หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 118
บทที่ 118
เมื่อคำพูดของเซียวอันสิ้นสุดลง ในสวนก็พลันเงียบสงัดลงทันที
ท่านลุงสวีค่อยๆ เบิกดวงตาที่เต็มไปด้วยริ้วรอยกว้างขึ้น เขามองเซียวอันอย่างไม่อยากจะเชื่อ จากนั้นก็หันไปมองเซียวเหยียน คุณชายน้อยเหยียน…คือยอดฝีมือระดับสิบห้าลี้?!
เซียวจ้านเฉิงกับเฟยหลงที่อยู่ข้างๆ ก็ตะลึงงันไปเช่นกัน บนใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เมื่อเห็นเซียวอันตื่นเต้นถึงเพียงนี้ เซียวจ้านเฉิงก็รู้ดีว่าด้วยนิสัยที่เคร่งครัดของเขา ย่อมไม่มีทางพูดจาเหลวไหลเป็นแน่ แต่ข่าวนี้ก็ทำให้เขาทั้งยินดีและตกตะลึงเกินไปแล้ว
“จริงรึ? เหยียนเอ๋อร์ไม่ได้สร้างรากฐานและหลอมโลหิตไม่สำเร็จหรอกหรือ?” เซียวจ้านเฉิงอดไม่ได้ที่จะกล่าวอย่างตื่นเต้น
เซียวอันพยักหน้าอย่างแรง กล่าวอย่างยินดี “จริงขอรับ! จริงแท้แน่นอน! ข้าเองก็ไม่ทราบสาเหตุเช่นกัน คงมีเพียงคุณชายน้อยเหยียนที่รู้ คาดว่าคงจะเป็นท่านอาสองที่แอบช่วยเหลือคุณชายน้อยกระมังขอรับ”
ท่านอาสอง…
ในใจของเซียวจ้านเฉิงสั่นสะท้านอย่างแรง
ท่านอาสองคือยอดฝีมือระดับจตุรภพ และผู้ที่อยู่ในขอบเขตนี้ก็มีความสามารถหนึ่งที่ทำให้นักสู้นับไม่ถ้วนต้องอิจฉาริษยา นั่นก็คือการ “ฝืนชะตาฟ้าเปลี่ยนลิขิต”!!
สามารถช่วยเหลือผู้คนให้เปลี่ยนแปลงชะตากรรมได้ ถึงแม้จะเป็นขยะแต่กำเนิด ก็สามารถพลิกชะตาให้กลายเป็นอัจฉริยะชั้นเลิศได้! และการฝืนชะตาฟ้าเปลี่ยนลิขิตของยอดฝีมือระดับจตุรภพนั้นสามารถทำได้เพียงครั้งเดียวต่อหนึ่งคนเท่านั้น!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในใจของเซียวจ้านเฉิงก็ซาบซึ้งอย่างหาที่สุดมิได้ ขอบตาพลันแดงขึ้น ลูกชายของข้ามีบุญวาสนาอันใด ถึงกับได้รับการรักใคร่เอ็นดูจากท่านอาสองถึงเพียงนี้!
“ดี! ดี! ดีเหลือเกิน!”
เซียวจ้านเฉิงกล่าวคำว่า “ดี” ติดต่อกันสามครั้ง เสียงของเขาสั่นเทา เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างอ่อนโยน: “ข่าวดีใหญ่ขนาดนี้ เจ้าทำไมไม่บอกข้าเร็วกว่านี้เล่า?”
เซียวเหยียนมองท่าทีที่ตื่นเต้นของเขา ในใจกลับไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นตามไปด้วย เพียงแค่รู้สึกไหวเล็กน้อย: “ข้าเมื่อวานก็คิดจะพูดอยู่ แต่ท่านให้ข้าไปพักผ่อนก่อน จึงขัดจังหวะไป”
เซียวจ้านเฉิงนึกถึงการสนทนาเมื่อคืนขึ้นมาทันที อดไม่ได้ที่จะพูดไม่ออก ตอนนั้นเขาทนฟังเซียวเหยียนเล่าเรื่องไร้สาระต่อไปไม่ไหวจริงๆ จึงได้ให้ลูกชายไปพักผ่อน
“ก็ได้ เรื่องที่ผ่านมาก็ไม่ต้องพูดถึงแล้ว” เซียวจ้านเฉิงยิ้มเล็กน้อย “เจ้าบรรลุถึงขอบเขตสิบห้าลี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? หลายปีมานี้ทำไมไม่เคยเขียนจดหมายบอกข้าเลย เป็นท่านอาสองที่ไม่ให้เจ้าพูดรึ?”
เซียวเหยียนถามกลับ “หากบอกท่านแล้ว ท่านจะทำอย่างไร? จะกลับมาหรือขอรับ?”
เซียวจ้านเฉิงชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นดวงตาที่ดำสนิทและสงบนิ่งคู่นั้นของเด็กหนุ่ม เขาก็พลันมีความรู้สึกเหมือนหัวใจถูกทิ่มแทง แต่จากนั้นก็มีความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมาหลายส่วน: “อย่างน้อยข้ากับแม่ของเจ้าหากรู้เข้า ก็จะดีใจแทนเจ้า และยังจะให้พี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้าช่วยหาอาจารย์ชื่อดังมาสอนเจ้า!”
เซียวเหยียนกล่าว “อาจารย์ชื่อดังรึ? มีท่านอาสองสอนข้ายังไม่พออีกหรือขอรับ ระดับพลังของข้าในตอนนี้ ท่านยังไม่พอใจอีกรึ?”
เซียวจ้านเฉิงตะลึงงันไปจนพูดไม่ออก ก็จริง ท่านอาสองคือยอดฝีมือระดับจตุรภพ ย่อมเทียบเท่ากับอาจารย์ชื่อดังแล้ว
“เจ้าช่างคิดไปเองเสียจริง” เซียวจ้านเฉิงส่ายหน้า รู้สึกว่าเซียวเหยียนยังคงเยาว์วัยไร้เดียงสา จึงไม่ได้ถือสาเขาอีก
เซียวเหยียนในใจกลับตอบกลับไปว่า ท่านต่างหากที่คิดไปเอง
เซียวอันมองคู่พ่อลูกคู่นี้ ณ เวลานี้ก็รับรู้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ทำไมถึงรู้สึกว่าระหว่างท่านแม่ทัพกับคุณชายน้อย ดูเหมือนจะห่างเหินและมีช่องว่างกันนะ?
“เจ้าปีนี้เพิ่งจะ 14 ปี แต่สามารถก้าวเข้าสู่ขอบเขตสิบห้าลี้ได้ ช่างยากยิ่งนัก สถิตินี้ถึงกับเหนือกว่าท่านอาเก้าของเจ้าในตอนนั้นเสียอีก!” เมื่อนึกถึงระดับพลังของเซียวเหยียน อารมณ์ของเซียวจ้านเฉิงก็ยังคงปลอดโปร่งอย่างยิ่ง เขากล่าวกับเซียวเหยียนอย่างยิ้มแย้ม: “ตอนนี้ในเมื่อข้ากลับมาแล้ว ท่านอาสองก็ไม่มีเหตุผลที่จะให้เจ้าซ่อนตัวต่อไปอีก ท่านลุงสวี เจ้ารีบไปแจ้งพี่สะใภ้ใหญ่ บอกให้ทั่วทั้งจวน ข้าจะประกาศให้ทั่วหล้ารู้ว่า ลูกของขุนศึกอาญายุทธ์อย่างข้า คืออัจฉริยะชั้นเลิศ!”
“ข้าจะให้ชาวโลกได้รู้ว่า พรสวรรค์ของลูกข้า พันปีมีหนึ่งเดียว!” เขาพูดอย่างฮึกเหิม ราวกับได้ระบายก้อนหินที่อัดอั้นอยู่ในใจมานานหลายปีออกมา
ท่านลุงสวีในตอนนี้ก็ตื่นเต้นอย่างยิ่ง ริมฝีปากถึงกับสั่นเทาเล็กน้อย หลายปีมานี้เขาเห็นความฉลาดและพรสวรรค์ของเซียวเหยียน แต่ก็มักจะอดไม่ได้ที่จะแอบหลั่งน้ำตาเสียใจและทอดถอนใจว่าสวรรค์ไม่ยุติธรรม ไม่คิดว่าตอนนี้ข้อบกพร่องสุดท้ายนี้จะถูกเติมเต็มแล้ว
คุณชายน้อยเหยียน พรสวรรค์ไร้เทียมทาน!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ร่างกายของท่านลุงสวีก็สั่นสะท้าน เขารีบตอบรับอย่างตื่นเต้นพลางเช็ดน้ำตาที่ซึมออกมาจากรอยพับหางตา: “ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้ขอรับ”
“ท่านลุงสวี” เซียวเหยียนกลับเรียกเขาไว้ “ไปเรียกคนมาย้ายภาพวาดของข้าในโรงเก็บฟืนทั้งหมดออกมาก่อน”
ท่านลุงสวีชะงักไปครู่หนึ่งแล้วรีบพยักหน้า “ขอรับ!”
เซียวจ้านเฉิงได้สติกลับมา คิ้วกลับขมวดขึ้น นึกถึงเรื่องเมื่อครู่ สีหน้าก็อดไม่ได้ที่จะบึ้งลง กล่าวว่า: “เหยียนเอ๋อร์ ในเมื่อเจ้ามีพรสวรรค์ที่สะท้านโลกเช่นนี้ ในอนาคตยังจะคิดจมปลักอยู่กับของไร้สาระพวกนี้อีกรึ? หลายปีมานี้หากเจ้าติดตามท่านอาสองฝึกฝนอย่างดี ตั้งใจฝึกฝนอย่างเดียว ตอนนี้บางทีอาจจะสามารถก้าวสู่ความเป็นปรมาจารย์ได้แล้ว!”
ท่านจะรู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่ได้ฝึกฝนอย่างดี? เซียวเหยียนมองเขา แต่ก็รู้ดีว่าเรื่องแบบนี้โทษคนอื่นที่คิดแบบนี้ไม่ได้ เขาจึงถามกลับไปว่า: “หากตอนนี้ข้าเป็นอย่างที่ท่านคิด ตั้งใจก้าวสู่ความเป็นปรมาจารย์แล้ว…แล้วจะทำไมหรือขอรับ?”
เซียวจ้านเฉิงกล่าวโดยไม่ลังเล “นั่นย่อมต้องทำให้คนทั่วหล้ายิ่งตกตะลึง! จวนขุนพลเทวะอื่นๆ ก็จะรู้ว่า ตระกูลเซียวของเราได้มีอัจฉริยะพันปีมีหนึ่งเดียวออกมา!”
เซียวเหยียนจ้องมองเขาแล้วกล่าว “หากข้าเป็นอัจฉริยะพันปีมีหนึ่งเดียว…แล้วจะทำไมหรือขอรับ?”
เซียวจ้านเฉิงชะงักไป รู้สึกว่าคำพูดของเซียวเหยียนนั้นไม่ถูกต้อง เขาขมวดคิ้วมองลูกชาย: “อะไรคือแล้วจะทำไม? เจ้าอยากจะพูดอะไรกันแน่? เจ้ารู้หรือไม่ว่าราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ของเรามีผู้คนและอัจฉริยะมากมายเพียงใด? 19 แคว้น แต่ละแคว้นมีเมืองหลายร้อยเมือง ประชาราษฎร์นับล้านล้าน! อัจฉริยะมีมากมายราวกับปลาคาร์พข้ามแม่น้ำนับไม่ถ้วน และพรสวรรค์ของเจ้าในตอนนี้ หากก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์ได้ในวัย 14 ปี ก็เพียงพอที่จะเรียกได้ว่าเป็นพันปีมีหนึ่งเดียว!”
สิ่งที่เซียวจ้านเฉิงพูดเหล่านี้ เซียวเหยียนรู้ดี เขามองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง กลับรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องถามต่อไปแล้ว เขาเพียงแค่หันไปกล่าวกับท่านลุงสวี “รบกวนท่านลุงสวีแล้วขอรับ”
“ไม่รบกวนขอรับ”
เซียวจ้านเฉิงกลับมีสีหน้าดูไม่ได้ ท่าทีของเซียวเหยียนเห็นได้ชัดว่าไม่ได้เอาคำพูดของเขามาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
“ห้ามไป!” เซียวจ้านเฉิงตวาดห้ามท่านลุงสวี จากนั้นก็กล่าวกับเซียวเหยียน: “ต่อไปมีข้าอยู่ เจ้าอย่าได้หวังจะแตะต้องของไร้สาระพวกนั้นอีก! อีกอย่าง ข้าบอกแล้ว ข้าไม่สนว่าเจ้าจะมีพลังระดับไหน หรือมีพรสวรรค์ที่เหนือกว่าท่านอาเก้าของเจ้าเพียงใด แต่เจ้าต้องขอโทษอาเฟยหลงของเจ้า!”
ข้างๆ กัน เฟยหลงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาก้มหน้ากล่าวกับเซียวจ้านเฉิง “ท่านแม่ทัพ ช่างเถอะขอรับ เหยียนเอ๋อร์ยังเยาว์วัยไม่รู้ความ ข้าไม่ได้ใส่ใจ”
“ไม่ได้!” เซียวจ้านเฉิงตะคอกเสียงดัง เขามองไปยังท่านลุงสวี กวาดมองไปยังเซียวอัน แล้วก็มองไปยังลูกชายที่มองตนเองด้วยสายตาเย็นชา นี่มันสีหน้าอะไรกัน?
“ก็เพราะพวกเจ้าตามใจ เขาถึงได้กำเริบเสิบสานขนาดนี้!”
“มีระดับพลังแล้วจะทำไม ตระกูลเซียวของเราไม่ขาดแคลนอัจฉริยะ!”
“ไม่เคารพผู้ใหญ่ ถึงแม้จะมีพลังทะลุฟ้า หากไม่สั่งสอน ในอนาคตจะมีอนาคตอะไรอีก?!”
ท่านลุงสวีกับเซียวอันต่างก็ตกใจอย่างยิ่ง ไม่คิดว่าท่านแม่ทัพจะจริงจังถึงเพียงนี้
เซียวอันหลังจากตกใจแล้วก็รู้สึกงุนงง ไม่คิดว่าตนเองนำข่าวดีใหญ่ขนาดนี้กลับมากลับจะเจอกับภาพฉากเช่นนี้
“ท่านแม่ทัพ คุณชายน้อยตั้งแต่เล็กนิสัยเป็นเช่นนี้ อีกอย่างเขาถึงแม้จะทำเรื่องเหล่านั้น แต่ตอนนี้ดูแล้วก็ไม่ได้ทำให้การฝึกฝนล่าช้า…” เซียวอันอ้าปากอยากจะขอความเมตตาให้เซียวเหยียน
“หุบปาก!” เซียวจ้านเฉิงอย่างหาได้ยากก็ตะคอกใส่เขาเสียงดัง
เซียวอันสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบก้มหน้าลง เขาตระหนักว่าในตอนนี้ ท่านโหวไม่ใช่เซียวจ้านเฉิงที่ปกติแล้วอยู่กับเขาอย่างพี่น้อง แต่คือขุนศึกอาญายุทธ์ที่ไร้เทียมทานในสนามรบ!
เซียวเหยียนเงียบไป เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาที่จ้องมองมาดุจพยัคฆ์ของชายวัยกลางคนผู้นั้น เขาทันใดนั้นก็อยากจะหัวเราะ แต่กลับหัวเราะไม่ออก นี่คือสิ่งที่ข้านั่งเฝ้ารอคอยอยู่ตามลำพังในสวน แหงนหน้ามองดวงดาวมาตลอด 14 ปีอย่างนั้นหรือ?
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เล็กน้อย แล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา ริมฝีปากยกยิ้มเย้ยหยันตนเองอย่างไม่ใส่ใจ: “ท่านเคยดูภาพวาดของข้ารึไม่? ท่านแน่นอนว่าไม่เคยดูสินะ ท่านบอกว่าท่านแม่จากไปแล้ว ที่จริงข้าก็จำไม่ค่อยได้แล้ว ดังนั้นตอนที่ข้ายังพอจะจำได้อยู่บ้าง ก็ได้วาดท่านแม่ลงไป”
เสียงที่ใสของเด็กหนุ่มล่องลอยไป แต่กลับทำให้สีหน้าของคนไม่กี่คนในที่เกิดเหตุเปลี่ยนไป
เซียวจ้านเฉิงพลันตะลึงงันไป ทั่วร่างสั่นสะท้าน ภาพวาดเหล่านั้น…ในภาพคือเยว่เอ๋อร์รึ?
“เพียงแต่ รอจนข้าจะวาดภาพเป็น ข้าก็ลืมไปแล้วว่าท่านแม่หน้าตาเป็นอย่างไร ข้าทำได้เพียงจำดวงตาของนางได้” สายตาของเซียวเหยียนหยุดอยู่ที่ต้นหญ้ารกที่ไหวเอนตามลมเบาๆ นั้น สายตาไม่มีโฟกัส “ดังนั้น ข้าก็วาดเพียงแค่รูปลักษณ์ที่เลือนรางของนาง เดิมทีคิดจะรอให้ท่านแม่กลับมา ข้าจะวาดภาพให้ท่านแม่ดีๆ สักภาพ แต่ท่านแม่จากไปแล้ว…”
เสียงของเด็กหนุ่มทำให้คนไม่กี่คนเงียบไป ลมหายใจของเซียวจ้านเฉิงหอบถี่ขึ้นเล็กน้อย ฝ่ามือในแขนเสื้อก็อดไม่ได้ที่จะกำแน่นขึ้นเล็กน้อย
ในตอนนี้ ความคิดของเซียวเหยียนดูเหมือนจะกลับมาจากแดนไกล เขากลับมาสู่ร่างที่ผอมบางของตนเอง เขาหันไปมองบิดาตรงหน้า ยิ้มทีหนึ่งแล้วกล่าว “ท่านบอกว่าปรมาจารย์มิอาจดูหมิ่น ใช่แล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่า ท่านแม่ของข้าจะสามารถถูกดูหมิ่นได้หรือไม่”
คำพูดนี้ราวกับมีดแหลมคมเล่มหนึ่ง ทำให้เซียวจ้านเฉิงในชั่วพริบตามีความรู้สึกหายใจไม่ออก ร่างกายที่มั่นคงดุจขุนเขาก็สั่นสะท้านวูบหนึ่ง
ข้างๆ กัน เฟยหลงสีหน้าก็ดูไม่ได้เล็กน้อย ไม่คิดว่าในภาพวาดเหล่านั้นกลับมีภาพของฮูหยินอยู่ด้วย มิน่าเล่าเจ้าหนุ่มนี่เมื่อครู่จะตื่นเต้นขนาดนี้
เด็กหนุ่มไม่ได้พูดอะไรอีก หันหลังเดินจากไป เพียงแค่กล่าว “ม้วนภาพวาดนั่น พวกท่านอยากจะจัดการอย่างไรก็จัดการเถอะ”
เมื่อมองเงาหลังที่จากไปของเด็กหนุ่ม เซียวจ้านเฉิงอย่างไม่อาจควบคุมได้โกรธ “หยุด!”
แต่ฝีเท้าของเด็กหนุ่มกลับไม่หยุด เขาเดินตรงไปไกล
เซียวจ้านเฉิงหายใจติดขัดเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่ตนเองพูดแล้วมีคนขัดขืน และคนผู้นี้บังเอิญเป็นลูกชายของเขา
“ท่านเจ้าบ้าน คุณชายน้อยเขา…” ท่านลุงสวีเมื่อเห็นเขาโกรธก็จะเอ่ยปากเกลี้ยกล่อม
เซียวจ้านเฉิงโบกมือห้ามคำพูดของเขา ยาวๆ สูดหายใจเข้าลึกๆ เขากล่าวอย่างเย็นชา: “รีบไปย้ายภาพวาดทั้งหมดออกมา ให้ข้าจัดเตรียมห้องที่สะอาดที่สุดห้องหนึ่ง จัดวางให้ดี หากมีความเสียหายใดๆ ทุกคนลงโทษตามกฎทหาร!”
ท่านลุงสวีชะงักไปครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบตอบตกลง
เซียวจ้านเฉิงหันไปกล่าวกับเซียวอัน “เจ้าไปแจ้งพี่สะใภ้ใหญ่หน่อย ข่าวที่เหยียนเอ๋อร์เป็นขอบเขตสิบห้าลี้ ให้นางได้รู้ ข้าจะเปิดงานเลี้ยงตระกูล ข้าจะให้คนทั่วหล้ารู้!”
เซียวอันเมื่อเห็นเขาเปลี่ยนความคิด ก็แอบโล่งใจ รีบประสานหมัด “ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้”