หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 122
บทที่ 122
งานเลี้ยงของตระกูลจัดขึ้นที่เรือนขุนเขาสายน้ำ
เหล่าฮูหยินจากเรือนต่างๆ พากันมาถึง เพื่อร่วมแสดงความยินดีกับเซียวจ้านเฉิง
นอกสวนยังมีอนุภรรยาและบุตรหลานสายรองอีกไม่น้อยที่รีบมา พวกเขาเกาะอยู่นอกสวน ชะเง้อมองเข้าไปข้างใน อยากจะเห็นว่าเด็กหนุ่มผู้มีพรสวรรค์สูงส่งที่สุดในประวัติศาสตร์ของตระกูลเซียว แท้จริงแล้วมีสามหัวหกแขนอย่างไร
ชื่อของเซียวเหยียนได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งจวนเซียวโดยสิ้นเชิง คนรับใช้ชายหญิงในแต่ละเรือน รวมถึงพ่อครัวในห้องครัวของแต่ละเรือน ขณะที่ผ่าฟืนทำอาหารก็ล้วนแต่พูดคุยถึงคุณชายน้อยตระกูลเซียวที่น่าอัศจรรย์และเก่งกาจผู้นี้
เก็บงำชื่อเสียงมา 14 ปี วันเดียวสะท้านฟ้าดิน
ข่าวไม่เพียงแต่แพร่กระจายอยู่ในจวนเซียว แต่ยังแพร่ออกไปนอกกำแพงสูงของคฤหาสน์อันสูงส่งแห่งนี้ บินข้ามหลังคาบ้านนับพันนับหมื่น ลอยไปยังหน่วยข่าวกรองลับของมหาอำนาจบางแห่งที่ประจำการอยู่ในเมืองมรกต
จากนั้น ข้อมูลเหล่านี้ก็ราวกับใยบนใยแมงมุม ถ่ายทอดไปยังที่ต่างๆ อย่างรวดเร็วและเป็นความลับ
กองกำลังทีละแห่ง ผู้ที่จับตามองดินแดนเมืองมรกตทีละคน ล้วนแต่ได้รับข่าวนี้ ต่างก็ตกตะลึง
มังกรแท้จริงตระกูลเซียวที่ร่วงหล่นเมื่อ 14 ปีก่อน
ตอนนี้ในอีก 14 ปีต่อมา ดูเหมือนจะฟื้นคืนชีพขึ้นมาในท่าทีใหม่ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม!
และในช่วงเวลาที่ชื่อเสียงกำลังแพร่สะพัดอย่างรวดเร็วนี้ ในช่วงเวลาที่งานเลี้ยงตระกูลในสวนกำลังครึกครื้น เซียวเหยียนอยู่ภายใต้การนำทางของท่านลุงสวี มาถึงหน้าบ้านที่เงียบสงบแห่งหนึ่งในส่วนลึกของสวนด้านใน
เขาผลักประตูเข้าไป ก็เห็นม้วนภาพวาดที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ
จิตสัมผัสกวาดผ่านไป เซียวเหยียนก็นับดู ไม่ได้ขาดหายไป
“คุณชายน้อย ท่านอย่าได้โกรธท่านเจ้าบ้านเลยขอรับ เฟยหลงผู้นั้นติดตามท่านเจ้าบ้านมานานหลายปี เกิดตายในสนามรบ ประกอบกับเป็นเด็กกำพร้า ท่านเจ้าบ้านถึงได้ปกป้องเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าจะโกรธท่านจริงๆ”
ท่านลุงสวียืนอยู่ด้านหลังเซียวเหยียน ถอนหายใจกล่าวเสียงต่ำ
เด็กกำพร้ารึ… เซียวเหยียนพึมพำในใจ
ตนเองถึงแม้จะมีพ่อแม่ ก็ไหนเลยจะไม่เหมือนกับเด็กกำพร้า?
ในใจเขาถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย บอกให้ตนเองอย่าได้คิดมากอีก
ท้ายที่สุดแล้วก็คือคนที่รอคอยมา 14 ปี ท้ายที่สุดแล้วก็คือบิดาในชาติภพนี้ของตนเอง
เขาไม่ใช่ยอมรับแล้ว แต่คือช่างมันเถอะ
“คุณชายน้อย ตอนนี้ท่านได้แสดงระดับบำเพ็ญออกมาแล้ว ชาวโลกก็จะรู้จักชื่อของท่าน ต่อไปนี้จะไม่มีใครดูถูกท่านอีกแล้ว”
ท่านลุงสวีเมื่อเห็นบรรยากาศเงียบงัน ก็เปลี่ยนไปคุยเรื่องน่ายินดีในวันนี้ เมื่อนึกถึงระดับบำเพ็ญของเซียวเหยียน บนใบหน้าของเขาก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นร้อนผ่าวอยู่บ้าง
เซียวเหยียนยิ้มๆ กล่าว “ตอนที่ข้าเกิด ใต้หล้าก็รู้จักชื่อของข้าแล้วมิใช่รึ?”
ท่านลุงสวีชะงักไป จากนั้นก็คิดๆ ดูก็ใช่ เซียวเหยียนคือตอนที่มังกรแท้จริงตระกูลเซียวร่วงหล่น จักรพรรดิประกาศิตสวรรค์พระราชทานนามให้ด้วยพระองค์เอง พร้อมกับราชโองการนั้นก็ได้ประกาศไปทั่วหล้า
“แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ผ่านมานานหลายปีขนาดนี้…” ท่านลุงสวียิ้มแห้งๆ อีกอย่างตอนนั้นเป็นเพียงทารก ใครจะไปใส่ใจ สายตาของชาวโลกล้วนแต่จับจ้องไปที่คุณชายเก้าตระกูลเซียวผู้สง่างามไร้เทียมทานผู้นั้นแล้ว
“ดังนั้นถึงได้บอกว่า ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะผ่านไป”
“ในกาลเวลาอันยาวนานของฟ้าดินนี้ ถึงแม้จะเป็นปราชญ์ก็ตาม ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นเพียงฝุ่นผงธุลีหนึ่งในกาลเวลานี้”
เซียวเหยียนหันหลังเดินออกจากห้อง มองดูสวนที่ว่างเปล่า แสงดาวและแสงจันทร์ทั่วฟ้าที่ร่วงหล่นลงมา เทียบกับแสงไฟที่รุ่งโรจน์ในสวนหน้าอย่างชัดเจน:
“ไปกันเถอะ พวกเราก็ไปครึกครื้นบ้าง”
“ขอรับ คุณชายน้อย”
ท่านลุงสวีถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาเดิมทีก็มาเพื่อเกลี้ยกล่อมให้เซียวเหยียนไปร่วมงานเลี้ยงตระกูลอยู่แล้ว
…
ที่งานเลี้ยงตระกูล เมื่อเซียวเหยียนมาถึง บรรยากาศก็ยิ่งร้อนแรงขึ้น
พี่น้องเซียวชิงหลวนและคนอื่นๆ รวมถึงบุตรธิดาของฮูหยินแปด เซียวเฉินหยาง และเซียวหลิงเยว่ ซึ่งเป็นสายตรงรุ่นที่สาม นั่งอยู่โต๊ะเดียวกัน
บุตรธิดาของฮูหยินคนอื่นๆ ส่วนใหญ่ยังไม่กลับมา
สายตาของพวกเขาทอดมองมาที่เซียวเหยียนทันทีด้วยท่าทีที่แตกต่างกันไป
“พี่เหยียนเก่งมาก!”
คนที่ตื่นเต้นที่สุดไม่พ้นเซียวจื่อเซวียน เขาที่เคยรู้ถึงความแข็งแกร่งของเซียวเหยียนที่เมืองปีกคราม ก็คาดหวังภาพฉากนี้มานานแล้ว ณ เวลานี้เมื่อเห็นคนอื่นๆ ตกตะลึง เขาก็รู้สึกราวกับกินน้ำแข็งในวันฤดูร้อน สบายจนทั่วร่างซาบซ่าน
สายตาของเขามองไปยังเซียวเฟยหยางที่อยู่ข้างๆ อย่างเหนือกว่า ในแววตาเผยความภาคภูมิใจ
แต่สองพี่น้องเซียวเฟยหยางกับเซียวเสวี่ยฉีกลับไม่มีเวลามาสนใจเซียวจื่อเซวียนที่อยู่โต๊ะเดียวกัน สายตาซับซ้อนอย่างยิ่ง ภาพฉากนี้ช่างคล้ายคลึงกันเหลือเกิน วันก่อนที่พี่สาวคนโตของเขากลับมา ก็ราวกับดาวล้อมเดือนเช่นนี้
เพียงแต่ภาพฉากในวันนี้ กลับยิ่งคึกคักและสะเทือนขวัญกว่า
“หึ ก็แค่ขอบเขตสิบห้าลี้ มีอะไรน่าทึ่ง ก้าวเข้าสู่ปรมาจารย์ถึงจะนับว่าเก่ง”
ที่โต๊ะอีกแห่งหนึ่ง เซียวหลิงเยว่ก็แค่นเสียงเบาๆ ขึ้นมาทันที
เซียวจื่อเซวียนประหลาดใจ ไม่คิดว่าจะยังได้ยินเสียงที่ไม่เข้ากันเช่นนี้ เขาหันไปมอง ที่แท้ก็คือคู่แฝดของฮูหยินแปด
ตั้งแต่เล็กตอนที่ไปคารวะท่านย่าใหญ่ในตอนเช้า เขาก็เคยเจอสองพี่น้องคู่นี้ แต่ต่างฝ่ายต่างก็ไม่สนิทกันเลยแม้แต่น้อย
เพราะอีกฝ่ายคารวะเสร็จ ก็จะไม่พูดคุยกับเขากับเซียวเฟยหยางและคนอื่นๆ แม้แต่คำเดียว ท่าทีสูงส่งอย่างยิ่ง
วันปกติก็ไม่ออกมาหาพวกเขาเล่น ที่ลานประลองยุทธ์ก็ไม่คุยกับพวกเขามากนัก ห่างเหินราวกับถือว่าพวกเขาเป็นบุตรหลานสายรองเช่นกัน
สองพี่น้องคู่นี้กินข้าว ฝึกยุทธ์ ล้วนแต่เป็นคู่ๆ แทบจะสร้างโลกเล็กๆ ของตนเองขึ้นมา ไม่เคยติดต่อกับคนภายนอก
และฮูหยินแปดก็รักลูกสองคนนี้อย่างยิ่ง ตามใจอย่างหาที่สุดมิได้ ตอนเด็กเซียวจื่อเซวียนก็เคยเห็นบุตรหลานสายรองคนหนึ่งที่ลานประลองยุทธ์ตอนที่ประลองกัน ไม่ระวังทำให้เซียวเฉินหยางบาดเจ็บ
เดิมทีเป็นเพียงแผลกระบี่เล็กๆ ด้วยโอสถล้ำค่าของตระกูลเซียว ทายาผงเล็กน้อยวันรุ่งขึ้นก็จะหายดี
ผลคือฮูหยินแปดกลับพุ่งไปยังลานประลองยุทธ์ สั่งให้คนลากบุตรหลานสายรองคนนั้นออกมา ตีแขนหักไปข้างหนึ่ง
ได้ยินมาว่าบุตรหลานสายรองคนนั้นพรสวรรค์ก็ไม่เลว ผลคือกลับทิ้งเงาในใจไว้ ไม่นานก็ออกจากลานประลองยุทธ์ไป
แม่ของเขายังร้องไห้ขอร้องที่เรือนของฮูหยินแปดเพื่อขออภัย
เรื่องนี้ในตอนนั้นก่อให้เกิดความวุ่นวายไม่น้อย ทำให้เจ้าเด็กน้อยอย่างพวกเขาได้ดูเรื่องสนุกไปพักหนึ่ง ได้ยินมาว่าต่อมาเป็นท่านย่าใหญ่ออกหน้าปลอบโยน ถึงได้สงบเรื่องนี้ลง
ฐานะทางบ้านของฮูหยินแปดสูงส่ง แซ่หรง
แต่งงานมาไกล อารมณ์นิสัยในบรรดาพี่สะใภ้น้องสะใภ้ ล้วนแต่จัดอยู่ในประเภทที่ไม่น่าไปยุ่งด้วย
แต่ว่า ณ เวลานี้เมื่อได้ยินคำพูดเย้ยหยันของเซียวหลิงเยว่นี้ เซียวจื่อเซวียนกลับค่อนข้างนั่งไม่ติดแล้ว ยิ้มเย็น:
“ไม่มีอะไรน่าทึ่ง? งั้นขอถามเจ้ากับพี่ชายของเจ้า คนหนึ่งอายุ 16 อีกคนอายุ 15 พวกเจ้าสองคนมีระดับบำเพ็ญอะไรกัน?”
เซียวหลิงเยว่เดิมทีก็มองอย่างอิจฉา เมื่อได้ยินการเย้ยหยันของเซียวจื่อเซวียน ก็พลันตะลึงงันไป จากนั้นก็โกรธจัด:
“พวกเราก็ไม่ได้เหมือนเขา ทั้งวันก็ไปเกาะติดท่านอาสองพวกเขา เขาจะสามารถฝึกฝนได้เร็วขนาดนี้ ย่อมต้องเป็นท่านอาสองที่ลำเอียง!”
เซียวจื่อเซวียนฟังแล้วก็ยิ่งโกรธขึ้นไปอีก กล่าว “แล้วทำไมท่านอาสองถึงไม่ลำเอียงเจ้าเล่า?”
“แน่นอนว่าเป็นเพราะเขามีเล่ห์เหลี่ยมมากกว่า พูดจาหวานหูกว่าพวกเรา!” เซียวหลิงเยว่ยิ้มเย็น
เซียวจื่อเซวียนโกรธจนหน้าแดงก่ำ จ้องมองนางอย่างโกรธเคือง