หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 116
บทที่ 116
ถังโหรวซินมองออกถึงความคิดของสามี ในใจไม่สบอารมณ์ ดึงเขาไปที่มุมหนึ่งกระซิบว่า:
“เรื่องแบบนี้คือที่ท่านจะปลอบใจได้ในสามคำสองประโยครึ คนอื่นพ่อลูกไม่ได้เจอกันมานานหลายปี ท่านจะมาขวางตาอยู่ที่นี่ทำไม?”
เซียวจวินหลินถึงได้พลันเข้าใจขึ้นมา จับมืออ่อนนุ่มของภรรยาแอบทอดถอนใจ มีภรรยาที่ดีเช่นนี้คือวาสนาของตนเอง จากนั้นก็กล่าวลากับเซียวจ้านเฉิง จูงภรรยาและลูกๆ ของตนเองกลับไป
ในสวนในไม่ช้าก็เหลือเพียงเซียวจ้านเฉิง และคนสนิทที่เขานำกลับมาจากชายแดนวิหคอุดร บวกกับเซียวเหยียน ท่านลุงสวีและคนในเรือน
เซียวเหยียนตอนที่กินข้าว ได้ยินป้าๆ คนอื่นสอบถาม ก็ได้รู้เรื่องราวมากมายของชายแดนวิหคอุดร
สงครามทั่วไป อย่างมากก็แค่ 2-3 ปี น้อยครั้งที่จะมีการรบใหญ่ที่ยืดเยื้อ 7-8 ปี และครั้งนี้ที่สามารถยืดเยื้อได้นานสิบกว่าปี ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะกองกำลังวังศักดิ์สิทธิ์ทางฝั่งเผ่าอสูร อยากจะฉีกชายแดนวิหคอุดรออก เพื่อใช้เป็นช่องว่าง ยึดครองภูมิประเทศที่ได้เปรียบในการต่อสู้กับราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์
ผ่านการพูดคุย เซียวเหยียนก็ได้ทราบว่า ถึงแม้ราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์จะเป็นยุคที่รุ่งเรือง แต่ยุคที่รุ่งเรืองไม่ได้หมายความว่าชายแดนจะสงบสุข
ในทุกราชวงศ์ การป้องกันชายแดนย่อมมีคนประจำการอยู่เสมอ เพราะมีผู้รุกรานอยู่เสมอ เพียงแต่เป็นปัญหาเรื่องจำนวนมากน้อยเท่านั้น
แต่จากศึกครั้งนี้ดูแล้ว ราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์เห็นได้ชัดว่าศัตรูภายนอกยังไม่ได้ถูกกำจัดโดยสิ้นเชิง หรือจะพูดว่า ดินแดนที่ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ได้บุกเบิกไว้และข่มขวัญหมู่มารในอดีต ตอนนี้หลายพันปีผ่านไป ก็มีแนวโน้มที่จะกลับมาอีกครั้ง
ราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์เหมือนกับราชสีห์ที่ชราภาพลง ยุคที่รุ่งเรืองมีร่องรอยของการเสื่อมถอย
เพียงแต่ไม่รู้ว่าบารมีที่เหลืออยู่นี้ จะยังสามารถข่มขวัญได้อีกกี่ร้อยปี?
เซียวเหยียนอยากจะสอบถามรายละเอียดการเกิดเรื่องของแม่ แต่เพิ่งจะเอ่ยถึง เซียวจ้านเฉิงก็หน้าย่ำแย่ส่ายหน้า เพียงแค่กล่าว:
“เหยียนเอ๋อร์ พ่อขอโทษเรื่องแม่ของเจ้า นับแต่นี้ไป ในเรือนนี้ก็เหลือเพียงเราสองพ่อลูกอยู่เป็นเพื่อนกันแล้ว”
เซียวเหยียนเงียบไป
เขาทันใดนั้นก็ตระหนักว่า การเกิดเรื่องของแม่ คนที่เจ็บปวดไม่ใช่เพียงแค่ตนเอง
ตอนนั้นนางติดตามสามีของตนเองเดินทางทั้งคืนไปยังชายแดน ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นถึงความรักที่ลึกซึ้งของสามีภรรยา
หลายปีมานี้ เซียวเหยียนในจวนก็ได้ยินเรื่องราวสนุกๆ ตอนที่พ่อแม่ยังหนุ่มสาวรักใคร่กันมาไม่น้อย
ตนเองกับท่านแม่คนนั้นมีเวลาอยู่ด้วยกันเพียงไม่ถึงร้อยวัน บิดากลับอยู่กับนางมาสิบกว่าปี ความผูกพันลึกซึ้ง เกรงว่าไม่ใช่ที่ตนเองจะเทียบได้
หลังจากเงียบไปชั่วครู่ เซียวเหยียนก็ยังคงถามประโยคหนึ่ง:
“แล้วแค้นของท่านแม่ ได้ชำระแล้วหรือไม่ขอรับ?”
ร่างกายของเซียวจ้านเฉิงสั่นสะท้านเล็กน้อย จากนั้นก็พยักหน้า “ชำระแล้ว”
เซียวเหยียนถอนหายใจเบาๆ “ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วขอรับ”
พ่อลูกมองหน้ากัน ต่างก็เงียบไป
เซียวเหยียนเดิมทีมีเรื่องจะพูดมากมาย มีเรื่องอยากจะถามมากมาย แต่ตอนที่กินข้าวได้ยินบิดากับป้าๆ พูดคุยกัน ก็ได้รู้เรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นที่ชายแดนวิหคอุดรแล้ว ความยากลำบากของสงคราม เป็นต้น ในใจความขุ่นเคืองที่มีมานานหลายปี ก็สลายไป
และตอนนี้ ชั่วขณะหนึ่งกลับนึกไม่ออกว่าจะยังสามารถพูดอะไรได้อีก
ดูเหมือนว่าตั้งแต่โบราณมาแล้ว พ่อลูกมักจะเงียบใส่กัน
ในความเงียบนี้ กลับเป็นเซียวจ้านเฉิงที่เปิดปากก่อน กล่าวเสียงเบา “เหยียนเอ๋อร์ หลายปีมานี้พ่อกับแม่ไม่อยู่ข้างกายเจ้า ลำบากเจ้าแล้ว”
เซียวเหยียนส่ายหน้าเล็กน้อย เผยรอยยิ้ม “ไม่ลำบากขอรับ มีท่านลุงสวีอยู่เป็นเพื่อนข้า ท่านอาสองสอนข้าตกปลา ท่านอาห้าเล่นหมากเป็นเพื่อนข้า ท่านย่าใหญ่ก็ดีกับข้ามาก ฮูหยินเก้าบางครั้งก็จะส่งขนมเล็กๆ น้อยๆ ของราชวงศ์มาให้ข้า…”
เขาเล่าเรื่องราวสนุกๆ หลายปีมานี้ให้บิดาผู้นี้ฟังทีละเรื่อง
แต่เซียวเหยียนไม่ได้สังเกตว่า ตอนแรกเซียวจ้านเฉิงยังคงมีรอยยิ้ม แต่ฟังไปฟังมา กลับค่อยๆ ขมวดคิ้วขึ้น
“ถ้าอย่างนั้น เจ้าต่อมาเส้นชีพจรทะลวง ก็ไม่ค่อยได้ฝึกฝนรึ?” เซียวจ้านเฉิงกล่าวเสียงเคร่งขรึม
เซียวเหยียนชะงักไป เกาหัว “ฝึกฝนขอรับ เพียงแต่การฝึกฝนไม่มีอะไรน่าพูดถึง”
เซียวจ้านเฉิงมองเขาสองสามที ในใจก็ถอนหายใจเล็กน้อย กล่าว:
“วันนี้ข้าดูเวลาก็ไม่เช้าแล้ว เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ”
เซียวเหยียนเมื่อเห็นเขาหน้ามีแววเหนื่อยล้า นึกถึงว่าเดินทางกลับมาจากชายแดนวิหคอุดร หนทางไกลเดินทางลำบาก ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก พยักหน้าก็ลุกขึ้นยืนจากไป
รอจนเซียวเหยียนจากไปแล้ว เซียวจ้านเฉิงก็เรียกท่านลุงสวีมา
“เซียวอันเล่า?”
“เซียวอันอยู่ที่เมืองปีกครามขอรับ คุณชายน้อยเข้าศึกษาที่สำนักศึกษาตำหนักจันทน์ ก่อนหน้านี้ไปปฏิบัติภารกิจที่นั่น เซียวอันแอบคุ้มกัน ไม่ระวังได้รับบาดเจ็บก็เลยพักฟื้นอยู่ที่นั่น ก่อนหน้านี้ได้ส่งจดหมายกลับมาบอกว่าเขากำลังเดินทางกลับแล้วขอรับ”
สำหรับชายที่ดูเขาเติบโตมาตั้งแต่เล็ก และตอนนี้เป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียงไปทั่วหล้าผู้นี้ ท่านลุงสวียิ้มพลางกล่าวอย่างเคารพ
เซียวจ้านเฉิงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย “บาดเจ็บรึ? คือเหยียนเอ๋อร์เจอการลอบสังหารรึ?”
“ไม่ขอรับ เขาเพียงแค่บอกให้ข้าดูแลคุณชายน้อยให้ดี บอกว่ารอเขากลับมามีข่าวดีใหญ่จะบอก” ท่านลุงสวีกล่าว
“ข่าวดีใหญ่รึ?” เซียวจ้านเฉิงสงสัย บาดเจ็บแล้วยังมีข่าวดีอีกรึ?
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง เมืองปีกครามอยู่ที่แคว้นมหึมาเขตปกครองของตระกูลจิน ถึงที่นี่ไม่นับว่าไกลไม่ใกล้ หากควบม้าเร็ว 2 วันก็เกือบจะกลับถึงจวนแล้ว
“ท่านลุงสวี ท่านเล่าสถานการณ์ของเหยียนเอ๋อร์หลายปีมานี้ให้ข้าฟังหน่อย”
เซียวจ้านเฉิงชี้ไปยังเบาะรองนั่งข้างๆ กล่าว
ท่านลุงสวีชะงักไปเล็กน้อย นั่งลงยิ้มกล่าว “ท่านเจ้าบ้าน ท่านทำไมไม่สอบถามคุณชายน้อยโดยตรง ไม่ได้เจอกันมานานหลายปี พวกท่านย่อมต้องมีเรื่องจะพูดมากมาย ไม่เป็นการดีที่จะคุยเรื่องเหล่านี้รึขอรับ?”
เซียวจ้านเฉิงส่ายหน้าเล็กน้อย ถอนหายใจ:
“ข้าดูเหยียนเอ๋อร์พูดจาสบายๆ พฤติกรรมดูเหลวไหลอยู่บ้าง ขาดมารยาทไปบ้าง หลายปีมานี้คิดว่าไม่มีใครสั่งสอน นิสัยดื้อรั้นไปบ้างแล้ว คงต้องเป็นท่านเล่าให้ข้าฟังเถอะ”
“ท่านเจ้าบ้านท่านพูดเกินไปแล้วขอรับ คุณชายน้อยถึงแม้นิสัยจะสบายไปบ้าง แต่เด็ดขาดเป็นเด็กดี เขามีจิตใจดีงาม ปฏิบัติต่อคนรับใช้ในเรือนไม่เคยเข้มงวด ปฏิบัติต่อผู้ใหญ่แต่ละเรือน ก็ล้วนแต่มีมารยาท ไม่เคยล่วงเกิน หลายปีมานี้ก็ไม่เคยสร้างปัญหาอะไร อย่างมากก็แค่เมื่อหลายปีก่อน ไปที่ห้องครัวทำของแปลกๆ ออกมา…”
“ท่านก็พูดถึงสถานการณ์การฝึกยุทธ์ของเขาให้ฟังบ้างสิ” เซียวจ้านเฉิงโบกมือขัดจังหวะเขากล่าว
ท่านลุงสวีชะงักไปเล็กน้อย คิดอยู่ครู่หนึ่งกล่าว “อันนี้…”
เมื่อเห็นท่านลุงสวีพูดไม่ออกครึ่งวัน เซียวจ้านเฉิงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย:
“ถ้าอย่างนั้นคือไม่ได้ฝึกฝนเลยรึ?”
“ก็ไม่ทั้งหมด…”
เมื่อเห็นท่านลุงสวีอ้ำๆ อึ้งๆ สีหน้าของเซียวจ้านเฉิงก็บึ้งลง:
“เขาหมดกำลังใจแล้วรึ เส้นชีพจรทะลวงได้ยากเย็นแสนเข็ญ ถึงแม้จะไม่มีการสร้างรากฐาน การฝึกยุทธ์ช้ากว่าคนอื่นก้าวหนึ่งแล้วจะทำไม มีสายเลือดอมตะของข้าอยู่ ช่วงแรกก็สามารถชนะคนวัยเดียวกันได้!”
“รอจนถึงขอบเขตสืบทอดวิญญาณและวิญญาณสัญจร มีเคล็ดวิชาของหอฟังเสียงฝนช่วย มีบรรพบุรุษในศาลบรรพชนช่วย ก็สามารถขึ้นสู่ทำเนียบฟ้าได้ ในอนาคตอย่างน้อยก็มีพลังป้องกันตัว เขากลับตกต่ำถึงเพียงนี้!”
ท่านลุงสวีสีหน้าอึดอัด กล่าว “ที่จริงคุณชายน้อยก็พยายามมากนะขอรับ…”
“พยายามเล่นรึ?”
เซียวจ้านเฉิงเหลือบมองอย่างเหยียดหยามแวบหนึ่ง แวบนี้ค่อนข้างจะมีบารมีที่หลงเหลือจากสนามรบ ทำให้ในใจของท่านลุงสวีสั่นสะท้านวูบหนึ่ง
“ดูเหมือนว่าพวกเจ้าจะตามใจเขาเกินไปแล้ว เอาแต่ใจเพราะได้รับการตามใจ นี่คือการทำร้ายเขารู้หรือไม่?” เซียวจ้านเฉิงกล่าวอย่างเข้มงวด
ท่านลุงสวีนั่งไม่ติดแล้ว รีบลุกขึ้นยืน “ท่านเจ้าบ้าน ล้วนแต่เป็นข้าที่ดูแลไม่ดี เป็นความผิดของบ่าวเฒ่า”
เซียวจ้านเฉิงชะงักไปเล็กน้อย ทันใดนั้นก็ตระหนักว่าตนเองจริงจังเกินไปแล้ว ชีวิตในสนามรบที่ตึงเครียดมาสิบกว่าปี ทำให้เขายังไม่คุ้นเคยกับการผ่อนคลายลง
เมื่อมองพ่อบ้านที่ดูแลตนเองมาตั้งแต่เล็กโค้งคำนับขอโทษ ในใจเขาก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง ถอนหายใจยาว กล่าว:
“นี่ไม่เกี่ยวกับเจ้า เป็นเพราะเหยียนเอ๋อร์ได้รับการตามใจมากเกินไปแล้ว”
ท่านลุงสวีก้มหน้า ไม่กล้าตอบอะไรอีก
เซียวจ้านเฉิงทันใดนั้นก็หมดความสนใจ โบกมือ “เจ้าลงไปพักผ่อนก่อนเถอะ”
ท่านลุงสวีลังเลเล็กน้อย ก้มหน้าขอตัวจากไป
…
วันรุ่งขึ้น
เซียวเหยียนนอนตื่นสาย
พ่อกลับมาแล้ว เขาย่อมต้องอยู่เป็นเพื่อนให้มากขึ้น สองวันนี้ก็ไม่จำเป็นต้องไปที่สำนักศึกษาตำหนักจันทน์อีกแล้ว อย่างไรเสียเขาไปก็ไม่มีอะไรทำ ไม่พ้นก็ไปวาดภาพที่สระน้ำเย็น หรือไม่ก็หาเหล่าผู้เฒ่าเล่นหมาก ดื่มเหล้า
อาจจะเป็นเพราะความสัมพันธ์ที่ครุ่นคิดก่อนนอนเมื่อวาน ในความฝัน เซียวเหยียนก็เลือนรางเห็นดวงตาทั้งสองคู่นั้น กำลังอุ้มตนเองกล่อมนอนเบาๆ แต่ทันใดนั้นก็มีอสูรจำนวนมากเข้ามาล้อมรอบ
“คุณชายน้อย!”
ทันใดนั้น ข้างหูก็มีเสียงเรียกเบาๆ ดังขึ้นมา
เซียวเหยียนตกใจสะดุ้งตื่น ลืมตาขึ้นมอง เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ข้างเตียงของตนเอง
“เจ้าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่?” เซียวเหยียนอดไม่ได้ที่จะกล่าว
เขารู้จักชายหนุ่มผู้นี้ เป็นหนึ่งในคนสนิทที่เมื่อวานติดตามพ่อกลับมาจากการรบ ดูแล้วอายุ 27-28 ปี รูปร่างผอมบาง แววตาคมกริบ