หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 123
บทที่ 123
สองพี่น้องเซียวเฟยหยางขมวดคิ้ว มองเซียวหลิงเยว่แวบหนึ่ง พวกเขาห่างเหินกับเซียวเหยียน แต่กับคู่บุตรธิดาของฮูหยินแปด กลับเป็นความเกรงกลัวและไม่ชอบ ไม่อยากจะไปยุ่ง
เพื่อจะได้ไม่ต้องโดนกระทบกระทั่ง แล้วฮูหยินแปดมาหาเรื่องแม่ของตน
“หึ เป็นบุตรหลานตระกูลเซียวเหมือนกัน ไม่มีปัญญาแต่ยังจะมาอิจฉาคนอื่น น่าละอาย!”
เซียวชิงหลวนกลับแค่นเสียงเย็นชาเอ่ยขึ้น
เซียวจื่อเซวียนตกใจมองนาง ไม่คิดว่านางจะเอ่ยปากแทนพี่เหยียน
พี่เหยียนเพิ่งจะซ้อมพี่สาวร่วมตระกูลคนนี้นะ…
“เจ้า… เจ้าพูดว่าใครไม่มีปัญญา?!” เซียวหลิงเยว่กล่าวอย่างโกรธเคือง
เซียวชิงหลวนมองอย่างเย็นชา กล่าว “ใครร้องดังที่สุด ก็พูดถึงคนนั้นแหละ! พวกเจ้าเพิ่งจะสืบทอดวิญญาณ จะกล้าพูดได้อย่างไรว่าสิบห้าลี้ไม่มีอะไรน่าทึ่ง อย่างไรเล่า หรือว่าขอบเขตสืบทอดวิญญาณของพวกเจ้าเก่งกาจมากรึ?”
“พวกเขาสืบทอดวิญญาณแล้ว?”
เซียวจื่อเซวียนกับสองพี่น้องเซียวเฟยหยางล้วนแต่ตกใจ
พวกเขาอยู่กับอีกฝ่ายฝึกฝนที่ลานประลองยุทธ์ พรสวรรค์พอๆ กัน อีกฝ่ายกลับเร็วกว่าพวกเขาหนึ่งก้าว
“เดิมทีก็ไม่มีอะไรน่าทึ่ง” เซียวเฉินหยางเมื่อเห็นน้องสาวถูกรังแก ก็หน้าเย็นชากล่าว:
“เซียวชิงหลวน อย่าคิดว่าเจ้าคือขอบเขตวิญญาณสัญจรแล้วจะทำอะไรได้ วันคืนยังยาวไกล นอกขอบเขตเทวะมนุษย์ล้วนแต่เป็นมดปลวก รอจนในอนาคตเจ้าสามารถข้ามผ่านธรณีประตูนั้นได้แล้วค่อยว่ากัน!”
เซียวชิงหลวนสายตาเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้น “ช่างกล้านัก! แม้แต่พี่สาวร่วมตระกูลก็ไม่เรียกแล้ว กล้าเรียกชื่อข้าตรงๆ? แม่ของพวกเจ้าก็สอนพวกเจ้ามาแบบนี้รึ ส่วนธรณีประตูนั้น เจ้าวางใจเถอะ ข้าย่อมต้องข้ามไปก่อนพวกเจ้าแน่นอน รอจนพวกเจ้าถึงขอบเขตวิญญาณสัญจรแล้วค่อยว่ากัน!”
“ก็แค่มีอาจารย์ดังเท่านั้นแหละ พวกเรายังขี้เกียจจะไปฝากตัวเลย!”
เซียวหลิงเยว่กล่าวอย่างโกรธเคือง
เซียวชิงหลวนอดไม่ได้ที่จะถูกทำให้โกรธจนหัวเราะออกมา ยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่กลับถูกเซียวเฟยหยางดึงไว้
“พี่สาว อย่าไปถือสาหาความกับพวกเขาเลย ระวังคนอื่นจะยกแม่มาเอาเรื่อง” เซียวเฟยหยางกล่าวอย่างเย้ยหยัน
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” เซียวเฉินหยางจ้องมองเซียวเฟยหยางอย่างโกรธเคือง
เซียวจื่อเซวียนหน้าเย็นชากล่าว “เงียบๆ หน่อยเถอะ ที่นี่คือเรือนขุนเขาสายน้ำ ไม่ใช่เรือนแม่น้ำมรณะของพวกเจ้า ถึงแม้แม่เจ้าจะมา เจอท่านอาเจ็ด ก็ต้องเรียกว่าพี่!”
สองพี่น้องเซียวเฉินหยางสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย พวกเขาถึงแม้จะเอาแต่ใจและดื้อรั้น แต่เมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนี้ ก็ค่อนข้างเกร็ง ไม่กล้าจะทะเลาะกันใหญ่โตจริงๆ
เมื่อเห็นสองพี่น้องนี้เงียบลง เซียวชิงหลวนก็กลอกตา ขี้เกียจจะสนใจอีกต่อไป เพียงแต่ในใจแอบรู้สึกขบขัน ไม่คิดว่าลูกที่ฮูหยินแปดเลี้ยงมาจะป่าเถื่อนไร้เหตุผลขนาดนี้
ในตอนนี้ เซียวเสวี่ยฉีก็เห็นเซียวเหยียนเดินตรงไปยังฝั่งท่านย่าใหญ่พวกเขา อดไม่ได้ที่จะถาม “พี่เหยียนทำไมไม่มาทางนี้?”
เซียวจื่อเซวียนเหลือบมองแวบหนึ่ง ยิ้ม:
“พี่เหยียนกินข้าวมักไม่นั่งโต๊ะเด็กอยู่แล้ว”
…
อีกด้านหนึ่ง เซียวจ้านเฉิงตอนนี้กำลังถูกเหล่าฮูหยิน “สอบสวนอย่างหนัก”
ซักถามว่าเขาทำไมถึงต้องปิดบังระดับบำเพ็ญของเซียวเหยียน เซียวเหยียนฝึกฝนอย่างไร เป็นต้น
เซียวจ้านเฉิงถูกถามจนค่อนข้างปวดหัว รู้สึกว่าในสนามรบได้ยินเสียงคำรามของทหารนับหมื่นแสน ก็ไม่สู้กับเสียงเจี๊ยวจ๊าวของหญิง 7-8 คนนี้
แต่ก็ยังคงยิ้มตอบทีละคน
เพียงแต่ เดิมทีคิดว่าเป็นท่านอาสองที่ช่วย ต่อมาทราบว่าไม่ใช่ ตอนนี้ให้เขาอธิบาย เขาก็อธิบายไม่ได้ ทำได้เพียงบอกว่าเป็นพรสวรรค์ของเซียวเหยียนเช่นนี้
คำพูดนี้คนอื่นใครจะเชื่อ ถึงแม้ทุกคนจะไม่พูด แต่ก็มีการคาดเดา
เซียวเหยียนสนิทกับท่านอาสองและท่านอาห้าขนาดนี้ กลับจู่ๆ ก็จะฝึกยุทธ์ได้ และยังปีศาจขนาดนี้ ยากที่จะไม่ทำให้คนคาดเดาว่า เป็นพวกเขาที่ช่วยฝืนชะตาฟ้าเปลี่ยนลิขิตให้เซียวเหยียน
รอจนเซียวเหยียนเดินมา เหล่าป้าๆ ก็พลันล้อมรอบอยู่ข้างกายเซียวเหยียน ถามอย่างกระตือรือร้น เมื่อถามคนแก่ไม่ได้ความ ก็มาซักไซ้จากเด็กแทน ผลคือปากของเซียวเหยียนแข็งกว่าเซียวจ้านเฉิงเสียอีก
ฟางซือหยูอะไรก็ถามไม่ออก ในใจโกรธจนกัดฟัน เกลียดสองพ่อลูกคู่นี้อย่างยิ่ง
จากทิศใต้เก้าพันลี้ ในกระท่อมกระบี่
“ท่านอาจารย์!”
เงาร่างสามสี่คนรีบพุ่งเข้ามาในกระท่อม นำข่าวที่เพิ่งจะได้รับมารายงานให้อาจารย์ที่กำลังดูคัมภีร์กระบี่อยู่
“ขอบเขตสิบห้าลี้?”
เมื่อได้ยินข่าวที่ศิษย์รายงาน หลี่ชางเสวียนก็อดไม่ได้ที่จะตะลึงงัน
ยังเป็นคู่หมั้นน้อยของเหอเอ๋อร์คนนั้นรึ?
ค่อยๆ ในสมองของเขาก็มีความทรงจำที่ถูกผนึกไว้บางส่วนเปิดออก พลางนึกขึ้นมาได้อย่างเลือนราง
8 ปีก่อนเคยลงเขาไปหนึ่งครั้ง ในเมืองมนุษย์ที่คึกคักแห่งนั้น ในสวนที่รุ่งเรืองและว่างเปล่านั้น เด็กน้อยที่ท่าทางแก่แดดคนนั้น
14 ปี… ก็แก่กว่าเหอเอ๋อร์เพียงไม่กี่เดือน
ส่วนเหอเอ๋อร์ ดูเหมือนเดือนที่แล้วเพิ่งจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตวิญญาณสัญจร
นำหน้าไปหนึ่งขอบเขตใหญ่!
สีหน้าของหลี่ชางเสวียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ค่อนข้างขรึม
พรสวรรค์เช่นนี้ เมื่อเทียบกับเขาในตอนนั้นยังแข็งแกร่งกว่ามาก แม้แต่มังกรแท้จริงรุ่นก่อนของตระกูลเซียวผู้นั้น ก็ยังสู้ไม่ได้
“ตระกูลเซียวครั้งนี้คือจะต้องมีมังกรแท้จริงปรากฏขึ้นอีกแล้วสินะ!”
“พรสวรรค์เช่นนี้ หากเป็นผู้สืบทอดรุ่นต่อไป มังกรแท้จริงของจวนขุนพลเทวะอื่น เกรงว่าจะนั่งไม่ติดแล้ว”
“ร้อยปีมานี้ ตระกูลเซียวช่างโชคดีจริงๆ ถูกฟ้าลิขิตแล้ว”
ศิษย์สองสามคนกำลังพูดคุยทอดถอนใจ พวกเขาล้วนแต่ถือว่าตนเองเป็นอัจฉริยะ แต่เพิ่งจะได้ยินข่าวนี้ กลับตกตะลึงจนพูดไม่ออก
“ท่านอาจารย์ ได้ยินมาว่าตอนนั้นท่านยังเกือบจะนำบุตรแห่งหงส์มังกรตระกูลเซียวผู้นี้กลับมา รับไว้เป็นศิษย์ด้วย พวกเราเกือบจะได้เป็นศิษย์ร่วมสำนักกับสัตว์ประหลาดเช่นนี้แล้ว” ศิษย์หนุ่มคนหนึ่งกล่าว
หลี่ชางเสวียนพลันนึกถึงฉากการรับศิษย์ในวันนั้น เขาจึงส่ายหน้าเล็กน้อย:
“ตอนนั้นมีข่าวลือหนาหูว่าเด็กคนนี้คือขยะแห่งวิถียุทธ์ ตอนนี้ดูแล้ว ไม่ก็คือตระกูลเซียวจงใจปกปิด ไม่ก็คือคนเฒ่าคนแก่ของตระกูลเซียวสองสามคนลงมือช่วยเขาฝืนชะตาฟ้าเปลี่ยนลิขิตแล้ว”
“แต่ว่า ถึงแม้เขาจะพรสวรรค์ฟ้าประทาน ก็จะไม่เข้าสำนักข้า”
“ท่านอาจารย์ นี่คือเหตุใดขอรับ?”
เหล่าศิษย์ได้ยินดังนั้นจึงถาม
“เขาไม่ใช่คนในวิถีกระบี่เหมือนกับพวกเรา ไม่ใช่ทางเดียวกัน” หลี่ชางเสวียนกล่าว
ทุกคนก็พลันเข้าใจ
อัจฉริยะย่อมคืออัจฉริยะ แต่กลับไม่ใช่ผู้ฝึกกระบี่
“น่าเสียดาย มิเช่นนั้นการได้เป็นศิษย์พี่น้องกับสัตว์ประหลาดเช่นนี้ บางทีอาจจะสามารถกระตุ้นคนได้ดี” มีคนยิ้ม
“อายุ 14 ปี บรรลุขอบเขตสิบห้าลี้ น่าสะพรึงกลัวจริงๆ” มีคนพยักหน้า
หลี่ชางเสวียนเหลือบมองพวกเขาแวบหนึ่ง กล่าว:
“อาจารย์เคยพูดอยู่เสมอว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า ตอนนี้พวกเจ้ารู้แล้วใช่หรือไม่? พวกเจ้าถึงแม้พรสวรรค์จะไม่เลว แต่หากต้องการจะครองความเป็นใหญ่ในอีกหกสิบปีข้างหน้า ยังห่างไกลนัก ทุกคนไปฝึกกระบี่ให้ดี!”
ศิษย์สองสามคนพลันหน้าขมขื่น วีรบุรุษใต้หล้านับไม่ถ้วน ใครจะสามารถครองความเป็นใหญ่ในใต้หล้านี้ได้ถึงหกสิบปี?
“เหอเอ๋อร์ลงจากเขาแล้วกระมัง?”
หลี่ชางเสวียนนึกอะไรขึ้นมาได้ ก็ถามอีก
หนึ่งในนั้นชายหนุ่มที่หล่อเหลายิ้ม “น้องสาวคนเล็กหลังจากที่ทะลวงวิญญาณสัญจรแล้ว สิ่งแรกที่พูดก็คือจะลงจากเขากลับจวน ออกเดินทางแล้วขอรับ”
หลี่ชางเสวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย สุดท้ายก็ถอนหายใจ:
“นางท้ายที่สุดแล้วก็ได้รับบุญคุณจากตระกูลเซียว หวังว่าการเดินทางครั้งนี้ของนางจะสามารถสะสางเรื่องราวได้ วิถีกระบี่และโลกิยะ ย่อมเลือกได้เพียงอย่างใดอย่างหนึ่ง”