หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 129
บทที่ 129
เซียวอันที่ยืนก้มหน้าฟังอยู่ในศาลาก็แทรกขึ้นมา เขามองเซียวเหยียน ในแววตาแฝงไปด้วยความสงสารและไม่ทน กล่าวกับเซียวจ้านเฉิง:
“ท่านโหว คุณชายน้อยประสบกับการลอบสังหาร ท่านให้ข้ากลับจวนมาคุ้มกัน ข้าเคยถามคุณชายน้อยแล้ว แต่คุณชายน้อยไม่เพียงแต่ไม่โทษพวกท่าน กลับกันยังเป็นห่วงว่าพวกท่านที่ชายแดนวิหคอุดรจะมีอันตรายหรือไม่”
“เขา… ไม่เคยโทษพวกท่านจริงๆ”
เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวอัน เฟยหลงที่ยืนอยู่ข้างๆ ราวกับองครักษ์ก็ตะลึงงันไป เขามองไปยังเด็กหนุ่มที่แววตาจริงจังและดื้อรั้นนั้น ในใจก็พลันมีความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย
เขาเป็นเด็กกำพร้า เขาสามารถเข้าใจความรู้สึกนั้นได้ เขาเกิดมาก็ถูกทอดทิ้ง เติบโตในค่ายทหาร ตอนอายุสี่ห้าขวบ ทุกครั้งที่เห็นเด็กบ้านอื่นมีพ่อแม่คอยอยู่เป็นเพื่อน เล่นสนุก ในใจเขาก็ไม่ใช่รสชาติที่ดี อิจฉา เกลียดชัง โกรธแค้น เขาเคยในยามค่ำคืนที่มืดมิดถามอากาศที่มืดมิดนับครั้งไม่ถ้วนว่า ทำไมพวกท่านถึงได้ใจร้ายขนาดนี้ ทอดทิ้งข้า? ไม่เลี้ยงแล้วจะให้ข้าเกิดมาทำไม?
ความโกรธแค้นเช่นนี้ จนกระทั่งเติบโตขึ้นถึงได้ค่อยๆ จางหายไป เพราะเขาเคยคิดว่าพ่อแม่คู่ที่ไม่เคยเห็นหน้าคู่นั้นอาจจะมีเหตุผลที่จำเป็น
และเด็กหนุ่มตรงหน้า เกิดมาก็แยกจากกับท่านแม่ทัพและฮูหยิน และยังในวัยขนาดนี้ ตอนแรกคิดว่าจะเหมือนกับตนเอง เต็มไปด้วยความแค้น ผลคือ เขากลับสามารถเข้าใจได้?
เขาอายุเท่าไหร่เอง?
เมื่อมองร่างที่ผอมบางของเด็กหนุ่มผู้นั้น เฟยหลงก็รู้สึกว่าในหัวใจดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างกำลังจะไหลรินออกมา เขาก็พลันพบว่า ตนเองเป็นครั้งแรกที่ได้รู้จักคุณชายน้อยผู้นี้
เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวอัน เซียวจ้านเฉิงก็ตะลึงงันไป เขามองแววตาที่จริงจังอย่างยิ่งของเซียวเหยียน รู้ดีว่าเซียวเหยียนไม่ได้โกหก บวกกับเซียวอันเป็นพยาน เขาก็พลันมีความรู้สึกที่จมูกแสบขึ้นมา แต่เขาไม่เคยหลั่งน้ำตาง่ายๆ สูดหายใจเข้าลึกๆ ก็กดความแสบที่ปลายจมูกลงไป ในไม่ช้าก็นึกถึงท่าทีของเซียวเหยียนก่อนหน้านี้ ถามว่า:
“แล้วในใจเจ้าเคยมีความแค้นหรือไม่?”
“มีขอรับ” เซียวเหยียนยังคงตอบอย่างจริงจัง ไม่ได้ปิดบัง
ทั้งสามคนต่างก็ชะงักไป เมื่อครู่พวกเขายังรู้สึกว่าเซียวเหยียนไม่ได้โกหก แต่คำพูดนี้กลับขัดแย้งกันทันที
เซียวเหยียนสูดหายใจเข้าลึกๆ จ้องมองเขา
“ความแค้นของข้าไม่ใช่ที่พวกท่านไม่กลับมา แต่คือพวกท่านมีโอกาสส่งรายงานทหารกลับมาหลายครั้ง ข้านับแล้ว ทั้งหมดคือยี่สิบสี่ฉบับ ทุกปีเกือบจะสองฉบับ!”
“แต่ว่า ในสิบสี่ปีนี้ พวกท่านกลับส่งจดหมายจากบ้านกลับมาเพียงเจ็ดฉบับ!”
เซียวเหยียนท้ายที่สุดแล้วก็ไม่ใช่จิตใจของเด็กหนุ่ม หากเป็นเพียงเด็กหนุ่มสิบสี่ปีธรรมดาๆ บางทีอาจจะเก็บความคิดเหล่านี้ไว้ในใจ งอนเล็กน้อย แต่เขาเลือกที่จะมีอะไรก็พูดตรงๆ บางทีอาจจะมีเพียงแบบนี้ความสัมพันธ์กับบิดาผู้นี้ถึงจะมีความเป็นไปได้ที่จะผ่อนคลาย:
“ทุกครั้งที่เห็นรายงานทหารส่งมาถึงเรือนวสันต์นิรันดร์ ข้าก็จะไปดู ข้ากำลังรอ ข้าคิดว่าจะมีจดหมายจากบ้านส่งกลับมาด้วย แต่ข้าก็ผิดหวังไปสิบเจ็ดครั้ง!”
“สิบเจ็ดครั้งนี้ ท่านย่าใหญ่แต่งจดหมายจากบ้านขึ้นมาสิบเจ็ดฉบับเพื่อปลอบใจข้า นางคิดว่าข้าไม่รู้ แต่ที่จริงข้าพอฟังก็รู้แล้ว”
“ข้าไม่ต้องการให้พวกท่านเดินทางไกลพันลี้กลับมาดูข้าแวบหนึ่งอย่างรีบร้อน แต่ข้าไม่เข้าใจ ข้าไม่สามารถเข้าใจได้ว่า ทั้งๆ ที่สามารถเขียนจดหมายกลับมาได้ พวกท่านกลับไม่ถือโอกาสส่งจดหมายจากบ้านกลับมาสักฉบับ”
“พวกท่านต่อลูกชายของตนเอง ก็ไม่สงสัยเลยรึว่าเขาใช้ชีวิตอย่างไร เขาเรียนรู้ที่จะแปรงฟันแล้วหรือยัง มีใครรังแกหรือไม่ มีน้อยใจหรือไม่ หรือไม่มีความสุขหรือไม่?”
เซียวเหยียนพูดถึงตรงนี้ ความแค้นที่เก็บกดไว้ในแววตาก็อดไม่ได้ที่จะปรากฏออกมา ร่างกายนี้ท้ายที่สุดแล้วก็แบกรับสายเลือดของชายตรงหน้า ถือว่าเขาเป็นบิดาแล้ว สิบสี่ปีไม่เจอกัน ใช่ว่าจะสามารถพูดได้ว่ามีความรู้สึกที่ลึกซึ้งเพียงใด แต่ท้ายที่สุดแล้วก็จะรู้สึกผิดหวังและน้อยใจ
เมื่อได้ยินเซียวเหยียนพูดทีละประโยคจบ ทั้งสามคนก็ตะลึงงันไป
เซียวอันจ้องมองเซียวเหยียนอย่างตะลึงงัน ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย เขาหลายปีมานี้ล้วนแต่อยู่เป็นเพื่อนข้างกายเซียวเหยียน เขาจะไม่มองออกถึงแววตาและสีหน้าของฮูหยินใหญ่ได้อย่างไร ย่อมรู้ดีว่านั่นคือการแต่งขึ้นมาเฉพาะหน้า แต่ว่า เขาไม่คิดว่าเซียวเหยียนที่อายุยังน้อยจะมองออกด้วย แต่ทุกครั้งที่เซียวเหยียนฟังจบ กลับวิ่งกลับมาอย่างมีความสุข ที่แท้ เขาล้วนแต่แสร้งทำรึ? คือไม่อยากจะทำลายน้ำใจนั้นของฮูหยินใหญ่รึ?
เซียวอันกัดฟันเล็กน้อย ชายผู้กรำศึกในสนามรบซึ่งหลั่งเพียงเลือดไม่เคยหลั่งน้ำตาผู้นี้ ณ เวลานี้กลับรู้สึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมา
เซียวจ้านเฉิงกับเฟยหลงต่างก็ตะลึงงันมองเซียวเหยียน สายตาก็พลันซับซ้อนขึ้นมา เซียวจ้านเฉิงพูดไม่ออก เมื่อเผชิญหน้ากับคำพูดเหล่านี้ของเซียวเหยียน เขาก็พลันพบว่าตนเองหาข้ออ้างใดๆ ไม่เจอในทันที
เขาอยากจะบอกว่า เป็นเพราะศึกชายแดนเร่งด่วน ติดต่อกันไม่ขาดสาย ทำให้เขาไม่มีเวลาแบ่งใจ แต่ว่า นี่คือเหตุผลรึ? เขาพูดไม่ออกแล้ว
เร่งด่วนเพียงใด เขียนจดหมายจากบ้านฉบับหนึ่งก็ไม่มีเวลารึ? สามารถส่งรายงานทหารได้ กลับไม่สามารถถือโอกาสส่งจดหมายจากบ้านสักฉบับได้รึ?
เขาได้แต่คิดถึงสาเหตุเดียว ก็คือเขาได้ละเลยลูกชายคนนี้ไปแล้วจริงๆ
นี่เริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่? เขาจำไม่ได้แล้ว บางทีอาจจะเป็นหลังจากที่ได้ทราบว่าเซียวเหยียนไม่สามารถสร้างรากฐานหลอมโลหิตได้ติดต่อกัน เขาก็ค่อยๆ ย้ายความคิดทั้งหมดไปที่สนามรบแล้ว หรืออาจจะ เป็นศึกที่บ่อยครั้งจริงๆ ทำให้เขาเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ไม่มีเวลามาใส่ใจ ถึงกับ ในส่วนลึกของหัวใจเขายังคิดถึงสาเหตุหนึ่ง นั่นก็คือเขาได้สัมผัสกับลูกชายคนนี้น้อยเกินไป ตนเองหลังจากที่เซียวเหยียนเกิดก็จากไป ทำให้เขาไม่ได้คุ้นเคยกับการมีลูกชายเช่นนี้
แต่… ความคิดแบบนี้จะพูดออกมาได้รึ ในฐานะพ่อ จะพูดออกมาได้รึ? ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ จดหมายจากบ้านเจ็ดฉบับนี้ ความประทับใจของเขาก็ไม่ลึกซึ้ง ดูเหมือนหลายครั้งจะเป็นภรรยาเตือน เขาถึงได้นึกถึง…
ในตอนนี้ สีหน้าของเซียวจ้านเฉิงค่อนข้างซีดขาวและน่าเกลียด เขาเป็นครั้งแรกที่พบว่า ตนเองที่ในสนามรบไร้พ่าย ในด้านความเป็นพ่อ ช่างล้มเหลวเพียงใด
“เหยียนเอ๋อร์…”
เซียวจ้านเฉิงมองเด็กหนุ่มตรงหน้า อีกฝ่ายแววตาใสกระจ่าง แต่กลับจริงจัง เขาไม่กล้าสบตาอยู่บ้าง ในใจรู้สึกเจ็บปวด นำเซียวเหยียนมาโอบกอดไว้ในอ้อมแขน เสียงค่อนข้างแหบพร่าเล็กน้อย “เป็นพ่อที่ขอโทษเจ้า!”
เมื่อได้ยินเสียงกระซิบของบิดาผู้นี้ข้างหู หัวใจที่ไม่มีความผันผวนของเซียวเหยียน ก็ค่อยๆ อ่อนลงเล็กน้อย เขาถอนหายใจในใจ ขอโทษมีประโยชน์รึ? บางสิ่งไม่สามารถชดเชยได้ แต่ว่า ในใจเขาก็แอบปลอบตัวเองว่า ช่างเถอะ
หลายๆ อย่างท้ายที่สุดแล้วก็มีกระบวนการ เขายินดีที่จะยอมรับคำขอโทษของอีกฝ่าย เพียงแต่ท้ายที่สุดแล้วก็จะรู้สึกถึงความขาดตกบกพร่องอยู่หลายส่วน บางที นี่ก็คือชีวิต?
เซียวอันกับเฟยหลงเมื่อเห็นภาพฉากนี้ ต่างก็เงียบไป ในใจสำหรับความน่ารักรู้ความของเซียวเหยียนรู้สึกสงสาร และยังเสียดายความขัดแย้งนอกชายแดนนี้ นอกจากทหารที่เสียชีวิตและบาดเจ็บนับไม่ถ้วนแล้ว ก็ยังทำร้ายเด็กคนหนึ่งที่อยู่ห่างไกลนับหมื่นลี้ด้วย
เป็นเวลานาน เซียวจ้านเฉิงค่อยๆ สงบอารมณ์ลง เก็บงำอารมณ์ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ กล่าวกับเซียวเหยียน:
“สิบสี่ปีที่พ่อขาดหายไป ข้าจะชดเชยให้เจ้าอย่างแน่นอน!”
“ต่อไปเจ้าอยากจะได้อะไรมีอะไร ข้าจะตอบสนองเจ้าทั้งหมด!”
เซียวเหยียนรู้สึกโล่งอก จากนั้นก็กล่าว “ถ้าอย่างนั้นข้าก็หวังว่าจะสามารถมีอิสระหน่อย”