หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 110
บทที่ 110
หลังจากที่เซียวจวินหลินมาถึง ก็คารวะฮูหยินใหญ่ไป๋เฟิงอู่เล็กน้อยก่อน
จากนั้นก็ทักทายพี่สะใภ้คนอื่นๆ ทีละคน และยังทักทายน้องสะใภ้คนอื่นอีก ถึงได้นั่งลง ยิ้มกล่าว:
“ชิงหลวน ที่สำนักพันกลไกฝึกยุทธ์เป็นอย่างไรบ้าง ได้ยินมาว่าเจ้าได้ขึ้นทำเนียบฟ้าแล้ว ไม่เลว”
เมื่อได้ยินคำชมของบิดา สีหน้าของเซียวชิงหลวนกลับสงบนิ่ง แต่เซียวเฟยหยางที่อยู่ข้างกายนางกลับแววตาสว่างวาบ เผยให้เห็นท่าทางที่ภูมิใจอย่างยิ่ง และเซียวเสวี่ยฉีก็มองพี่สาวคนโตด้วยแววตาที่ส่องประกาย ดูเหมือนจะถือว่าอีกฝ่ายเป็นแบบอย่างของตนเองแล้ว
“ก็แค่ติดอันดับท้ายๆ เท่านั้น หากสามารถเหมือนกับท่านอาเก้าได้ พอเข้าสู่ทำเนียบฟ้า ก็คว้าตำแหน่งอันดับหนึ่งมาได้ในวันเดียว นั่นแหละถึงจะเก่งกาจ”
นางไม่ได้มีความหมายที่จะโอ้อวด เพียงแค่พูดความจริง
เมื่อได้ยินลูกสาวเอ่ยถึงเจ้าเก้า แววตาของเซียวจวินหลินก็เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าก็เก็บงำลง
เงาร่างที่เจิดจรัสดุจดาวตกในตอนนั้น ก็เหมือนกับที่จักรพรรดิประกาศิตสวรรค์ได้ตรัสไว้เมื่อ 14 ปีก่อน แสงที่ร่วงหล่นนั้น คือความเจ็บปวดของตระกูลเซียวของพวกเขา!
พวกเขาถึงแม้จะมีพี่น้อง 9 คน ไม่นับพี่น้องหญิง แต่ต่างฝ่ายต่างก็ใจผูกพันกัน สามัคคีอย่างยิ่ง
เพียงแต่ต่อมาต่างคนต่างแต่งงาน ไปมาหาสู่กันน้อยลงถึงได้ค่อยๆ ห่างเหิน
เมื่อนึกถึงอดีต ล้วนแต่เป็นภาพที่ฝึกยุทธ์กินข้าวด้วยกันในสวนใหญ่ พูดคุยหัวเราะเล่นกัน หลบหลีกการลงโทษของพ่อเฒ่า…
กาลเวลาดุจลูกธนู
เสียงกบร้องในฤดูร้อนที่หยุดนิ่งอยู่ในความทรงจำในสวนนั้น ก็ไม่ได้ยินอีกแล้ว…
เมื่อเห็นบรรยากาศในที่เกิดเหตุเงียบลงไปเล็กน้อย เซียวชิงหลวนก็ตระหนักว่าตนเองไม่ควรจะเอ่ยถึงแผลเป็นของตระกูลเซียว ใบหน้างามก็เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย ก็ไม่ได้ส่งเสียงอีก
เซียวจวินหลินที่อารมณ์หดหู่ได้สติกลับมา รับรู้ว่าลูกสาวเงียบไป ถึงได้ตระหนักว่าได้รับผลกระทบจากอารมณ์ของตนเอง ก็ยิ้มเล็กน้อยทันที กล่าวอย่างสบายๆ:
“อยากจะเทียบกับท่านอาเก้าของเจ้ารึ เจ้าน่ะยังอ่อนหัดอยู่นะ ท่านอาเก้าของเจ้าคือ 17 ปีก็ขึ้นสู่จุดสูงสุดของขอบเขตเทวะมนุษย์แล้ว เดินทางไปทั่ว ตั้งเวทีประลองที่ลานวิหคเทวะนอกเมืองมรกต ท้าประลองกับบุตรฟ้าประทานทั่วหล้า สุดท้ายตีจนไม่มีใครกล้ารับคำท้า!”
เมื่อพูดคุยถึงช่วงเวลาวัยหนุ่มนั้น บนใบหน้าของเซียวจวินหลินก็มีรอยยิ้มเพิ่มขึ้นมาอีกหลายส่วน คิดถึงช่วงเวลาที่ฮึกเหิมในตอนนั้นอย่างยิ่ง
ตอนนั้นบนศีรษะของพวกเขายังมีฟ้า ยังมีพ่อ มีพี่ใหญ่ ดังนั้นถึงได้สามารถท่องยุทธภพได้อย่างสนุกสนาน ท่องไปทั่วสี่ทิศ
ดื่มเหล้าควบม้า ท่องเที่ยว 19 แคว้น
แต่เมื่อฟ้าบนศีรษะถล่มลงมา พ่อกลับคืนสู่แม่น้ำมรณะ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่สามารถหลุดพ้นได้ ไม่สามารถกลับมาที่ศาลบรรพชนตระกูลเซียวได้ และก็ไม่สามารถกลับชาติมาเกิดได้
พวกเขาก็ไม่มีอารมณ์สุนทรีย์เช่นนั้นอีกต่อไป ที่จะท่องเที่ยวต่อไป แต่เริ่มฝึกฝนอย่างเอาเป็นเอาตาย
พร้อมกันนั้น ก็เริ่มแบกรับภาระหนักของตระกูลเซียว พิทักษ์ชายแดน ควบทะยานในสนามรบ สังหารอสูรปราบมาร!
เหล่าฮูหยินจากเรือนต่างๆ เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวจวินหลิน ในแววตาก็รู้สึกหวนรำลึกอยู่บ้าง ช่วงเวลานั้นก็เป็นตอนที่พวกเขาส่วนใหญ่เพิ่งจะแต่งเข้าจวนเซียว เป็นช่วงเวลาที่ไร้เดียงสาที่สุด และยังเป็นช่วงเวลาที่สวยงามที่สุดที่ได้อยู่กับสามีของตนเอง
ในแววตาของเซียวชิงหลวนปรากฏความโหยหาขึ้นมา คำพูดไม่กี่ประโยคของบิดา ก็ได้ร่างภาพแผ่นหลังที่ยิ่งใหญ่ ไร้เทียมทานในใต้หล้าขึ้นมาในใจของนาง นั่นก็คือท่านอาเก้าของนาง นางได้ยินมาตั้งแต่เล็ก ท่านอาเก้าที่ภาคภูมิใจและน่าภูมิใจที่สุด
ท้าประลองทั่วหล้า เพียงแค่ท่วงท่าที่มองอย่างเหยียดหยามเช่นนี้ ในโลกจะมีกี่คนที่ทำได้?
เซียวเหยียนกลับถอนหายใจในใจ อัจฉริยะเช่นนี้ น่าเสียดายที่อายุสั้น ชวนให้เสียดาย
“อาหารจะเย็นแล้ว กินข้าวก่อนเถอะ”
สุดท้ายก็ยังคงเป็นไป๋เฟิงอู่ที่มีเหตุผลที่สุด เก็บความคิดกลับมา ยิ้มกล่าว
ทุกคนต่างก็ยิ้มๆ จากนั้นก็ทักทายกัน ขยับตะเกียบ
“อืม อาหารไม่กี่จานนี้ไม่เลว”
ระหว่างกินข้าว ทุกคนก็คุยเรื่องอื่น ไม่ได้ไปแตะต้องความทรงจำที่น่าเศร้านั้นอีก ในด้านนี้ดูเหมือนจะบรรลุข้อตกลงกันโดยปริยาย
เซียวจวินหลินกินอาหารไม่กี่แห่ง ก็ชมเชยหนึ่งเสียง กล่าว “ชิงหลวน เจ้ากลับมานานๆ ที ก็ลองชิมดูสิ ตับมังกรดำกลิ่นไผ่จานนี้ไม่เลวเลย ยังคงเป็นรสชาติเมื่อสิบกว่าปีก่อน ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย พ่อก็ไม่ได้กินมานานหลายปีแล้ว”
“โอ้?”
เซียวชิงหลวนที่ก่อนหน้านี้รักษาสีหน้าที่เย็นชามาโดยตลอด ณ เวลานี้ก็เผยให้เห็นท่าทางของหญิงสาวน้อยอยู่หลายส่วน ค่อนข้างจะสงสัยใคร่รู้ขยับตะเกียบคีบขึ้นมา ละเลียดชิม
“อืม ไม่เลวจริงๆ” เซียวชิงหลวนยิ้มแยกเขี้ยว
เซียวจวินหลินมองไปยังพี่สะใภ้ใหญ่ ยิ้ม “พี่ใหญ่มีน้ำใจต่อชิงหลวนแล้ว ตับมังกรดำกลิ่นไผ่ของเรือนทะเลสาบมรกตนี้คือหนึ่งในของดีของเมืองมรกตเรา ไม่ได้กินนานเกินไป ข้าก็เกือบจะลืมไปแล้ว”
ไป๋เฟิงอู่ยิ้มเล็กน้อย เหลือบมองเซียวเหยียนที่ก้มหน้าก้มตากินดื่มแวบหนึ่ง ยิ้ม:
“นี่ไม่ใช่ข้าที่เตรียมหรอก เป็นเหยียนเอ๋อร์กับจื่อเซวียนที่ซื้อมาด้วยกัน บอกว่าชิงหลวนอยู่ข้างนอกมานานหลายปี ย่อมต้องไม่เคยกินอาหารอร่อยของเมืองมรกต ตั้งใจไปซื้อมา”