หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 113
บทที่ 113
“ขอบเขตสิบห้าลี้?!”
เซียวชิงหลวนรูม่านตาหดเล็กลง ตกตะลึงจนขวัญหนีดีฝ่อ ในสมองของนางทั้งอื้ออึงและสับสนงุนงง
นางทั่วร่างไม่สามารถขยับได้ ถูกพลังที่ไร้รูปพันธนาการไว้แน่นหนา ถึงกับแม้แต่จะพลิกตัวก็ทำไม่ได้
นี่คือการบดขยี้ในระดับขอบเขตโดยสิ้นเชิง
นางกล่าวอย่างโกรธจัด “บัดซบ เจ้าปล่อยข้า!”
“น้องชายของเจ้าตอนนั้นก็เรียกแบบนี้แหละ”
เมื่อวานเซียวชิงหลวนเก็บความโกรธไว้หารู้ไม่ว่าเซียวเหยียนก็ไม่ใช่คนอารมณ์ดี เมื่อเห็นนางยังคงพูดจาไม่สุภาพ ก็ตบลงไปอย่างแรงอีกสิบกว่าฝ่ามือติดต่อกัน
หากไม่ใช่เขาใช้พลังควบคุมสิ่งของพยุงไว้ พลังของสิบกว่าฝ่ามือนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้พื้นดินแตกละเอียดได้
แน่นอนว่า สำหรับขอบเขตวิญญาณสัญจรอย่างเซียวชิงหลวนแล้ว ก็พอจะทนไหวอยู่บ้าง เพียงแต่ก็เจ็บจนต้องกัดริมฝีปากแน่น ขอบตาก็แดงแล้ว
“เจ้า เจ้าปล่อยข้า!”
นางดิ้นรนอย่างสุดแรง จิตวิญญาณบินออกไป อยากจะสลัดเซียวเหยียนหลุด แต่กลับถูกจิตวิญญาณของเซียวเหยียนกดกลับเข้าไปในร่างกายโดยตรง ถูกควบคุมจนตายสนิท
“ยังไม่ยอมรึ?”
“เจ้าบัดซบ!”
เซียวเหยียนก็ตบอีกชุดหนึ่งติดต่อกัน
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาดังมาจากใต้ฝ่ามือ
เซียวเหยียนชะงักไปเล็กน้อย ก้มหน้าลงมอง กลับเห็นหญิงสาวผู้เป็นที่รักของสวรรค์ที่เมื่อวานเพิ่งจะกลับจวน ณ เวลานี้กลับขอบตาแดงก่ำ หยาดน้ำตาราวกับไข่มุกแขวนเต็มใบหน้า ถึงกับถูกตีจนร้องไห้
กลิ่นอายที่เย็นชาหยิ่งทะนงก่อนหน้านี้ ณ เวลานี้ไหนเลยจะยังเหลืออยู่ครึ่งส่วน ราวกับนางฟ้าที่เดินออกมาอย่างสง่างามจากหมอกบางๆ ทันใดนั้นก็เท้าพลิกตกลงมาสู่โลกิยะ
เซียวเหยียนเห็นท่าทางเช่นนั้นก็ไม่ได้ยกฝ่ามืออีก กล่าวอย่างเรียบเฉย “ยอมแล้วรึยัง?”
เซียวชิงหลวนนอนคว่ำอยู่บนหลังม้า กัดริมฝีปาก ดื้อรั้นไม่ส่งเสียง เพียงแต่น้ำตาก็ไหลลงมาอีกหลายหยด
เซียวเหยียนไม่กินชุดนี้ ยิ้มเย็น “พี่สาวร่วมตระกูล หากท่านยังไม่ยอมอีก ท่านเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะถอดเสื้อผ้าเจ้าจนเกลี้ยง ผนึกพลังของเจ้า แล้วแขวนไว้บนกิ่งไม้นี้”
“!!”
เซียวชิงหลวนพลันเงยหน้าขึ้น มองเซียวเหยียนอย่างตกตะลึง
นี่ นี่คือคำพูดที่คนจะพูดออกมาได้รึ?
ข้าคือพี่สาวร่วมตระกูลของเจ้านะ!!
ข้างๆ กัน เซียวจื่อเซวียนกลับชะงักไป จากนั้น แววตาก็พลันสว่างวาบขึ้นมาเล็กน้อย
เซียวเหยียนสำหรับเซียวชิงหลวนย่อมไม่ได้มีความคิดอกุศลอะไรทั้งสิ้น เป็นเพียงการข่มขู่เท่านั้น ยิ้มเย็น “ข้านับถึงสาม!”
“เจ้า เจ้ากล้า!” เซียวชิงหลวนหน้าซีดขาว ทั้งร้อนใจทั้งโกรธ และยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง
“สอง!”
“เจ้า…”
“หนึ่ง!”
“ข้า ข้ายอมแล้ว!” เซียวชิงหลวนรีบกล่าว นางไม่คุ้นเคยกับน้องชายร่วมตระกูลผู้นี้ ยังเดานิสัยของอีกฝ่ายไม่ออกจริงๆ ในใจรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้างแล้ว
เซียวเหยียนคาดการณ์ไว้แล้ว ยิ้มอย่างเย็นชา ไม่ว่าพรสวรรค์จะสุดยอดเพียงใด ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นเด็กสาวอายุ 16 ปี วิธีนี้ค่อนข้างจะประหยัดแรงและได้ผลดี
สะบัดมือเบาๆ เซียวเหยียนก็โยนนางออกไป
ไม่ได้ใช้พลังควบคุมสิ่งของพันธนาการอีก
เซียวชิงหลวนรับรู้ว่าร่างกายกลับมาเคลื่อนไหวได้ ทันใดนั้นก็พลิกตัวลงพื้นอย่างสง่างามถือโอกาสในอากาศยังเช็ดหยาดน้ำตาที่แขวนอยู่บนใบหน้าออก เพิ่งจะลงพื้นก็หันไปมองเซียวเหยียนอย่างขุ่นเคือง
“พี่สาวร่วมตระกูล ท่านทางที่ดีอย่าพยายามไปฟ้องคนอื่นล่ะ”
เซียวเหยียนคร่อมอยู่บนอาชาโลหิตแดง มองลงมายังนาง กล่าวอย่างเรียบเฉยสบายๆ “และก็อย่ามายุ่งกับข้าอีก หากยังมาหาเรื่องโดยไม่มีเหตุผลอีก คราวหน้าข้าก็จะพูดจริงทำจริงแล้ว”
เซียวชิงหลวนกัดฟันแน่น นางถึงแม้จะฝากตัวเป็นศิษย์ที่สำนักพันกลไก ก็ไม่เคยได้รับความน้อยใจเช่นนี้มาก่อน นางเคยกล้ำกลืนความพ่ายแพ้ใหญ่ขนาดนี้ที่ไหนกัน?
เพียงแต่ ที่ทำให้นางยอมรับได้ยากยิ่งกว่าคือ เด็กน้องชายที่อายุน้อยกว่าตนเอง 2 ปีตรงหน้ากลับบรรลุถึงขอบเขตสิบห้าลี้แล้ว?
ระดับบำเพ็ญสูงกว่าตนเองอีกหนึ่งขอบเขต นี่เป็นไปได้อย่างไร?!
น้องชายไม่ได้บอกรึว่า เขาก่อนหน้านี้เป็นกายพิการแห่งวิถียุทธ์ ต่อมา 8-9 ขวบถึงจะฝึกยุทธ์ได้อย่างราบรื่น?
จาก 8-9 ขวบถึงตอนนี้ ก็แค่ไม่กี่ปีเอง?
สมองของเซียวชิงหลวนวุ่นวายไปหมด เรื่องในวันนี้สำหรับนางแล้ว ราวกับเห็นผีเหลือเชื่อ
“พี่สาวร่วมตระกูล พี่เหยียนพูดถูกแล้ว เดิมทีก็คือเซียวเฟยหยางที่ไปยั่วโมโหพี่เหยียนก่อน ท่านไม่สมเหตุสมผลเลย อีกอย่างท่านก็สู้พี่เหยียนไม่ได้”
เซียวจื่อเซวียนอยู่ข้างๆ เกลี้ยกล่อม เมื่อเห็นเซียวชิงหลวนร่างกายโค้งงอเล็กน้อย ดูเหมือนจะยืดเอวไม่ตรง ก็รู้สึกไม่ทนอยู่บ้าง
ท้ายที่สุดแล้วก่อนเมื่อวาน ต่อพี่สาวร่วมตระกูลคนนี้เต็มไปด้วยความคาดหวัง ตั้งแต่เล็กได้ยินอีกฝ่ายฝากตัวเป็นศิษย์อาจารย์ดัง อย่างไรอย่างไร ในใจก็มีความเคารพ
เซียวชิงหลวนกัดฟัน ถลึงตาใส่เจ้าอ้วนน้อยคนนี้อย่างดุร้าย กล่าว “เจ้าน้อยๆหน่อยเถอะ!”
เซียวจื่อเซวียนอ้าปากค้าง ตนเองเป็นห่วงแท้ๆ ทำไมถึงกลายเป็นเรื่องนี้ไปได้?
แต่อีกฝ่ายเห็นได้ชัดว่ากำลังโกรธอยู่ ตอนนี้ต่อให้ กิ่งไม้ข้างทางไปโดนนาง นางก็คงฟาดมันหัก ดังนั้น เขาก็ไม่ไปหาเรื่องใส่ตัวแล้ว
“ที่แท้เจ้าก็ซ่อนตัวมาตลอด เป็นท่านปู่สองที่สอนเจ้ารึ?”
เซียวชิงหลวนจ้องมองเซียวเหยียนอย่างโกรธเคือง หน้าเต็มไปด้วยความอับอาย ความสัมพันธ์ทางสายเลือดก็วางอยู่ตรงนั้น นางย่อมไม่มีความคิดอื่นใด เพียงแค่ถูกซ้อมแล้วรู้สึกอับอาย
“เกี่ยวอะไรกับเจ้า?”
เซียวเหยียนแค่นเสียงเย็นชา “วันนี้คือข้า หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น เจ้าโง่เขลาเช่นนี้ ตายไปนานแล้ว!”
เซียวชิงหลวนก็พลันโกรธจนกัดฟัน การเดินทางกลับมาครั้งนี้ของนาง ก็คือตั้งใจช่วงชิงตำแหน่งมังกรแท้
เมื่อวานที่งานเลี้ยงตระกูลก็ได้ปะทะกับท่านแม่รองอย่างลับๆ แล้ว ท้ายที่สุดแล้วในรุ่นที่สาม ผู้ที่มีความหวังจะช่วงชิงมากที่สุด ก็ไม่มีใครนอกจากนางกับเซียวจื่อเจี๋ย
และนางก็ได้ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว เลียนแบบบรรพบุรุษท่านหนึ่ง ไม่แต่งงานไปตลอดชีวิต ดูแลตระกูลเซียว
ผลคือใครจะคาดคิดว่าวันนี้จะถูกเซียวเหยียนซ้อมอย่างหนัก
“อย่ามายุ่งกับข้าอีก ข้าไม่มีเวลาว่างมาสนใจเจ้า”
เซียวเหยียนเหลือบมองนางแวบหนึ่ง ดึงเชือกม้าเบาๆ อาชาโลหิตแดงก็ก้าวเท้า เดินผ่านข้างกายนางไปอย่างเบาๆ
“เจ้า!”
เซียวชิงหลวนโกรธจนตัวสั่น อยากจะลงมือ แต่ก็อดทนไว้ นางยังมีเคล็ดวิชาอีกมากมาย เคล็ดวิชาชั้นเลิศของสำนักพันกลไก แต่… ความแตกต่างระหว่างขอบเขตวิญญาณสัญจรกับขอบเขตสิบห้าลี้มันใหญ่เกินไปจริงๆ
เพียงแค่พลังควบคุมสิ่งของ ก็ทำให้นางไม่สามารถขยับได้แล้ว เคล็ดวิชาชั้นเลิศจะมากเพียงใดก็ไร้ประโยชน์
เว้นแต่รอให้นางก็ก้าวเข้าสู่ขอบเขตสิบห้าลี้ ถึงจะมีคุณสมบัติที่จะประลองกับเซียวเหยียนในขอบเขตเดียวกันอย่างยุติธรรม พลิกกลับมาชนะได้
เมื่อมองเงาร่างของเด็กหนุ่มสองคนที่ขี่ม้าจากไป ในใจของเซียวชิงหลวนก็มีไฟโทสะลุกโชนอยู่ แต่ทันใดนั้น นางก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา
อีกฝ่ายเพิ่งจะ 14 ปี แต่กลับเป็นขอบเขตสิบห้าลี้
นี่… ดูเหมือนจะทำลายสถิติของคุณชายเก้า!
รูม่านตาของนางหดเล็กลงเล็กน้อย ในสมองดูเหมือนจะพลันมีสายฟ้าฟาดผ่าลงมา
เงาร่างที่ไร้เทียมทานที่นางเคารพมาตั้งแต่เล็กในใจกลับ… ถูกคนแซงไปแล้วรึ?
ในขณะที่นางตกตะลึงจนเหม่อลอยไม่นาน ความเจ็บปวดที่ก้นก็ทำให้นางได้สติกลับมา อดไม่ได้ที่จะใช้มือลูบเบาๆ กลับเห็นว่านอกกระโปรงถึงกับมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย
นางกัดริมฝีปากล่างเล็กน้อย ในใจอย่างไม่ทราบสาเหตุมีความรู้สึกน้อยใจ ขอบตาก็แดงขึ้นมาอีกหลายส่วน