หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 120
บทที่ 120
นี่ไม่ได้หมายความว่า เซียวเหยียนเริ่มฝึกฝนตั้งแต่ 6-7 ขวบหรอกหรือ?
ไม่มีการสร้างรากฐาน ไม่มีหลอมโลหิต กลับใช้เวลาเพียง 7 ปีก็บรรลุขอบเขตสิบห้าลี้?
อีกอย่าง จากที่เข้าใจมาก่อนหน้านี้ เซียวเหยียนปกติแล้วไม่เอาการเอางาน เที่ยวเล่นไปทั่ว ไม่เคยได้ฝึกฝนเลย…
ไม่น่าแปลกใจ ที่แม้แต่ท่านอาสองยังเรียกว่า “น่าสะพรึงกลัว”!
เซียวจ้านเฉิงเคยเห็นอัจฉริยะที่ปีศาจที่สุดก็ไม่เกินไปกว่าน้องชายคนที่เก้าของตนเองแล้ว แต่ ณ เวลานี้เมื่อพบว่าเมื่อเทียบกับลูกชายของตนเองกลับยังสู้ไม่ได้
นี่คือลูกชายของเขา!
ร่างกายของเซียวจ้านเฉิงสั่นเทาเล็กน้อย ในใจยากที่จะซ่อนความตื่นเต้น
เฟยหลงฟังจนอ้าปากค้าง พูดไม่ออก
คุณชายน้อยที่ดูเกียจคร้านเมื่อครู่ จะเก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวรึ?
เซียวหย่วนซานเมื่อเห็นปฏิกิริยาของพวกเขาก็เผยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ก็ชอบดูพวกเจ้าที่ไม่เคยเห็นโลกแบบนี้แหละ จะให้ข้ากับเฒ่าโม่และเจ้าห้าตกใจอยู่ฝ่ายเดียวได้อย่างไร
“แล้วเหยียนเอ๋อร์เล่า?” เซียวหย่วนซานมองไปรอบๆ
เซียวจ้านเฉิงอารมณ์ยังคงตื่นเต้น กล่าว “เหยียนเอ๋อร์น่าจะอยู่ในห้องพักของเขา”
เซียวหย่วนซานพยักหน้า ยิ้มกล่าว “ข้ามาครั้งนี้ ข้อแรกเพื่อมาดูเจ้า ข้อสองน่ะ ข้าจะไปทำธุระหน่อย ตอนนี้เมื่อเจ้ากลับมาแล้ว ข้าก็วางใจไปได้ เหยียนเอ๋อร์ก็ฝากให้เจ้าดูแลแล้ว”
“เหยียนเอ๋อร์มีระดับบำเพ็ญเช่นนี้แล้ว ท่องยุทธภพได้อย่างสบายๆ ไหนเลยจะยังต้องให้ข้าดูแลอีก” เซียวจ้านเฉิงยิ้มกล่าว
เซียวหย่วนซานรอยยิ้มหุบลงเล็กน้อย มองเขาแวบหนึ่ง ดูเหมือนจะมีความหมายลึกซึ้งพลางกล่าว “เขาจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ยังเป็นเด็กอายุ 14 ปีนะ”
“ที่ข้าพูดว่าดูแล ไม่ใช่ว่ากลัวคนจะมารังแกเขา แต่กลัวว่าจะไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนเขา เข้าใจหรือไม่?”
เซียวจ้านเฉิงตะลึงงันไป รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ เงียบลง
การอยู่เป็นเพื่อนรึ?
ทันใดนั้น ในสมองของเขาก็ปรากฏคำถามที่เซียวเหยียนถามเขารัวๆ เมื่อครู่
“หากตอนนี้ข้าเป็นอย่างที่ท่านคิด ตั้งใจมุ่งสู่ความเป็นปรมาจารย์แล้ว จะทำไม?”
“หากข้าเป็นอัจฉริยะพันปีมีหนึ่ง แล้วจะทำไม?”
เซียวจ้านเฉิงอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆ สีหน้าเปลี่ยนไป
ที่แท้ เด็กคนนั้นอยากจะพูดว่า เขาทำได้ดีขนาดนี้แล้ว ท่านสามารถให้อะไรข้าได้บ้าง?
คำชมของพ่อแม่ หรือการอยู่เป็นเพื่อน?
เมื่อนึกถึงตนเองที่รบอยู่ที่ชายแดนวิหคอุดรถึง 14 ปี เซียวจ้านเฉิงก็ถอนหายใจในใจรู้สึกผิดอยู่บ้าง ตนเองบกพร่องในหน้าที่ของพ่ออย่างแท้จริง
เขากล่าวกับเซียวหย่วนซาน “ท่านอาสอง ข้ารู้แล้ว ข้าจะดูแลเหยียนเอ๋อร์อย่างดี ชดเชยสิ่งที่ขาดหายไปหลายปีมานี้”
เซียวหย่วนซานเผยรอยยิ้ม กล่าว “เอาล่ะ ไม่พูดกับเจ้ามากแล้ว ข้าไปดูเหยียนเอ๋อร์แวบหนึ่งก็จะไปแล้ว”
“ท่านอาสอง ขอถามหน่อยว่าท่านจะไปทำเรื่องอะไรหรือขอรับ?” เซียวจ้านเฉิงรีบสอบถาม
“นัดกับสหายเก่าไว้ จะไปถกเรื่องฝนสักครา” เซียวหย่วนซานยิ้มกล่าว จากนั้นก็โบกมือแล้วหันหลังกลับไปอย่างสบายๆ
…
เซียวเหยียนกลับมาถึงห้องพักของตนเอง
เพิ่งจะเข้าห้อง จิ้งจอกขาวเสี่ยวอวี้ก็ไม่รู้มาจากไหนพุ่งเข้าใส่อ้อมอกของเซียวเหยียน
เซียวเหยียนได้สติกลับมา รอจนตั้งตัวได้ถึงได้ยิ้มละไม อุ้มจิ้งจอกขาวลูบขนบนหัวของมัน กล่าว:
“ก่อนหน้านี้หายไปไหนมา ทำไมไม่เห็นเงาเจ้า?”
จิ้งจอกขาวมองเขาอย่างน้อยใจ พูดไม่ได้ เพียงแค่ซุกหัวเข้าไปในอ้อมแขนของเซียวเหยียน
เซียวเหยียนก็ไม่ได้คิดมาก อุ้มมันนั่งลงที่โต๊ะทำงาน มองดูกระดานหมากข้างๆ เขาพลางหยิบเม็ดหมากจากโถขึ้นมาเม็ดหนึ่ง ลูบคลำหมุนไปมาที่ปลายนิ้ว พิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางที่ดูว่างและเบื่อหน่าย มองไปนอกหน้าต่าง
ทันใดนั้น นอกหน้าต่างก็มีเงาร่างหนึ่งกระโดดออกมา ทำให้เซียวเหยียนตกใจ
“เจ้าหนู มาทำอะไรอยู่ที่นี่? เจ้าห้าไม่ได้มาเล่นหมากเป็นเพื่อนเจ้ารึ?”
ผู้ที่มาก็คือเซียวหย่วนซานนั่นเอง
เซียวเหยียนตะลึงงันไปครู่หนึ่ง ถึงได้ได้สติกลับมา ยิ้ม “ท่านอาสองรึขอรับ มีเวลาว่างหรือไม่ ไป พวกเราไปตกมังกรกัน”
เซียวหย่วนซานถลึงตาใส่เขาอย่างไม่สบอารมณ์ “ตกมังกรอะไรกัน เจ้าจะตกได้รึ พ่อเจ้ากลับมาแล้ว ยังไม่ไปอยู่เป็นเพื่อนเขาอีก”
เซียวเหยียนมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ยิ้มๆ กล่าว “ครั้งที่แล้วตกมังกรได้ ครั้งหน้าก็ต้องตกได้แน่นอน”
“เจ้าคิดไปเองเสียจริง ครั้งที่แล้วมันฟลุก!”
เซียวหย่วนซานกลอกตามองเขา จากนั้นก็กล่าว “ช่วงนี้ข้าต้องออกไปทำธุระหน่อย เจ้าอยากจะตกปลา ก็ไปหาท่านผู้เฒ่าโม่ของเจ้าเถอะ พยายามอย่าไปคนเดียว มังกรเฒ่าในทะเลสาบนั่นข้ายังหาไม่เจอเลยนะ ถึงเจ้าจะเป็นขอบเขตสิบห้าลี้ ก็ยังค่อนข้างอันตราย”
เซียวเหยียนยิ้ม “ขอรับ”
ขณะเดียวกัน ที่เรือนวสันต์นิรันดร์
“อะไรนะ?!”
ในห้องโถงใหญ่ ถ้วยชาที่ไป๋เฟิงอู่ถืออยู่ก็ตกลงบนพรมจนเปียกไปทั้งผืน ใบชากระจัดกระจาย
แต่นางกลับไม่สนใจแม้แต่น้อย รีบลุกขึ้นยืน งุนงงมองเซียวอัน “เจ้าพูดอีกครั้งสิ?”
เซียวอันแอบหัวเราะในใจ สำหรับปฏิกิริยาของฮูหยินใหญ่ไม่แปลกใจเลย ใครก็ตามที่ได้ทราบสถานการณ์ของคุณชายน้อยเป็นครั้งแรก จะไม่ตกใจได้อย่างไร?
เขากล่าวอย่างเคารพ “เรียนฮูหยินใหญ่ ท่านแม่ทัพให้ข้ามาแจ้งท่าน ให้จัดงานเลี้ยงตระกูลเพื่อคุณชายน้อยเหยียน ฉลองให้คุณชายน้อยก้าวเข้าสู่ขอบเขตสิบห้าลี้!”
ไป๋เฟิงอู่จ้องมองเขาอย่างตะลึงงัน เซียวอันเป็นทหาร ย่อมไม่โกหกเรื่องนี้ อีกอย่างเซียวจ้านเฉิงก็เป็นคนสั่งด้วยตนเอง
เพียงแต่… เซียวเหยียนบรรลุถึงขอบเขตสิบห้าลี้?
ทันใดนั้น ในสมองของนางดูเหมือนจะมีไฟฟ้าสถิตนับไม่ถ้วนแล่นผ่าน จากนั้นก็พลันนิ่งงัน และเกิดความรู้สึกกระจ่างแจ้งในบัดดล
หลายปีมานี้ ทั้งหมดคือการแสร้งทำรึ?
เหยียนเอ๋อร์ไม่เพียงแต่สามารถฝึกยุทธ์ได้ และพรสวรรค์ยังเกินกว่าจินตนาการ!
เจ้าเจ็ดที่น่าชังนั่น ไม่ไว้ใจตนเอง ถึงกับปิดบังนางแม้กระทั่งเรื่องแบบนี้รึ?!
นางรู้สึกว่าทั้งหมดเป็นความคิดของเซียวจ้านเฉิง มิเช่นนั้นเด็กคนหนึ่งจะเข้าใจเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร?
ไป๋เฟิงอู่ในใจทั้งยินดีทั้งโกรธทั้งโมโห แต่ในท้ายที่สุดก็ยังคงดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่
“เหยียนเอ๋อร์กลับกลายเป็นว่าคือขอบเขตสิบห้าลี้… เขาเพิ่งจะ 14 ปีเองนะ” นางพึมพำ
ทั้งห้องโถงเงียบสงัด
สาวใช้ คนรับใช้รอบๆ และสาวใช้ข้างกายนาง ล้วนแต่ตกตะลึงมองเซียวอัน พลางย่อยข่าวที่น่าตกตะลึงนี้
หลายปีมานี้เซียวเหยียนมักจะมาที่เรือนวสันต์นิรันดร์เดินเล่น พวกเขาจะไม่เข้าใจสถานการณ์ของคุณชายน้อยผู้นี้ได้อย่างไร?
ใครจะคาดคิดว่าวันนี้จะสร้างชื่อในชั่วข้ามคืน เปิดเผยระดับบำเพ็ญและพรสวรรค์ที่น่าสะพรึงกลัวของเขา!
ชิวเยว่ที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ ใบหน้างามเต็มไปด้วยความงุนงง นางมีความประทับใจต่อเด็กคนนั้นอย่างลึกซึ้ง ครั้งแรกก็คือนางที่ไปเป็นเพื่อนอีกฝ่ายที่หอฟังเสียงฝน ตอนนั้นนางยังคิดว่าอีกฝ่ายอายุน้อยขนาดนี้เอาแต่ซุกซน เพียงแค่จำใจทำตามคำสั่งไปเป็นเพื่อนเท่านั้น
ผลคือแท้จริงแล้วอีกฝ่ายแอบฝึกฝนตั้งแต่ตอนนั้นรึ?
แต่ตอนนั้นเขาอายุเท่าไหร่เอง? กลับสามารถปกปิดได้อย่างแนบเนียนถึงเพียงนี้ สติปัญญาและความคิดอ่านเช่นนี้ ช่างน่าขนลุกอยู่บ้าง!
“ข้ารู้แล้ว เจ้าไปก่อนเถอะ บอกเจ้าเจ็ดว่า เดี๋ยวข้าจะไปหาเขาเพื่อคิดบัญชี” ไป๋เฟิงอู่ได้สติกลับมา ถลึงตาใส่เซียวอัน คิดว่าอีกฝ่ายก็รู้เรื่องนี้มานานแล้ว
ปกติทำตัวเหมือนท่อนไม้ ต่อหน้าตนเองยังแสร้งทำเป็นแนะนำอย่างจริงใจให้กับหลี่ฮ่าว ทำให้นางยังเคยชื่นชมอยู่บ้าง
เซียวอันเอ๋ยเซียวอัน เจ้าช่างเป็น “คนซื่อ” จริงๆ!