หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 117
บทที่ 117
“คุณชายน้อย ท่านเจ้าบ้านให้ข้ามาเรียกท่าน ไปฝึกวิชาที่สวนหน้าแล้วขอรับ”
ชายหนุ่มชื่อเฟยหลง ยิ้มพลางกล่าว
เซียวเหยียนถอนหายใจในใจ ดูเหมือนว่าวันสบายๆ ของตนเองจะหมดลงแล้ว
เมื่อนึกถึงความฝันดีที่ถูกรบกวนเมื่อครู่ เขาก็หน้าบึ้งลง กล่าว “ต่อไปหากไม่ได้รับอนุญาตจากข้า ห้ามเข้าห้องข้าโดยพลการ”
เฟยหลงพยักหน้า “ขอรับ”
เซียวเหยียนถึงได้ลุกขึ้นนั่งอย่างไม่เต็มใจ เรียกชุนหลันมา ให้ตนเองเตรียมเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สะอาดชุดใหม่สวมใส่
เมื่อเห็นท่าทีของคุณชายน้อยผู้ร่ำรวยของเซียวเหยียน เฟยหลงก็ยืนเงียบอยู่ข้างๆ สีหน้าไม่มีความผันผวนใดๆ
เพียงแต่ การเคลื่อนไหวของเซียวเหยียนช้ากว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก ยืนกางแขนกางขาอยู่ที่นั่น ให้สาวใช้ค่อยๆ สวมใส่ผูกปม เขาอดไม่ได้ที่จะเตือน “คุณชายน้อย ท่านเจ้าบ้านรอท่านอยู่แล้วขอรับ”
เซียวเหยียนชะงักไป ก็ลงมือเองสามสองทีก็สวมเสื้อผ้าเสร็จ “ไปกันเถอะ”
ทั้งสองคนออกจากห้อง เดินไปยังสวนหน้า
พอดีผ่านห้องโถงใหญ่ เซียวเหยียนเหลือบมองแวบหนึ่ง ทันใดนั้นก็ชะงักไป ตกใจอย่างยิ่ง รีบพุ่งเข้าไปในห้องโถงใหญ่
ก็เห็นว่าข้างในภาพวาดตัวอักษรที่ตนเองกองไว้หลายปีมานี้ กลับหายไปทั้งหมด
“ท่านลุงสวี!”
เซียวเหยียนรีบเรียก
ท่านลุงสวีรีบมาจากสวนหน้า “คุณชายน้อยขอรับ”
“ภาพวาดของข้าเล่า!”
เซียวเหยียนน้อยครั้งที่จะแสดงสีหน้าโกรธเคืองต่อท่านลุงสวี
ท่านลุงสวีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ลังเล “ภาพวาดเหล่านี้ ท่านเจ้าบ้านเมื่อเช้าเห็นแล้ว เขาสั่งให้คนย้ายไปทั้งหมดแล้วขอรับ”
“ย้ายไปที่ไหน?”
“โรงเก็บฟืน…”
เซียวเหยียนพอได้ยิน ก็พลันมีความรู้สึกที่ไฟโทสะพุ่งขึ้นสู่สวรรค์ โรงเก็บฟืนรึ? นี่คือจะเอาภาพวาดของเขาทั้งหมดไปเผาทิ้งเป็นขยะรึ?!
หากเป็นภาพวาดอื่นก็แล้วไป แต่ในภาพวาดเหล่านั้น มีที่เขาวาดท่านแม่ที่ในความทรงจำเลือนลางไปแล้วอยู่ด้วย!
“รีบไปเอาคืนมาให้ข้าทั้งหมด ย้ายกลับมาให้หมด ต่อไปใครก็ห้ามแตะต้องภาพวาดของข้า!” เซียวเหยียนกัดฟัน กล่าวทีละคำ
ท่านลุงสวีหลายปีมานี้เป็นครั้งแรกที่เห็นเซียวเหยียนโกรธขนาดนี้รู้สึกตะลึงงันอยู่บ้าง รีบกล่าว “คุณชายน้อยท่านอย่าเพิ่งร้อนใจ ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้”
แต่เพิ่งจะไป ก็ถูกมือข้างหนึ่งขวางไว้
เฟยหลงขวางท่านลุงสวีไว้ ก็ยังคงเป็นใบหน้าที่ไม่หวั่นไหวเช่นเคย กล่าวกับเซียวเหยียน “คุณชายน้อย ภาพวาดนี้คือแม่ทัพใหญ่ให้ย้าย ท่านควรจะไปฝึกวิชากับข้าแล้ว”
เซียวเหยียนก็คาดเดาได้แล้วว่า ในสวนนี้ยกเว้นพ่อที่เพิ่งจะกลับมาเมื่อวานแล้ว ไม่มีใครกล้าแตะต้องภาพวาดของตนเอง
แต่เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดออกมาเช่นนี้ ในใจเขาก็ยังคงรู้สึกถึงความโกรธที่รุนแรง ไม่สามารถกดข่มได้
“เจ้าไสหัวไปให้พ้น!” เซียวเหยียนจ้องมองเขาอย่างโกรธเคือง
เฟยหลงจ้องมองเซียวเหยียนอย่างสงบนิ่ง แขนกลับไม่ขยับ ในกองทัพ เขาเชื่อฟังเพียงคำสั่งของเซียวจ้านเฉิงเท่านั้น
ในเรือนขุนเขาสายน้ำแห่งนี้ก็เช่นเดียวกัน
เพราะท่านผู้นั้น คือเจ้านายของที่นี่
หมัดของเซียวเหยียนกำแน่น จ้องเขม็งไปที่เขา “ข้าพูดอีกครั้ง ไสหัวไปให้พ้น!!”
“เจ้าอยากจะให้ใครไสหัวไป?” ทันใดนั้น ข้างๆ ก็มีเสียงดังขึ้นมา เซียวจ้านเฉิงเดินมา เพียงแต่สีหน้ากลับมืดครึ้มอยู่บ้าง
เฟยหลงปล่อยแขนลง โค้งคำนับให้เขา
“ท่านพ่อ ในภาพวาดเหล่านั้นมี…”
เมื่อเห็นพ่อมาถึง เซียวเหยียนก็รีบกล่าว
คำพูดยังไม่ทันจะขาดคำ เซียวจ้านเฉิงกลับส่ายหน้า หน้าเย็นชากล่าว “ขอโทษอาเฟยหลงของเจ้า!”
เซียวเหยียนตะลึงงันไป จากนั้นก็เบิกตากว้างเล็กน้อย มองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ
ท่านลุงสวีก็สีหน้าเปลี่ยนไปเช่นกัน รีบกล่าว “ท่านเจ้าบ้าน คุณชายน้อยเขาเพียงแค่ร้อนใจกับภาพวาดเหล่านั้น นั่นคือหยาดเหงื่อแรงกายหลายปีของคุณชายน้อย เขาถึงได้หุนหันพลันแล่นไปหน่อยพูดจารุนแรงไปบ้าง…”
“หุบปาก!”
เซียวจ้านเฉิงก็ดุเขาหนึ่งเสียง
ท่านลุงสวีตะลึงงัน
เซียวจ้านเฉิงสีหน้าโกรธเคือง เมื่อคืนเขาก็รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้างแล้ว เช้านี้เมื่อเห็นเต็มห้องมีแต่ตัวอักษรและภาพวาด และยังมีกระดานหมาก คันเบ็ดตกปลาก็หลายอัน วางไว้ส่งๆ ที่ชั้นวางข้างห้องโถงใหญ่รกไปหมด ก็โกรธจนทนไม่ไหวทันที
เพียงแค่ดูของเหล่านี้ ก็รู้ว่าเซียวเหยียนไหนเลยจะฝึกยุทธ์ นี้แทบจะคือมัวเมาในสิ่งไร้สาระจนเสียผู้เสียคนแล้ว!
แต่บังเอิญว่า คนในจวนเหล่านี้กลับยังตามใจเขาขนาดนี้
เขารู้ดีว่า เซียวเหยียนคือลูกของเขา คือคุณชายน้อยของที่นี่ สถานะสูงส่ง ท่านลุงสวีพวกเขาไม่กล้าขัดใจเซียวเหยียน
พี่สะใภ้ใหญ่พวกเขา คาดว่าก็ไม่สะดวกที่จะสั่งสอนอย่างเข้มงวด
แต่ตอนนี้ในเมื่อเขากลับมาแล้ว ก็ต้องพลิกสถานการณ์ทั้งหมดนี้ ทำให้เซียวเหยียนก้าวสู่เส้นทางที่ถูกต้อง!
“เดี๋ยวนี้ ทันที ขอโทษอาเฟยหลงของเจ้า!”
เซียวจ้านเฉิงดุท่านลุงสวีจบ ก็หันไปมองเซียวเหยียน สีหน้าเข้มงวดกล่าว
เซียวเหยียนจ้องมองเขาอย่างตะลึงงัน รู้สึกแปลกหน้าอยู่บ้างและไม่อยากจะเชื่ออยู่บ้าง ราวกับเพิ่งจะรู้จักกันเป็นครั้งแรก
ทั้งๆ ที่เมื่อวาน...
ทันใดนั้น ในใจเขาก็รู้สึกน่าขำอยู่บ้าง
ใช่แล้วทั้งๆ ที่เมื่อวานเพิ่งจะเจอกัน แล้วข้าจะเข้าใจในตัวพ่อคนนี้เท่าไหร่กันเชียว?
และพ่อคนนี้เล่าจะเข้าใจในตัวข้าเท่าไหร่กันเชียว?
เขาจ้องมองชายตรงหน้า กล่าว “เป็นเพราะท่านคิดว่าข้าไม่ได้ฝึกยุทธ์รึขอรับ ข้าหากพูดว่า ข้ามีการฝึกฝน และขอบเขตยังสูงมากเล่า?”
สายตาของเซียวจ้านเฉิงไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย กล่าวอย่างจริงจังและเย็นชา “ข้าไม่สนว่าเจ้าจะเก่งกาจเพียงใด อาเฟยหลงของเจ้าหลายปีมานี้ติดตามข้าผ่านความตาย เจ้ารู้หรือไม่ว่าเขาสังหารอสูรไปเท่าไหร่ รู้หรือไม่ว่าเขาช่วยคนมาเท่าไหร่?”
“เขาคือขอบเขตเทวะมนุษย์ เขาคือปรมาจารย์!”
เซียวจ้านเฉิงกล่าวทีละคำ “ปรมาจารย์มิอาจดูหมิ่น ถึงแม้เจ้าจะเป็นลูกของข้า วันนี้เจ้าก็ต้องขอโทษ!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เซียวเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะอยากจะหัวเราะ เพียงแต่รู้สึกว่ารอยยิ้มของตนเองน่าเศร้าอย่างยิ่ง:
“ดีนัก ปรมาจารย์มิอาจดูหมิ่น งั้นท่านรู้หรือไม่ว่าในภาพวาดเหล่านั้นของข้า…”
ไม่รอให้เขาพูดจบ ทันใดนั้นเงาร่างหนึ่งก็รีบพุ่งเข้ามาในสวน รอจนเห็นเซียวจ้านเฉิงกับเซียวเหยียน ก็พลันตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น:
“ท่านแม่ทัพ คุณชายน้อย!!”
ทั้งสองคนหันไปมอง ผู้ที่พุ่งเข้ามาก็คือเซียวอันนั่นเอง ณ เวลานี้หน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี
เซียวอันเดินทางกลับมาจากเมืองปีกครามตลอดทาง เพิ่งจะกลับมาถึงถนนหลวงหลายสิบลี้นอกเมืองมรกต ก็ได้ยินนักเดินทางที่ดื่มชาอยู่ที่ร้านน้ำชาริมทางพูดคุยกัน บอกว่าขุนศึกอาญายุทธ์ตระกูลเซียวกลับมาแล้ว
เมื่อได้ยินข่าวนี้ เซียวอันก็ดีใจอย่างยิ่ง ก็รีบเดินทางกลับมาอย่างเต็มที่
“เซียวอัน”
เซียวจ้านเฉิงเมื่อเห็นเซียวอัน สีหน้าก็ผ่อนคลายลงหลายส่วน แต่ทันใดนั้นก็พบว่าอีกฝ่ายกลับพุ่งเข้ามาเช่นนี้ ท่าทางพรวดพราด นี่ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ติดตามอยู่ข้างกายเขาที่เป็นคนสุขุมเยือกเย็น
หลายปีไม่เจอกันกลับก็ไม่มีระเบียบเลย
เซียวเหยียนเมื่อเห็นว่าเป็นท่านลุงอัน สายตาก็ไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก ท้ายที่สุดแล้วก็เพิ่งจะแยกจากกันไม่นาน
“หลายปีไม่เจอกัน ทำไมเจ้าตอนนี้ก็ไม่มีระเบียบเลย” เซียวจ้านเฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อยกล่าว
เซียวอันชะงักไป ตระหนักขึ้นมา รีบคำนับ
จากนั้นเขาก็มองไปที่เซียวเหยียน บนใบหน้ายากที่จะซ่อนความยินดีไว้ได้ กล่าว “ท่านแม่ทัพ ข้าส่งจดหมายให้ท่านแล้ว ท่านได้รับหรือไม่?”
“จดหมายรึ?”
เซียวจ้านเฉิงกล่าว “คือส่งไปที่ชายแดนวิหคอุดรรึ ส่งเมื่อไหร่ ข้าไม่ได้รับ”
เซียวอันพลันเข้าใจ ดูเหมือนว่าตอนที่ตนเองส่งจดหมายออกไป ท่านโหวก็ได้ออกเดินทางกลับจวนแล้ว
เขาตอนที่รักษาอาการบาดเจ็บ ก็ได้สอบถามถึงเรื่องราวของศึกเมืองปีกคราม รอจนเข้าใจอย่างละเอียดแล้วรู้สึกไม่อยากจะเชื่ออยู่บ้าง
เขาต่อมาก็ไปสอบถามถึงเจ้าเมืองเฉินเว่ย จากปากของเขายืนยัน ถึงได้ยืนยันเรื่องนี้
ในตอนแรกที่ทราบเรื่องนี้ เขาไม่ได้ส่งจดหมายกลับจวนก่อน แต่ส่งไปยังชายแดนวิหคอุดร
ท้ายที่สุดแล้ว ข่าวดีที่น่าตกตะลึงเช่นนี้ ย่อมต้องแจ้งให้พ่อแม่ของเซียวเหยียนทราบก่อน นั่นแหละคือคนที่น่าเชื่อถือที่สุด
ส่วนการส่งข่าวกลับจวน ก็เป็นเรื่องรองแล้ว เขาตั้งใจจะกลับมา เล่าให้ท่านอาสองพวกเขาฟังด้วยตนเองถือโอกาสก็อยากจะถามดูว่า ท่านอาสองพวกเขารู้สถานการณ์ของเซียวเหยยียนอยู่ก่อนแล้วหรือไม่
“ไม่ได้รับก็ไม่เป็นไร ในเมื่อท่านโหวกลับมาแล้ว ข้าจะบอกท่านด้วยตนเองก็เหมือนกัน”
เซียวอันหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม มองเซียวเหยียนแวบหนึ่ง เสียงแฝงไปด้วยความตื่นเต้นที่สั่นเทาอยู่หลายส่วน “คุณชายน้อยเป็นขอบเขตสิบห้าลี้แล้ว!”