หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 121
บทที่ 121
ข่าวที่จะจัดงานเลี้ยงตระกูลอีกครั้ง จากเรือนวสันต์นิรันดร์ได้แจ้งต่อไปยังห้องครัวจัดซื้อ และเรือนอื่นๆ
ไป๋เฟิงอู่ไม่ได้ปิดบัง ให้สาวใช้ที่ไปส่งข่าวทั้งหมดพูดอย่างชัดเจน:
ฉลองให้เซียวเหยียนก้าวเข้าสู่ขอบเขตสิบห้าลี้!
เพียงแค่ข่าวนี้ ก็ทำให้ในจวนเซียวระเบิดแล้ว!
เก้าเรือนและลานประลองยุทธ์ เมื่อทราบข่าวนี้ ล้วนแต่เกิดความโกลาหล!
อาจารย์ผู้สอนในลานประลองยุทธ์ ซึ่งเป็นผู้อาวุโสจากกองทัพ เขาฟังจนอ้าปากค้าง เขารู้จักคุณชายสายตรงผู้นั้นไม่น้อย ท้ายที่สุดแล้วคู่หมั้นของอีกฝ่ายก็เป็นเขาเองที่แนะนำให้ไปอยู่ใต้สังกัดปรมาจารย์กระบี่
เพียงแต่… คุณชายน้อยที่ในตอนนั้นถูกปรมาจารย์กระบี่ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นขอบเขตสิบห้าลี้?!!
ล้อเล่นกระมัง!
คู่หมั้นของนางที่เข้าสังกัดกระท่อมกระบี่ เกรงว่าก็เพิ่งจะถึงขอบเขตวิญญาณสัญจรกระมัง!
ณ เวลานี้ ข่าวนี้ไม่เพียงแต่ทำให้ผู้อาวุโสจากกองทัพและอาจารย์ผู้สอนตกตะลึง แต่ยังทำให้บุตรหลานสายรองของตระกูลเซียวมากมายที่ฝึกยุทธ์อยู่ในลานประลองยุทธ์ตกตะลึง
14 ปี ขอบเขตสิบห้าลี้!
คำพูดเหล่านี้ราวกับลิ่มแหลมที่แทงเข้าไปในสมองของพวกเขาจนพลิกความเข้าใจเดิมๆ ทั้งหมด
นี่คือความน่าสะพรึงกลัวของอัจฉริยะสายตรงรึ?!
ในเรือนวารีวิจิตร
ฟางซือหยูกำลังแต่งหน้าอยู่ในห้อง
ในกระจกทองแดงสะท้อนใบหน้าที่งดงามของนาง ถึงแม้จะอายุ 40 เศษแล้ว แต่กลับดูเหมือนเพิ่งจะ 30 ต้นๆ
นางรูปร่างอรชร ท่วงท่างดงาม คิ้วตาแฝงไปด้วยเสน่ห์ของความเป็นผู้ใหญ่ ผมมวยไว้ ราวกับหญิงสาวในภาพวาดที่งดงามอย่างยิ่ง
สาวใช้ข้างกายกำลังประดับปิ่นปักผมให้นาง ทันใดนั้นก็มีสาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องอย่างสง่างาม ก้มหน้าเก็บสายตารายงานข่าวให้นางเสียงเบา บอกว่าเป็นสาวใช้ข้างกายของฮูหยินใหญ่จากเรือนวสันต์นิรันดร์มาพบ มีเรื่องจะแจ้ง
ฟางซือหยูเพียงแค่เหลือบมองอย่างเรียบเฉย ให้สาวใช้ไปนำคนเข้ามา
ในไม่ช้า สาวใช้ชั้นผู้ใหญ่คนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้อง หลังจากคารวะฟางซือหยูแล้ว ก็แจ้งเรื่องงานเลี้ยงตระกูล
“อะไรนะ?”
ฟางซือหยูที่กำลังชื่นชมความงามในกระจกทองแดงอย่างพึงพอใจ เมื่อได้ยินคำพูดของสาวใช้จบ ก็พลันตะลึงงันไป จากนั้นก็หันกลับมาอย่างแรง
เครื่องประดับที่ห้อยอยู่บนปิ่นปักผมข้างมวยผมของนาง ก็เพราะการหันกลับมาอย่างแรงจนแกว่งไปโดนหน้าผาก
“ฉลองให้เซียวเหยียนก้าวเข้าสู่ขอบเขตสิบห้าลี้รึ? เซียวเหยียน?!!”
“เจ้าค่ะ” สาวใช้ชั้นผู้ใหญ่ยอบกายคารวะ
ฟางซือหยูมองท่าทางที่เชื่อฟังของอีกฝ่าย สมองกลับอื้ออึงไปหมด
จริงรึ? ปลอมรึ? ล้อเล่นรึ?
เด็กคนนั้น ขอบเขตสิบห้าลี้?!
ความรู้สึกมึนงงถาโถมเข้ามา นางรู้สึกเหมือนเมื่อคืนไม่ได้พักผ่อนให้ดี ตรงหน้ากลับหน้ามืดไปเป็นพักๆ
ทันใดนั้น ในสมองของนางก็คิดถึงเรื่องราวต่างๆ มากมาย
ทุกสิ่งที่ไม่สมเหตุสมผลและยากที่จะเข้าใจ เมื่ออยู่ต่อหน้าความจริงก็จะถูกขยี้ แล้วถักทอเป็นเหตุผลที่สมเหตุสมผล และนางก็ได้คิดถึงความเป็นไปได้บางอย่างแล้ว
หน้าอกของนางกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงหลายครั้ง ก่อนจะข่มใจไว้ได้
จากนั้นก็ยิ้มพลางไล่สาวใช้ของเรือนวสันต์นิรันดร์ผู้นี้ไป แล้วรีบทำหน้าบึ้งเรียกแม่บ้านหญิงชราข้างกายมา ให้นางไปสืบดูว่าเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ
ไม่นานนัก แม่บ้านหญิงชราก็กลับมา แจ้งว่าข่าวเป็นความจริง
สีหน้าของฟางซือหยูก็พลันย่ำแย่ลง นี่เป็นไปได้อย่างไร?
เว้นแต่ เซียวเหยียนไม่ใช่กายพิการโดยสิ้นเชิง! เซียวจ้านเฉิงส่งจางอวิ๋นซีคนนั้นกลับมา ก็ได้กำชับไว้ล่วงหน้าแล้ว ว่าต้องปกปิดสถานการณ์ของเซียวเหยียน
เช่นนี้ถึงจะฟังดูมีเหตุผล!
อะไรคือสร้างรากฐานล้มเหลว ล้วนแต่เป็นของปลอมที่ทำให้พวกเขาดู!
ดีนักนะเจ้าเซียวจ้านเฉิง!
คิ้วหนาตาโตไม่น่าเชื่อว่าจะมีเล่ห์เหลี่ยมมากมายขนาดนี้!
ต้องเป็นความคิดของผู้หญิงเจ้าเล่ห์อย่างซูหว่านเยว่แน่!
ฟางซือหยูกัดฟันกรอด นางยังคงจำได้อย่างชัดเจนว่า ตอนนั้นที่รีบไปถึงเรือนขุนเขาสายน้ำ เห็นร่างกายของเด็กคนนั้นแช่จนขาวซีด
แต่น้ำยากลับไม่ดูดซึมแม้แต่น้อย ทำละครได้ถึงระดับนี้ ก็ช่างโหดเหี้ยมจริงๆ!
“ไม่ได้ ข่าวนี้ข้าต้องแจ้งให้เฉียนเฟิงรู้ ให้เขาเตรียมตัวล่วงหน้า”
ฟางซือหยูตื่นขึ้นทันใด รีบสั่งให้คนหาพู่กันกระดาษมาเพื่อจะเขียนจดหมายลับ
…
นอกจากนี้ เรือนอื่นๆ ที่ทราบข่าว ปฏิกิริยาก็ล้วนแต่ตกตะลึงอย่างยิ่ง
ข่าวนี้ถึงกับสะเทือนขวัญกว่าตอนที่พวกเขาทราบว่าคุณชายเก้าเซียวโม่เฉิง 17 ปีก็ก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์เสียอีก
ท้ายที่สุดแล้ว เซียวเหยียนในสายตาของพวกเขามีท่าทีเกียจคร้านมาโดยตลอด ไม่เคยมีใครเห็นเด็กคนนี้ฝึกยุทธ์ ไม่วาดภาพ ก็ไปตกปลากับท่านอาสอง ทั้งวันดูเหมือนจะมีเวลาว่างมากมาย ซึ่งเป็นภาพที่แตกต่างโดยสิ้นเชิงกับเด็กหนุ่มคนอื่นๆ ที่ฝึกวิชาจนเหงื่อไหลไคลย้อย
ถึงแม้เซียวเหยียนต่อมาจะสามารถฝึกยุทธ์ได้ แต่ก็ไม่มีใครไปสอบถามขอบเขตของเขา ท้ายที่สุดแล้วไม่ต้องคิดก็รู้ว่า ไม่ได้สร้างรากฐาน กระดูกรากฐานย่อมต้องแย่อย่างยิ่ง และยังสบายๆ ขนาดนี้ จะฝึกยุทธ์ไปได้ถึงไหนกัน?
บัตรเชิญที่สำนักศึกษาตำหนักจันทน์ส่งมา คือไป๋เฟิงอู่ตั้งใจสั่ง ถึงได้ถือโอกาสให้เซียวเหยียนติดไปด้วย
แม้แต่ไป๋เฟิงอู่ก็คิดว่าเซียวเหยียนไม่ค่อยได้ฝึกฝน การจะแทรกตัวเข้าไปในสำนักศึกษาตำหนักจันทน์ด้วยตนเองยังยากเลย ไม่ต้องพูดถึงความคิดเห็นของคนอื่นแล้ว
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ มิน่าเล่าถึงได้ยกเว้นให้เขา…”
ในเรือนหิมะโปรย สองพี่น้องเซียวเฟยหยางล้วนแต่ตะลึงงันไป
พวกเขายังคิดว่าเซียวเหยียนเพียงแค่ก้าวไปก่อนพวกเขาหนึ่งก้าว บรรลุถึงขอบเขตสืบทอดวิญญาณ ท้ายที่สุดแล้วธรณีประตูของตำหนักขาวดำก็คือขอบเขตสืบทอดวิญญาณ
ไม่คิดว่ากลับล่วงหน้าไปหลายก้าว เดินไปถึงจุดที่พวกเขามองไม่เห็นแล้ว
เซียวชิงหลวนยืนอยู่ข้างๆ เมื่อได้ยินข่าวนี้ สายตากลับเพียงแค่เหลือบไปเห็นเล็กน้อย ไม่มีการเปลี่ยนแปลง
นางเพิ่งได้ลิ้มรสฝ่ามือขอบเขตสิบห้าลี้ของเซียวเหยียนมาเมื่อวานนี้เอง
เซียวจวินหลินกับถังโหรวซินสองคนก็งุนงง มองหน้ากันไปมา
เมื่อสังเกตเห็นคำพึมพำของน้องสาวเซียวเสวี่ยฉี เซียวชิงหลวนก็ถาม “เจ้าพูดว่าอะไรนะ ได้รับการยกเว้นรึ?”
เซียวเสวี่ยฉีได้สติกลับมา สายตาซับซ้อน เมื่อเห็นพี่สาวคนโตก้มหน้าสอบถาม นางก็นึกขึ้นได้ทันทีว่า แสงที่เจิดจ้าของพี่สาวคนโต ต่อหน้าเด็กหนุ่มคนนั้นดูเหมือนจะต้องหมองลงไป
อายุ 16 ปี บรรลุขอบเขตวิญญาณสัญจร กับอายุ 14 ปี บรรลุขอบเขตสิบห้าลี้ ความแตกต่างนี้มันใหญ่เกินไปแล้ว!
ภายใต้การซักไซ้ของเซียวชิงหลวน เซียวเสวี่ยฉีก็นำเรื่องของสำนักศึกษาตำหนักจันทน์เล่าออกมา
เมื่อทราบว่าเซียวเหยียนได้รับการยกเว้นเข้าสู่ตำหนักขาวดำ เซียวจวินหลินก็กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “ถ้าอย่างนั้น ไอ้เฒ่าพวกนั้นที่สำนักศึกษาตำหนักจันทน์ ก็รู้เร็วกว่าพวกเราอีกรึ?”
ถังโหรวซินมีไหวพริบดี ได้สงบลงจากความตกตะลึงแล้ว ครุ่นคิด “ก่อนหน้านี้พวกเขาออกไปปฏิบัติภารกิจของสำนัก อาจจะเป็นตอนนั้นที่เหยียนเอ๋อร์ได้แสดงความแข็งแกร่งออกมา”
“เจ้าพวกนั้น เรื่องสำคัญขนาดนี้ทำไมไม่แจ้งพวกเรา?” เซียวจวินหลินกล่าวอย่างโกรธเคือง
ถังโหรวซินมองสามีแวบหนึ่ง ส่ายหน้า:
“ท่านลองคิดดูดีๆ สิ คงจะเป็นเพราะพวกเขาคิดว่าพวกเราตระกูลเซียวรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว เหยียนเอ๋อร์มีพรสวรรค์สูงส่งแต่กลับไม่เปิดเผยชื่อเสียง อาจเป็นพวกเราที่จงใจปกปิด ประกอบกับพ่อแม่ของเขาล้วนแต่อยู่ที่ชายแดน เลี่ยงไม่ได้ที่จะทำให้คนคิดว่าเป็นเพราะพ่อแม่ไม่ได้อยู่ข้างกาย ดังนั้นจึงปกปิดชื่อเสียงของเหยียนเอ๋อร์ เพื่อไม่ให้ถูกคนชั่วลอบทำร้าย”
“ตอนนี้พวกเขาทราบข่าวนี้ ย่อมไม่กล้าป่าวประกาศ คาดว่ายังตึงเครียดอย่างยิ่ง กลัวว่าเพราะพวกเขาจะทำให้ข่าวรั่วไหลออกไป”
เมื่อได้ยินภรรยาวิเคราะห์เช่นนี้ เซียวจวินหลินก็ตื่นขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะพูดไม่ออก ช่างเป็นเรื่องบังเอิญเสียจริง
เมื่อพูดถึงการลอบทำร้าย ถังโหรวซินก็มองลูกสาวคนโตของตนเอง กล่าว “เจ้าต่อไปออกไปข้างนอก ก็ต้องระวังตัวให้มากด้วย ทำเนียบฟ้าดินคือทำเนียบอัจฉริยะของเผ่าพันธุ์มนุษย์เรา มีเพียงอัจฉริยะถึงจะขึ้นได้ แต่เจ้าก็รู้ว่า ทำเนียบฟ้าดินยังมีอีกชื่อหนึ่ง”
“อืม”
เซียวชิงหลวนพยักหน้า ชื่ออีกชื่อหนึ่งนั้นก็คือ บัญชีรายชื่อสังหารของเผ่าอสูร!
ความแค้นที่สะสมมานานหลายปีของเผ่าพันธุ์มนุษย์กับเผ่าอสูร หากเปลี่ยนเป็นพวกเขาทราบว่ามหาอสูรตนใดให้กำเนิดสายเลือดที่มีพรสวรรค์อย่างยิ่ง ก็คงส่งคนไปลอบสังหารเช่นกัน
แต่ถึงแม้จะมีชื่อเช่นนี้ เกียรติยศชื่อเสียงของทำเนียบฟ้าดินก็ยังคงทำให้คนนับไม่ถ้วนแห่กันไป
ท้ายที่สุดแล้ว อัจฉริยะส่วนใหญ่ล้วนแต่มีความทะเยอทะยาน หากกลัวการลอบสังหารแล้วต้องซ่อนหัวซ่อนหาง จะนับเป็นวีรบุรุษได้อย่างไร?
โลกใบนี้ นักสู้นับไม่ถ้วนฝึกฝนอย่างหนัก ที่แสวงหาก็ไม่มีอะไรนอกจากคำเดียว:
ชื่อเสียง