หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 114
บทที่ 114
…
“พี่เหยียน ท่านเมื่อครู่ลงมือหนักไปหรือไม่ขอรับ?”
เมื่อเดินไปไกลแล้ว เซียวจื่อเซวียนก็ถามเซียวเหยียนอย่างกังวล
เขาตาถึงแม้จะเล็ก แต่ตอนที่ขี่ม้าผ่านไป กลับเหลือบเห็นรอยแดงเล็กน้อย
“ก็แค่บาดแผลภายนอกเท่านั้น ทายาสองวันก็หายแล้ว”
เซียวเหยียนกล่าวอย่างเรียบเฉย “ตีหนักก็เพื่อให้นางได้ดี ไม่เห็นรึว่างานเลี้ยงเมื่อคืน นางนิสัยเป็นอย่างไร? อายุน้อยก็มีชื่อเสียงใช่ว่าจะเป็นเรื่องดี ข้างกายเต็มไปด้วยคนประจบประแจง เป็นหมูตัวหนึ่งก็จะลอยขึ้นแล้ว โดยสิ้นเชิงย่อมมองไม่เห็นข้อบกพร่องของตนเอง”
“นางจากสำนักพันกลไกที่นั่นถึงแม้จะเรียนรู้ความสามารถมา แต่ก็ถูกยกย่องมานานเกินไป ถือโอกาสตอนนี้อายุยังน้อยยังสามารถแก้ไขได้ หากในอนาคตยังคงเป็นนิสัยเช่นนี้ ไม่ช้าก็เร็วจะต้องไปกินความพ่ายแพ้ใหญ่ข้างนอกแน่!”
เซียวจื่อเซวียนชะงักไป เขากลับไม่คิดลึกซึ้งขนาดนี้
แต่ว่า เขาคิดดูอย่างละเอียด รู้สึกว่าเซียวเหยียนพูดถูกจริงๆ
ในใจอดไม่ได้ที่จะต่อเซียวเหยียนก็ยิ่งชื่นชมขึ้นไปอีกหลายส่วน
“พี่เหยียน ข้าพบว่าท่านพูดจาทำการ เหมือนกับอยู่รุ่นเดียวกับพ่อแม่ข้าเลยขอรับ” เซียวจื่อเซวียนกล่าว
เซียวเหยียนเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง จิตวิญญาณสองชาติภพ อายุในใจของเขาจริงๆ แล้วกับอายุของท่านอาห้าคนนั้นไม่ต่างกันมาก ดังนั้นเมื่อครู่ที่ลงมือ ก็มีความหมายของผู้ใหญ่สั่งสอนเด็กรุ่นหลังอยู่บ้าง
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาก็ไม่เคยถือว่าพวกสามรุ่นนี้เป็นคนรุ่นเดียวกับตนเอง
นี่ไม่ใช่เขาหยิ่งผยอง เป็นเพียงแค่ทัศนคติเท่านั้น
ในขณะที่เซียวเหยียนกับเซียวจื่อเซวียนไปเรียนที่สำนักศึกษาตำหนักจันทน์ จวนขุนพลเทวะกลับพลันคึกคักขึ้นมา
หลังจากแอบกลับเข้าจวนและเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้ว เซียวชิงหลวนก็ได้ค้นยาผงสำหรับรักษาอาการบาดเจ็บของกล้ามเนื้อและกระดูกตลับหนึ่งออกมา เป็นยาที่นางเคยใช้สมัยฝึกยุทธ์ในจวนเมื่ออายุราว 6-7 ขวบ ก่อนจะลงมือทายาและพันผ้าด้วยตนเองอย่างเงียบๆ
ตลอดกระบวนการ ความขุ่นเคืองที่นางมีต่อเซียวเหยียนก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้นไปอีกหลายส่วน แต่ก็นึกถึงระดับบำเพ็ญของอีกฝ่าย อารมณ์ก็พลันซับซ้อนขึ้นมา
นางก็รู้สึกตัวอยู่บ้างว่า ตนเองดูเหมือนจะเป็นฝ่ายผิดอยู่…
รอจนนางเปลี่ยนยาเสร็จ สวมเสื้อผ้าชุดใหม่แล้ว ก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังมาจากข้างนอก นางในใจประหลาดใจ รีบคิดถึงเซียวเหยียนหรือว่าอีกฝ่ายระดับบำเพ็ญ ถูกแม่พวกเขารู้แล้วรึ?
แต่นางยังไม่ทันจะได้พูดกับคนอื่นเลย
รอจนนางเดินออกจากเรือนข้าง สอบถามคนรับใช้คนหนึ่ง ถึงได้ทราบว่าไม่ใช่เซียวเหยียน แต่เป็นขุนศึกอาญายุทธ์ที่พิทักษ์ชายแดนวิหคอุดรกลับมาแล้ว
ข่าวการกลับมาของขุนศึกอาญายุทธ์ ได้สะเทือนไปทั่วทั้งเมืองมรกตแล้ว!
ในดินแดนเมืองมรกตนี้ ตระกูลเซียวคืออ๋องเคียงบ่าเคียงไหล่อย่างไม่ต้องสงสัย คุณูปการพันปีของตระกูลเซียว ในเมืองมรกตทุกคนรู้ดี รูปปั้นของตระกูลเซียวมีอยู่ทุกที่ วิหารวีรชนก็สร้างไว้สี่แห่ง
ชาวบ้านในเมืองอื่น สำหรับความรู้สึกที่มีต่อจวนขุนพลเทวะยังอาจจะไม่ลึกซึ้งขนาดนั้น แต่ในเมืองมรกต กลับหยั่งรากลึกในใจคน ชาวบ้านทุกคนรู้ดีว่า ตระกูลเซียวลำบากเพียงใด ยิ่งใหญ่เพียงใด
เก้าบุตร พลีชีพหกคน นี่ไม่ใช่เพียงแค่หนึ่งประโยค
และครั้งนี้ ขุนศึกอาญายุทธ์ในการรบที่ชายแดนวิหคอุดร 14 ปี สังหารอสูรนับไม่ถ้วน เพียงแค่บนบันทึกคุณงามความดีสังหารอสูร ก็เขียนเต็มไปแล้วหนาๆ 3 เล่ม!
เมื่อขบวนทัพที่มีชัยกลับมาถึงถนนหลวง 30 ลี้นอกเมืองมรกต ก็มีคนนำข่าวกลับมาในเมือง กลับมาที่ตระกูลเซียว
ชาวบ้านทั้งเมืองเมื่อทราบข่าวก็ตื่นเต้นขึ้นมา คนไม่น้อยก็อาสาไปต้อนรับ
พ่อค้าแม่ค้าเล็กๆ บางคนที่กำลังขายของตลาดเช้า ก็ล้วนแต่เก็บแผง หรือไม่ก็มอบธุรกิจให้คนที่บ้านสามารถรับช่วงต่อได้ ตนเองกลับนำของกินของดื่มในบ้าน ไปต้อนรับแม่ทัพผู้มีชื่อเสียงในการสังหารอสูรผู้นั้น
บนถนนหลวง 30 ลี้ ทยอยมีชาวบ้านมาถึง ถึงสุดท้ายก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ
และยังมีคนที่ฟังข่าวผิด วิ่งผิดประตูเมือง
นอกประตูตะวันออก หนาแน่นไปด้วยหัวคน ยืนอยู่ที่สองข้างทางของถนนหลวง ยกตามองไปไกล
ในไม่ช้า เมื่อธงรบที่ปลิวไสวในลมนั้น ปลิวไสวอยู่ที่สุดขอบสายตาของถนนหลวงต้นสนมรกต
ชาวบ้านนับไม่ถ้วนที่ยืนรออยู่ก็ตื่นเต้นจนโห่ร้องขึ้นมา เสียงดังตะโกนร้องชื่อที่เลื่องลือไปทั่วหล้านั้น:
“ขุนศึกอาญายุทธ์มีชัย!!”
“จวนขุนพลเทวะยั่งยืน!!”
“จวนขุนพลเทวะยั่งยืน!!!”
เสียงโห่ร้องที่ดังขึ้นมาเป็นระลอกๆ ราวกับคลื่นเสียง แสดงให้เห็นถึงบารมีของตระกูลเซียว นี่ทำให้จอมยุทธ์พเนจรบางคนที่ผ่านมาทางเมืองมรกต หรือพ่อค้าจากเมืองนอก ล้วนแต่ดูจนแอบอ้าปากค้าง
มีคนพูดคุยสอบถามถึงได้ทราบถึงสาเหตุ ถึงได้รู้ว่าที่แท้ในบ้านเมืองสงบสุข 14 ปี ในดินแดนชายแดนวิหคอุดร มีคนสู้รบอย่างนองเลือด สังหารอสูรนับไม่ถ้วน
ขบวนทัพที่มีชัยไม่ได้ยาว เป็นหน่วยองครักษ์กองร้อยอาญาสิทธิ์ที่เมื่อก่อนขุนศึกอาญายุทธ์ออกรบตอนที่นำทัพ
เพียงแต่ 14 ปีก่อนนำไปอย่างเกรียงไกร 500 คน
ตอนนี้กลับเหลือเพียงร้อยกว่าคนไม่ถึง
และยังมีคนแขนขาด มีคนหัวพันผ้าพันแผล เป็นทัพที่บาดเจ็บ
แต่ว่ามีเพียงธงรบผืนนั้น ยังคงปลิวไสวอย่างอิสระ บารมีไร้เทียมทาน!
ชาวบ้านบางคนเมื่อเห็นเหล่าทหารที่บาดเจ็บ ขอบตาก็พลันแดงขึ้นมา เดินไปข้างหน้านำตะกร้าที่ใส่ไข่ไก่ เนื้อแห้งที่แขวนอยู่ในมือ ส่งให้เหล่าทหารที่กลับมา
ตระกูลเซียวรักประชาชนดุจบุตร ในเมืองมรกตมีชื่อเสียงดีอย่างยิ่ง ดังนั้นชาวบ้านเหล่านี้จึงไม่ได้หวาดกลัว
ภาพนี้ทำให้คนนอกเมืองดูจนอ้าปากค้าง
ถึงแม้พวกเขาจะเคยเห็นกองทัพที่ชนะศึกกลับมา แต่ก็กล้าเพียงแค่มองไกลๆ ไอสังหารนั้น ทำให้พวกเขาไม่กล้าเข้าใกล้
แต่ตระกูลเซียวกลับกับชาวบ้านรักใคร่กลมเกลียวกัน อยู่ด้วยกันอย่างปรองดองอย่างยิ่ง
ในขณะเดียวกัน เพิ่งจะถึงตำหนักจันทน์ไม่นานเซียวเหยียน ก็ได้รับข่าว หวงอี้เฉินหอบหายใจวิ่งมา หาเซียวเหยียน:
“เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร พ่อของเจ้าขุนศึกอาญายุทธ์ท่านมีชัยกลับมาแล้ว!”
ในเสียงของหวงอี้เฉินก็อดไม่ได้ที่จะเจือปนไปด้วยความตื่นเต้น ในเมืองมรกต ยากที่จะไม่ได้รับอิทธิพลจากตระกูลเซียว
เซียวเหยียนชะงักไป
พ่อแม่… กลับมาแล้ว?
ในสมองพลันปรากฏความทรงจำที่ละเอียดอ่อนขึ้นมาบางส่วน แต่เวลานานเกินไปแล้ว 14 ปี เพียงพอที่จะทำให้เขาจากทารกเติบโตเป็นเด็กหนุ่ม
นานจนมีอะไรหลายๆ อย่าง ที่เกือบจะจำไม่ได้แล้ว
เขาชะงักไปครู่หนึ่งก็รีบได้สติกลับมา กล่าวขอบคุณหวงอี้เฉินหนึ่งเสียง จากนั้นก็เหินอากาศโดยตรง บินออกไปอย่างรวดเร็ว
หวงอี้เฉินเมื่อเห็นความเร็วที่เซียวเหยียนบินไป ก็เบิกตาเล็กน้อย จากนั้นก็ลูบเคราถอนหายใจ:
“มังกรแท้รุ่นนี้ของตระกูลเซียว ช่างน่าเหลือเชื่อกว่ารุ่นก่อนเสียอีก...”
เซียวเหยียนพุ่งออกจากสำนักศึกษาตำหนักจันทน์ พุ่งลงมาที่ตีนเขา
เตะเปิดคอกม้า เซียวเหยียนพลิกตัวกระโดดขึ้นไปบนหลังอาชาโลหิตแดงที่ขี่มาตอนเช้า สะบัดแส้จากไป
บนถนนในเมือง เสียงกีบม้าใสกังวาน เด็กหนุ่มสะบัดแส้ควบทะยาน ผู้คนตามทางต่างก็หลีกเลี่ยง
รอจนมองเห็นอาชาโลหิตแดงชัดเจนแล้ว ผู้คนบางคนที่ตกใจ ก็เผยสีหน้าที่ปลงตก
ในที่สุด
เมื่อเซียวเหยียนด้วยความเร็วที่สุดของอาชาโลหิตแดงมาถึงนอกเมืองบนถนนหลวง พอดีเห็นสุดขอบของถนนหลวง ธงปลิวไสว นำหน้าด้วยเงาร่างที่สง่างามนั่งอยู่บนหลังสิงห์มังกร ค่อยๆ ขับเคลื่อนมา
เขารีบดึงเชือกม้า ม้าแข็งแรงร้องยาว กีบม้าเหยียบอากาศเบาๆ
หนึ่งมังกรหนึ่งม้า หนึ่งพ่อหนึ่งลูก
ในตอนนี้สายตาของแต่ละฝ่าย ก็สบตากัน