หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 119
บทที่ 119
รอจนท่านลุงสวีกับเซียวอันจากไปแล้ว เฟยหลงก็มองไปยังเซียวจ้านเฉิงด้วยสายตาลังเล กล่าวว่า:
“ท่านแม่ทัพ ท่านเพิ่งจะกลับมาเมื่อวาน ก็มีความขัดแย้งกับคุณชายน้อยเช่นนี้ เลี่ยงไม่ได้ที่จะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์พ่อลูก ท่านจะไปปลอบคุณชายน้อยสักหน่อยดีหรือไม่ขอรับ?”
เซียวจ้านเฉิงเหลือบมองไปยังทิศทางที่เซียวเหยียนจากไป ก็ตระหนักว่าท่าทีของตนเองเมื่อครู่ค่อนข้างแข็งกร้าวเกินไป แต่พอนึกถึงสายตาเย็นชาที่เซียวเหยียนมองตนเอง ในใจก็พลันเกิดไฟโทสะที่ไร้ชื่อขึ้นมา
เขาตบไหล่ของเฟยหลงพลางกล่าว “วันนี้ทำให้เจ้าต้องมาเจออารมณ์เด็กๆ ของเขาแล้ว”
เฟยหลงรีบโค้งคำนับ “ท่านแม่ทัพพูดเกินไปแล้ว ข้าไม่เป็นไร ที่สำคัญคือคุณชายน้อยเขา…”
“ข้าเดี๋ยวค่อยไปดูเขา”
เซียวจ้านเฉิงถอนหายใจ กล่าว “ถึงข้าจะผิด แต่เด็กคนนี้ถูกตามใจจนหยิ่งผยองมานานหลายปี นิสัยก็เอาแต่ใจเกินไปแล้ว ยังจะพูดว่าให้พวกเราจัดการภาพวาดตามใจชอบอีก ในเมื่อในภาพคือเยว่เอ๋อร์ ผู้เป็นแม่ของเขาแท้ๆ แค่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็โกรธจนไม่เอาแล้วรึ? สมควรถูกตีจริงๆ!”
เฟยหลงอ้าปากเล็กน้อย อ้ำๆ อึ้งๆ แต่กลับไม่รู้จะเกลี้ยกล่อมอย่างไร ท้ายที่สุดแล้วเรื่องแบบนี้เขาก็ไม่เข้าใจ เขาเป็นเด็กกำพร้าในสนามรบ ทั้งกฎระเบียบก็เข้มงวด จึงไม่สะดวกที่จะพูดมาก
ในตอนนี้ ทันใดนั้นบนท้องฟ้าก็มีเงาร่างหนึ่งบินมา
เซียวจ้านเฉิงเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าเป็นท่านอาสองก็เผยรอยยิ้มออกมาทันที
“ท่านอาสอง!”
เขาเป็นฝ่ายทักทายก่อน แล้วรีบเดินออกจากระเบียงไปต้อนรับ:
“ท่านผู้เฒ่ามีเวลาว่างมาได้อย่างไร ข้ากำลังจะไปขอบคุณท่านอยู่พอดี”
เซียวหย่วนซานลงจอดในสวน มองดูท่าทางกำยำของเซียวจ้านเฉิงแล้วถอนหายใจ:
“เจ้าหนูเอ๊ย ลมหนาวชายแดนสิบกว่าปีทำให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้นมากโข แล้วเยว่เอ๋อร์เล่า?”
เซียวจ้านเฉิงชะงักไป กล่าวเสียงต่ำ “จากไปแล้ว”
“จากไปแล้ว?” เซียวหย่วนซานขมวดคิ้ว จ้องมองเขาแล้วกล่าว “ยังจะกลับมาหรือไม่?”
เซียวจ้านเฉิงประหลาดใจเล็กน้อย มองไปยังท่านอาสอง
“ข้าถามเจ้าอยู่” เซียวหย่วนซานกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์
เซียวจ้านเฉิงลังเล “ท่านอาสอง หรือว่าท่านจะรู้ว่าเยว่เอ๋อร์นาง…”
“หึ เจ้าคิดจริงๆ รึว่าพวกเจ้าจะปิดบังทุกคนได้? ตอนนั้นใครบ้างไม่รู้? พ่อของเจ้าก็รู้ แม่ของเจ้าก็รู้!” เซียวหย่วนซานกล่าวอย่างฉุนเฉียว “มิเช่นนั้นจะยอมให้พวกเจ้าแต่งงานกันรึ?”
“ท่านพ่อท่านแม่ล้วนแต่รู้…” เซียวจ้านเฉิงราวกับถูกฟ้าผ่าตะลึงงันไป ผ่านไปเนิ่นนานถึงได้สติกลับมา ขอบตาของชายผู้นี้กลับค่อนข้างชื้นแฉะ
เซียวหย่วนซานพลันปลดปล่อยพลังสายหนึ่งปิดล้อมรอบๆ จ้องมองเขาแล้วกล่าว “บอกความจริงข้ามา นางยังจะกลับมาหรือไม่?”
เซียวจ้านเฉิงกำหมัดแน่น ค่อยๆ ส่ายหน้า “กลับมาไม่ได้แล้ว”
กลับมาไม่ได้… เซียวหย่วนซานสูดหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ รีบกล่าว:
“เมื่อวานข้ามีธุระไม่อยู่ในจวน ได้ยินว่าเจ้ากลับมาแล้ว แล้วคนอื่นๆ เล่า รู้สถานการณ์หรือไม่? เหยียนเอ๋อร์เล่า เขารู้หรือไม่?”
เมื่อเผชิญกับการสอบถามรัวๆ ของเขา เซียวจ้านเฉิงก็ส่ายหน้าอีกครั้ง “ข้าไม่ได้พูดละเอียด ทุกคนต่างก็คิดว่าเยว่เอ๋อร์คือ…”
“เหยียนเอ๋อร์ก็ไม่รู้?” เซียวหย่วนซานรีบถาม
เซียวจ้านเฉิงพยักหน้าเล็กน้อย
เซียวหย่วนซานชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถอนหายใจ
เขาพยักหน้ากล่าว “เจ้าทำถูกแล้ว เหยียนเอ๋อร์ไม่รู้ก็ดี ในเมื่อเยว่เอ๋อร์กลับมาไม่ได้แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องให้เขารู้ ถือว่านางตายไปแล้วก็แล้วกัน!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ร่างกายของเซียวจ้านเฉิงก็สั่นสะท้านเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยังคงกำหมัดแน่น ไม่ได้พูดอะไร
“เจ้าสามารถยุติสงครามที่ชายแดนวิหคอุดรได้ คงไม่ใช่เพราะเยว่เอ๋อร์กระมัง?” เซียวหย่วนซานถามขึ้นทันใด
เซียวจ้านเฉิงส่ายหน้าเล็กน้อย กล่าว “เป็นเพียงส่วนหนึ่ง ส่วนใหญ่ยังคงเป็นเพราะการสู้รบหลายปีมานี้ทำให้วังศักดิ์สิทธิ์อ่อนแอลง”
เซียวหย่วนซานแค่นเสียงเย็นชา “อสูรพวกนี้! รอครั้งนี้ให้เหยียนเอ๋อร์สืบทอดตำแหน่งมังกรแท้จริง ให้ตระกูลมีผู้สืบทอดแล้ว ข้าจะเดินทางไปสักครั้ง ไปพบกับจอมอสูรหมื่นปีสองสามตัวนั่น!”
“ท่านอาสอง ตระกูลยังต้องอาศัยท่านพิทักษ์อยู่นะขอรับ” เซียวจ้านเฉิงหัวเราะอย่างขมขื่น เขารู้ดีถึงนิสัยของท่านอาสองผู้นี้จึงเปลี่ยนเรื่อง: “พูดถึงเหยียนเอ๋อร์ ข้ากำลังจะไปขอบคุณท่านอาสองอยู่พอดี”
“ขอบคุณข้าทำไม ดูแลเหยียนเอ๋อร์เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว ในบรรดาหลานปู่ทั้งหมด เขาคือคนเดียวที่ข้าพอใจ ไม่เหมือนกับพวกหัวทึบคนอื่นๆ รวมถึงพวกเจ้าหลานชายด้วย หัวทึบกันทั้งนั้น” เซียวหย่วนซานกล่าวอย่างไม่เกรงใจ
เซียวจ้านเฉิงเมื่อเห็นว่าตนเองก็โดนว่าไปด้วย ก็ได้แต่จนใจ แต่ไม่ได้โต้ตอบ ตอนที่พวกเขาพี่น้องเก้าคนยังหนุ่ม นอกจากไม่กี่คนแล้ว ส่วนใหญ่ล้วนถูกท่านอาสองดูถูก
เขาไม่คิดว่าเซียวเหยียนจะสามารถทำให้ท่านอาสองที่นิสัยแปลกประหลาดรักใคร่ได้ถึงเพียงนี้ จึงยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าว:
“หากไม่มีท่านอาสองช่วยเหยียนเอ๋อร์ฝืนชะตาฟ้าเปลี่ยนลิขิต เขาก็คงไม่มีความสำเร็จในวันนี้ บุญคุณนี้ หลานชายจะจดจำไว้ตลอดไป!”
“หา?” เซียวหย่วนซานชะงักไป กล่าว “อะไรคือฝืนชะตาฟ้าเปลี่ยนลิขิต? ข้าช่วยเหยียนเอ๋อร์รึ?”
“หืม?” เซียวจ้านเฉิงมองเขาอย่างสงสัย
เฟยหลงที่อยู่ข้างๆ ก็มีสีหน้าประหลาดใจอย่างยิ่งพลางมองไปยังเสาหลักของตระกูลเซียวผู้นี้
“ท่านอาสอง เหยียนเอ๋อร์ปีนี้อายุ 14 ปี ฝึกฝนจนถึงขอบเขตสิบห้าลี้แล้ว หากไม่ใช่เพราะท่าน…” เซียวจ้านเฉิงพูดไปได้ครึ่งหนึ่งก็ถูกขัดจังหวะ
“เจ้าเข้าใจผิดแล้วกระมัง?” เซียวหย่วนซานพลันเข้าใจขึ้นมาทันที เขารู้แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ จึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์: “ด้วยความรักที่ข้ามีต่อเหยียนเอ๋อร์ ข้าก็อยากจะช่วยเขาฝืนชะตาฟ้าเปลี่ยนลิขิตอยู่หรอก แต่โอกาสของข้าถูกคนอื่นใช้ไปนานแล้ว จะมีโอกาสอีกได้อย่างไร?”
“อีกอย่าง พรสวรรค์ของเหยียนเอ๋อร์นั้นเป็นเลิศ สะท้านโบราณจรัสปัจจุบัน ยิ่งกว่าน้องเก้าของเจ้าเสียอีก จะต้องฝืนชะตาฟ้าเปลี่ยนลิขิตไปทำไม อย่าไปเปลี่ยนเขาจนพิการก็ดีแล้ว”
“หา?” นิสัยสุขุมเยือกเย็นของเซียวจ้านเฉิงที่กรำศึกมานานหลายปี ก็อดไม่ได้ที่จะมีสีหน้างุนงงขึ้นมา
ไม่ใช่ท่านอาสองรึ?
เหยียนเอ๋อร์ฝึกฝนถึงระดับนี้ ล้วนเป็นเพราะพรสวรรค์ของเขาเอง??
เฟยหลงก็ตะลึงงันเช่นกัน สายตาตกตะลึงมองไปยังท่านอาผู้นี้
เซียวหย่วนซานเมื่อเห็นท่าทางตกตะลึงของเซียวจ้านเฉิงก็อดหัวเราะไม่ได้ เขาพอจะเข้าใจได้ ท้ายที่สุดแล้ว พรสวรรค์อย่างเซียวเหยียน แม้จะอยู่ในตระกูลเซียวที่อัจฉริยะผุดขึ้นราวดอกเห็ด ก็ยังเป็นตัวตนที่โดดเด่นเหนือใคร
“พรสวรรค์ของเหยียนเอ๋อร์นั้นฉลาดหลักแหลม เกินกว่าจินตนาการของคนทั่วไป ไม่ใช่อยู่ในขอบเขตของอัจฉริยะธรรมดาแล้ว” เซียวหย่วนซานยิ้มกล่าว
เซียวจ้านเฉิงได้สติกลับมา ตะลึงงัน “แต่ว่า… ไม่ใช่ว่าเหยียนเอ๋อร์เส้นชีพจรลมปราณอุดตันหรือขอรับ?”
เขาเป็นพ่อผู้ให้กำเนิดของเซียวเหยียน ข่าวที่ส่งถึงหูเขาจะเป็นของปลอมไปได้อย่างไร จะปิดบังใครก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังเขามิใช่หรือ? อีกอย่าง เซียวเหยียนมีสายเลือดของแม่เขาอยู่ สถานการณ์เช่นนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสเกิดขึ้น
“ก็เส้นชีพจรลมปราณอุดตันจริงๆ” เซียวหย่วนซานถอนหายใจ กล่าว “ดังนั้นถึงได้น่าสะพรึงกลัวอย่างไรเล่า ฟังเหยียนเอ๋อร์พูดเองว่า เขาฝันว่าจู่ๆ ก็ทะลวงเส้นชีพจรได้ สถานการณ์เช่นนี้ข้าเคยตรวจสอบแล้ว มันคือการปิดกั้นเส้นชีพจรปลอม ไม่ได้ปิดตายสนิท อุบัติเหตุเช่นนี้เทียบกับการปิดกั้นเส้นชีพจรโดยสิ้นเชิงแล้วยังหายากกว่าหมื่นเท่า ท้ายที่สุดแล้ว ลูกหลานชาวบ้านส่วนใหญ่ที่เลือดขุ่นสะสมมาหลายชั่วอายุคน ก็มีสถานการณ์เส้นชีพจรปิดกั้นอยู่ไม่น้อย”
“ตอนที่เส้นชีพจรของเขาทะลวงได้ ดูเหมือนจะอายุราว 6-7 ขวบ”
เส้นชีพจรปิดกั้น หากเป็นครอบครัวทั่วไปก็ไม่นับว่าแปลก เพียงแต่ในจวนขุนพลเทวะถึงจะนับว่าแปลก
เซียวจ้านเฉิงฟังจนเบิกตากว้าง กรำศึกมานาน เขาเคยเห็นดาบและเงาเลือดนับไม่ถ้วน ไม่เคยแม้แต่จะกะพริบตา แต่ ณ เวลานี้กลับตกใจจนพูดไม่ออก