หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 115
บทที่ 115
อาชาโลหิตแดง!
เซียวจ้านเฉิงนั่งอยู่บนหลังสิงห์มังกรอย่างมั่นคง เมื่อเห็นเด็กหนุ่มที่อยู่กลางถนนหลวงสุดสายตา
ก็จำม้าศึกใต้ร่างของอีกฝ่ายได้ทันที แล้วมองดูใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้นั้น กลับงดงามสง่าอย่างยิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งระหว่างคิ้วและดวงตา มีเค้าโครงของคนรักที่สลักลึกอยู่ในใจของเขา
ในใจของเซียวจ้านเฉิงสั่นสะท้าน
เซียวเหยียนก็กำลังจ้องมองชายผู้แข็งแกร่งและสุขุมผู้นั้นเช่นกัน
ภาพที่เลือนรางในความทรงจำ ในตอนนี้ดูเหมือนจะชัดเจนขึ้นมา คือชายที่เมื่อ 14 ปีก่อนใช้มือใหญ่หยาบกร้านลูบหัวเขา
ไม่ได้เจอกัน 14 ปี แต่เพียงแค่การสบตากันครั้งสั้นๆ นี้ ต่างฝ่ายต่างก็จำสถานะของกันและกันได้ในเวลาที่รวดเร็วอย่างยิ่ง
ซวบ!
เซียวจ้านเฉิงพลันทะยานร่างขึ้นมา กระโดดลงมาจากหลังสิงห์มังกร ลงมาอยู่หน้าอาชาโลหิตแดงของเด็กหนุ่ม
และเด็กหนุ่มก็พลิกตัวลงจากม้าอย่างรวดเร็ว ย่อมไม่มีเหตุผลที่จะขี่ม้าพูดคุยกับบิดา
“เหยียนเอ๋อร์?”
เสียงของเซียวจ้านเฉิงสั่นเทาอยู่บ้าง
เซียวเหยียนสัมผัสได้ถึงความห่วงใยและอารมณ์ความรู้สึกที่เข้มข้นในเสียงของเขา ความรู้สึกแปลกหน้าที่มีอยู่บ้างก่อนหน้านี้ ก็พลันหายไปในทันที
บางที นี่คงจะเป็นความรู้สึกที่สายเลือดผูกพันกันกระมัง?
“ท่านพ่อ”
เซียวเหยียนก็เอ่ยปาก ถึงแม้จะรู้สึกกระดากอยู่บ้าง และรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง แต่เขารู้ดีว่า บิดาในชาติภพนี้ของตนเอง ก็คือชายตรงหน้า
เซียวจ้านเฉิงโอบกอดเซียวเหยียนไว้ในอ้อมแขนอย่างตื่นเต้น
14 ปีไม่ได้เจอกัน ลูกของตนเองกลับโตขนาดนี้แล้ว!
อารมณ์ในใจของเขาปั่นป่วน
อ้อมกอดที่กว้างขวางนั้น แขนที่แข็งแรงหยาบกร้าน เซียวเหยียนก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกปลอดภัยที่มั่นคงในทันที
ในตอนนี้ หัวใจของเขาดูเหมือนจะสงบลงแล้ว
สองมือก็ค่อยๆ โอบเอวของบิดา แต่ทันใดนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สายตากวาดมองไปรอบๆ ถาม “ท่านแม่เล่าขอรับ?”
คำพูดออกมา ก็พลันรู้สึกว่าชายที่กอดตนเองอยู่ ร่างกายก็พลันสั่นสะท้านขึ้นมาเบาๆ
เซียวเหยียนสีหน้าพลันเปลี่ยนไป เลือดทั่วร่างดูเหมือนจะพลันมีแนวโน้มที่จะแข็งตัว
เซียวจ้านเฉิงค่อยๆ คลายอ้อมกอดจากเซียวเหยียน ดวงตาที่ดำสนิทและลึกล้ำ กลับปรากฏเส้นเลือดและควมเจ็บปวดขึ้นมาหลายส่วน “แม่ของเจ้าเขา… นางจากไปแล้ว”
จาก...ไปแล้ว?
ความคิดของเซียวเหยียนเหมือนกับติดขัดไป
หญิงสาวที่มีดวงตาที่ห่วงใยสดใสในความทรงจำนั้น… จากไปแล้ว?
ราวกับภาพวาดที่อ่อนโยนงดงามแตกสลายลงในความมืด
เซียวเหยียนพลันมองไปยังขบวนทัพที่กลับมาอย่างผู้มีชัยด้านหลัง สายตาและเสียงที่ชื่นชมและห่วงใยนับไม่ถ้วนที่มาจากสองข้างทาง ณ เวลานี้ถูกเขาละเลยและปิดกั้นไปหมดสิ้น เหลือเพียงผู้บาดเจ็บทีละคน
แต่ข้างใน กลับไม่มีเงาร่างที่งดงามที่เคยอุ้มตนเองเมื่อ 14 ปีก่อน
เซียวเหยียนสีหน้าย่ำแย่ลง กล่าว “เป็นไปได้อย่างไร ท่านแม่ไม่ได้อยู่กับท่านตลอดเวลารึขอรับ? พวกท่านไม่ได้ร่วมเป็นร่วมตายด้วยกันหรอกรึ?”
ริมฝีปากของเซียวจ้านเฉิงขยับเล็กน้อย แต่กลับไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ
เซียวเหยียนพลันมองไปที่เขา “ท่านแม่จากไปเมื่อไหร่ขอรับ ทำไมไม่เคยได้ยินท่านย่าใหญ่พูดเลย?”
“หลายเดือนก่อน”
เซียวจ้านเฉิงเงียบไปเล็กน้อย “เป็นข้าที่ปิดกั้นข่าว ไม่ได้แพร่ออกไป”
พูดถึงตรงนี้ เขาเห็นเซียวเหยียนดูเหมือนจะยังอยากจะพูดอะไรอีก ฝ่ามือที่กว้างหนาก็ตบไหล่ของลูกชาย “ไปเถอะ กลับไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
ความยินดีเต็มเปี่ยมเดิมทีของเซียวเหยียน ณ เวลานี้กลับหมดอาลัยตายอยากอยู่บ้าง
ชาวบ้านริมทางยังคงโห่ร้องยินดี สรรเสริญขุนศึกอาญายุทธ์ผู้มีชัย สรรเสริญคุณูปการอันยิ่งใหญ่ของตระกูลเซียว
มีเพียงเซียวเหยียนที่ถูกเซียวจ้านเฉิงดึงขึ้นไปบนหลังสิงห์มังกร นั่งขี่ไปพร้อมกับบิดาเท่านั้นที่รู้
ในวันนี้ ตนเองได้สูญเสียท่านแม่ไปแล้ว
…
เมื่อกลับมาถึงจวนขุนพลเทวะ
ไป๋เฟิงอู่ ฟางซือหยูและฮูหยินอีกมากมาย ต่างก็รวมตัวกันอย่างมีความสุข มารออยู่ที่เรือนขุนเขาสายน้ำนานแล้ว
เซียวจวินหลินถึงกับวิ่งไปที่หน้าประตูจวน เดินไปมาอย่างร้อนใจรอคอย จนกระทั่งเซียวจ้านเฉิงปรากฏตัวขึ้น สองพี่น้องถึงได้เผยรอยยิ้มออกมา
หลังจากที่ต่างฝ่ายต่างกอดกันอย่างลึกซึ้ง
เซียวจวินหลินก็ใช้กำปั้นทุบเกราะหน้าอกของเซียวจ้านเฉิงอย่างแรง จากนั้นก็ลูบหัวของเซียวเหยียนข้างๆ ยิ้มพลางเงยหน้ามองไปรอบๆ:
“น้องสะใภ้เล่า?”
เซียวจ้านเฉิงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ส่ายหน้า “กลับจวนแล้วค่อยว่ากัน”
เซียวจวินหลินตะลึงงันไป สีหน้าพลันเปลี่ยนไป ถึงได้สังเกตเห็นว่าตอนที่ตนเองลูบหัวเซียวเหยียน เจ้าเด็กน้อยคนนี้กลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย
รอยยิ้มบนใบหน้าของเซียวจวินหลินก็หายไปเช่นกัน พยักหน้าเล็กน้อย เดินทางกลับจวนไปพร้อมกับพวกเขา
ในเรือนขุนเขาสายน้ำ
เมื่อเซียวจ้านเฉิงกลับมา คึกคักอย่างยิ่ง แต่ในไม่ช้า พวกเขาก็ทราบว่าฮูหยินเจ็ดซูหว่านเยว่ไม่ได้กลับมาด้วย
เซียวจ้านเฉิงพูดเพียงสองคำง่ายๆ ว่า “จากไปแล้ว”
บรรยากาศในสวนก็พลันเย็นลงทันที
ทุกคนมองหน้ากัน ในแววตาต่างก็ปรากฏความเศร้าสร้อยและทอดถอนใจ เรื่องเช่นนี้ พวกเขาได้ประสบมาหลายครั้งแล้ว
ทุกคนต่างก็ทยอยเข้าไปปลอบใจเซียวจ้านเฉิงกับเซียวเหยียน
มีเพียงไป๋เฟิงอู่ที่มองอยู่ไกลๆ ถอนหายใจหนึ่งที ไม่ได้พูดอะไร
เซียวชิงหลวนที่เมื่อเช้าเพิ่งจะถูกเซียวเหยียนซ้อมอย่างหนัก ณ เวลานี้ที่ก้นยังคงมีอาการปวดอยู่บ้าง แต่นางมองเงาร่างของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างบิดาอย่างโดดเดี่ยว ไม่พูดไม่จา ในใจกลับไม่มีความสมน้ำหน้า กลับกันรู้สึกตกใจและเห็นใจอยู่บ้าง ในใจความขุ่นเคืองเหล่านั้นก็พลันหายไป
นางถึงแม้ก่อนหน้านี้จะอยากจะสั่งสอนเซียวเหยียน และก็โกรธที่อีกฝ่ายดูหมิ่นตนเอง แต่ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นสายเลือดเดียวกัน ล้วนแต่เป็นคนตระกูลเซียว ไม่เคยมีความคิดที่จะทำร้ายอีกฝ่ายจริงๆ
งานเลี้ยงฉลองที่เตรียมไว้แต่เดิม ณ เวลานี้ก็จบลงอย่างเงียบเหงา แต่ข้าวท้ายที่สุดแล้วก็ยังต้องกิน ระหว่างมื้ออาหารทุกคนต่างก็พูดคุยกันเสียงเบา สอบถามสถานการณ์ทางฝั่งชายแดนวิหคอุดรของเซียวจ้านเฉิงในช่วงหลายปีมานี้
ถึงแม้จะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นเป็นครั้งคราว ก็มีรายงานทหารส่งมาถึงบ้าน แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่สะดวกที่จะพูดละเอียด ณ เวลานี้คำพูดที่เก็บกดมานานหลายปี ก็พอจะเปิดเผยได้บ้าง
รอจนตะวันลับขอบฟ้า ฮูหยินแต่ละเรือนก็ทยอยจากไป เซียวจวินหลินยังอยากจะอยู่ที่นี่ เป็นเพื่อนเจ้าเจ็ด แต่ก็ถูกภรรยาของตนเองดึงจากไป