศึกพิทักษ์ชาติกลับชาติมาเกิด เป็นขุนพลแห่งโชคลาภคนใหม่ที่สวรรค์ประทานให้แก่ราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์เรา!”
มีคนกล่าวด้วยความฮึกเหิม
เมื่อเผชิญกับการแสดงความยินดีของเหล่าขุนนาง ความคิดในแววตาของเงาร่างบนบัลลังก์มังกร ดูเหมือนจะถูกดึงย้อนกลับไปยังวันอันน่าเศร้าเมื่อสิบกว่าปีก่อน ทารกที่ได้รับพระราชทานหยกวิเศษโลหิตมังกรจากตนเองผู้นั้น ตอนนี้กลับเติบโตเป็นเด็กหนุ่มและมีความสำเร็จเช่นนี้แล้วรึ?
บนพระพักตร์ของพระองค์ปรากฏรอยยิ้มจางๆ ขึ้นมาหลายส่วน สายพระเนตรดูเหมือนจะเหลือบผ่านนอกตำหนัก มองไปยังเมืองมรกตที่อยู่ห่างไกลออกไปนับหมื่นลี้
“ฝ่าบาท เด็กคนนี้มีพรสวรรค์เป็นเลิศ แต่ก่อนหน้านี้กลับไม่เคยมีชื่อเสียงปรากฏออกมาเลยแม้แต่น้อย กระหม่อมเห็นว่า ตระกูลเซียวต้องให้คำอธิบายพ่ะย่ะค่ะ”
รอจนการแสดงความยินดีสิ้นสุดลง ก็มีคนยืนออกมากล่าว “การหลอกลวงเบื้องสูง สมควรได้รับโทษ!”
ทุกคนตกตะลึง เหลือบมองไปข้างๆ เมื่อเห็นว่าเป็นท่านโหวตระกูลกู้ ซึ่งเป็นจวนขุนพลเทวะเช่นเดียวกัน ในใจถึงได้เข้าใจขึ้นมา นี่ก็ไม่แปลกแล้ว ในบรรดา 5 จวนขุนพลเทวะ มีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างจะใกล้ชิดกัน อย่างเช่นตระกูลหรงกับตระกูลเซียว ก็มีสัญญาแต่งงานเกี่ยวดองกัน มีใกล้ชิดย่อมต้องมีห่างเหิน ถึงกับต่างฝ่ายต่างดูแคลนกัน นั่นก็คือตระกูลเซียวกับตระกูลกู้
เมื่อเห็นฝ่าบาทยังไม่เอ่ยปาก แม่ทัพอีกคนหนึ่งก็ก้าวออกมา เขาคือแม่ทัพรองตำแหน่งเจิ้งเอ้อผิ่นคนหนึ่งที่เคยออกรบกับตระกูลเซียว เขากล่าวอย่างเคารพ:
“ท่านโหว กระหม่อมเห็นว่า สองสามีภรรยาขุนศึกอาญายุทธ์รบอยู่ที่ชายแดนวิหคอุดรมานานหลายปี ทิ้งไว้เพียงบุตรชายอยู่ตามลำพังในเรือน ไร้ที่พึ่งพิง ย่อมต้องการให้บุตรชายของตนเองปิดบังระดับบำเพ็ญ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกลอบทำร้ายสอดส่อง เช่นนี้ก็เป็นเรื่องที่พอจะเข้าใจได้พ่ะย่ะค่ะ!”
“หึ!”
กู้หยางแค่นเสียงเย็นชา “บุตรชายถึงแม้จะยังเล็ก แต่ในจวนขุนพลเทวะมีทหารกล้าคุ้มกันอย่างหนาแน่น ใครจะสามารถลอบทำร้ายได้? หรือว่าท่านกำลังตั้งคำถามถึงความซื่อสัตย์ของเหล่าท่านหญิงพระราชทานของตระกูลเซียว คิดว่าพวกเขาจะลอบทำร้ายบุตรชายรึ?”
ฮูหยินตระกูลเซียว ส่วนใหญ่ล้วนแต่เคยได้รับการแต่งตั้งยศ อย่างเช่นฮูหยินใหญ่ไป๋เฟิงอู่ ก็คือท่านหญิงแห่งแคว้นระดับหนึ่ง ถึงแม้จะไม่มีอำนาจจริง แต่สถานะสูงส่งอย่างยิ่ง สามารถเข้าวังเผชิญหน้ากับองค์จักรพรรดิได้โดยตรงทุกเมื่อ ถึงแม้จะทำผิด กรมอาญาก็ไม่สามารถลงโทษโดยตรงได้
“กระหม่อมเห็นว่า ตระกูลเซียวปราบอสูรมานานหลายปี สังหารอสูรนับไม่ถ้วน ก็มีอสูรนับไม่ถ้วนที่จงเกลียดจงชัง การป้องกันเช่นนี้ก็ไม่มีอะไรผิด”
แม่ทัพรองผู้นั้นยังคงก้มหน้ากล่าว
กู้หยางหัวเราะเยาะ “ท่านจะบอกว่าดินแดนเมืองมรกต ยังมีอสูรกล้ารุกรานรึ ท่านกล้าดูถูกตระกูลเซียวรึ?”
“ท่านโหว ข้าพเจ้าคิดว่าตระกูลเซียวระมัดระวังเช่นนี้ ก็มีเหตุผลอยู่บ้าง ตอนนี้เซียวเหยียนผู้นั้นได้บรรลุถึงขอบเขตสิบห้าลี้แล้ว มีพลังป้องกันตัว หากรออีกไม่กี่ปีจนมุ่งสู่ความเป็นปรมาจารย์ ก็จะท่องไปได้ทั่วหล้า ย่อมไม่ต้องมีความกังวลอีก”
ขุนนางฝ่ายบุ๋นอีกคนหนึ่งเดินออกมา ยิ้มกล่าว “อีกทั้งครั้งนี้ขุนศึกอาญายุทธ์เพิ่งจะกลับมา ก็ประกาศไปทั่วหล้า แสดงว่าไม่มีใจที่จะหลอกลวงเบื้องสูง เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ท่านโหวจะมาจริงจังทำไม?”
“ในเมื่อเป็นเรื่องเล็กน้อยก็ยิ่งไม่ควรจะหลอกลวง” กู้หยางยังคงกล่าว
ทุกคนแอบส่ายหน้า รู้สึกว่าท่านโหวผู้นี้ครั้งนี้หาเรื่องไม่มีเหตุผลเลย แต่พวกเขาก็คุ้นชินแล้ว หลายปีมานี้ที่ตระกูลเซียวได้รับการแต่งตั้ง นอกจาก 14 ปีก่อนครั้งนั้นที่มังกรแท้ตระกูลเซียวร่วงหล่น ทั่วหล้าโศกเศร้า ตระกูลกู้ไม่กล้าส่งเสียง ครั้งอื่นๆ ส่วนใหญ่ล้วนแต่ต้องแทรกปากสองสามประโยค
รวมถึงครั้งนี้ที่ขุนศึกอาญายุทธ์กลับมาอย่างมีชัยจากชายแดนวิหคอุดร ปราบปรามความวุ่นวายจากอสูร ขับไล่วังศักดิ์สิทธิ์ สร้างคุณูปการที่ยิ่งใหญ่ ท่านโหวตระกูลกู้ผู้นี้ก็จ้องไปที่สงครามที่ยืดเยื้อและการสูญเสียเสบียงอาหารอย่างหนัก มาเป็นประเด็นโต้เถียงกันครึ่งท้องพระโรง
และสิบกว่าปีที่รบอยู่ที่ชายแดนวิหคอุดร ตระกูลกู้และขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิด ก็มีไม่น้อยที่คอยหาเรื่องอยู่ข้างหลัง ถึงกับมีผู้เสนอให้ปลดแม่ทัพขุนศึกอาญายุทธ์ ซึ่งเป็นคำพูดที่เพ้อฝัน
แต่ทุกคนรู้ดีว่า คำพูดเหล่านี้ก็มีเพียงตระกูลกู้เท่านั้นที่สามารถพูดได้ หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นมาหาเรื่องเช่นนี้ คงจะถูกสวมหมวกขุนนางชั่วร้ายแล้วโดนทุบตีจนตายไปนานแล้ว และตระกูลกู้ก็มีคุณูปการนับไม่ถ้วนติดตัว ท่านสามารถบอกว่าเขาไม่ถูกกับตระกูลเซียวอย่างยิ่งซึ่งเป็นที่รู้กันดี แต่ไม่สามารถบอกว่าพวกเขาเป็นขุนนางชั่วร้ายได้ ท้ายที่สุดแล้ว เลือดสดที่ตระกูลกู้ไหลหลั่งอยู่นอกชายแดน ก็ไม่น้อยเลย ย้อมเมืองหลายเมืองจนแดงฉานก็เกินพอแล้ว
“ท่านโหวป๋อหยานี่ร้อนใจเกินไปแล้ว ครั้งนี้ขุนศึกอาญายุทธ์สร้างคุณูปการ ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ถึงแม้จะก่อเรื่อง ก็ไม่มีทางที่จะถูกลงโทษได้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้…”
ขุนนางไม่น้อยคิดในใจ
ณ เวลานี้ จักรพรรดิประกาศิตสวรรค์บนบัลลังก์มังกรก็ยกพระหัตถ์ขึ้นเพื่อสงบการโต้เถียง แล้วยิ้มเล็กน้อย:
“เสนาบดีหลิวพูดไม่ผิด เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง ครั้งนี้ขุนศึกอาญายุทธ์รบสร้างคุณูปการ ปกป้องชายแดนละทิ้งครอบครัว ความจงรักภักดีสามารถส่องสว่างดุจตะวันจันทรา มาพูดถึงเรื่องที่เมืองปีกครามนั่นจะดีกว่า”
เมื่อเห็นจักรพรรดิประกาศิตสวรรค์ได้ตัดสินลงแล้ว กู้หยางก็เหลือบมองขุนนางฝ่ายบุ๋นผู้นั้น แค่นเสียงเย็นชา ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่หันไปมองเสามังกรในท้องพระโรง แสดงความไม่พอใจ ดูเหมือนจะบอกว่าพวกท่านคุยกันเถอะ ข้าไม่เข้าร่วมแล้ว
ทุกคนก็รู้ดีว่าเรื่องแบบนี้ ตระกูลกู้ไม่เข้าร่วมก็แล้วไป หากจะเข้าร่วมย่อมต้องหาเรื่อง จึงไม่ได้สนใจเขาอีก เริ่มพูดคุยกัน
“เมืองปีกครามเกือบจะล่มสลาย เฉินเว่ยยอมรับผิดแต่โดยดี ถูกขังอยู่ในคุกสวรรค์แล้ว หนังสือสารภาพผิดนั่นเขียนไว้อย่างชัดเจน โชคดีที่มีคุณชายน้อยตระกูลเซียวผู้นั้น ถึงได้ปกป้องเมืองปีกครามไว้ได้ ช่างเป็นวีรบุรุษหนุ่มสาวโดยแท้!”
“ตามจำนวนการสังหารอสูรมานับทีละชิ้น สมควรจะพระราชทานยศขุนนางระดับหนึ่ง”
“มีคุณูปการในการป้องกันเมือง ช่วยเหลือชาวบ้านจำนวนมาก ข้าพเจ้าเห็นว่ายังต้องพระราชทานรางวัลเพิ่มเติม…”
ขุนนางมากมายต่างก็เริ่มพูดคุยกัน
…
..