หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 109
บทที่ 109
เซียวชิงหลวนเลิกคิ้วเล็กน้อย ปิดกล่องของขวัญ ยื่นไปวางไว้บนแท่นของขวัญข้างๆ กล่าวอย่างเรียบเฉย “ท่านคิดว่าข้าต้องการยาเม็ดประเภทนี้รึ?”
เสียงถึงแม้จะอ่อนโยน แต่กลับทำให้บรรยากาศพลันเย็นลงหลายส่วน
คำพูดนี้ทำให้คนรับต่อได้ยาก
ต้องการรึ? นั่นไม่ใช่บอกชัดๆ ว่านางพรสวรรค์แย่รึ ต้องการพึ่งพายาเม็ด
ไม่ต้องการรึ? งั้นเจ้าก็ส่งคืนสิ?
เซียวเหยียนตะลึงงันไป จากนั้นก็รู้สึกจนใจอยู่บ้าง
เป็นไปตามคาด การให้ของขวัญเป็นเรื่องที่ยุ่งยากจริงๆ
“ชิงหลวน!!”
ฮูหยินห้าถังโหรวซินเมื่อเห็นลูกสาวของตนเองน้ำเสียงไม่ถูกต้อง เดิมทีเป็นงานเลี้ยงตระกูลเพื่อฉลองให้นาง ย่อมไม่ต้องการให้มีเรื่องไม่สบายใจเกิดขึ้น ยิ้มพลางไกล่เกลี่ย:
“เหยียนเอ๋อร์ก็มีน้ำใจ พวกเจ้าไม่ได้เจอกันมานานหลายปี เขาก็ไม่รู้ว่าเจ้าชอบอะไร หวีเขามังกรนี้ข้าว่าก็ดีมาก ส่วนยาเม็ดน่ะ เจ้าไม่ใช้ก็เก็บไว้”
เซียวเฟยหยางที่เดิมทีนั่งเรียบร้อยน่ารักอย่างยิ่ง เมื่อเห็นเซียวเหยียนปรากฏตัวขึ้น ท่าทีการนั่งก็พลันเปลี่ยนเป็นทะนงตัวขึ้นมาเล็กน้อย ดูเหมือนจะรู้สึกว่าตนเองแสดงท่าทีน่ารักเช่นนี้ต่อหน้าเซียวเหยียนน่าอายอยู่บ้าง
เขาเห็นเซียวเหยียนดูเหมือนจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัด ทันใดนั้นก็เอนหลังตามกลยุทธ์ เรียนรู้ท่าทางเรียบเฉยในวันปกติของเซียวเหยียน แค่นเสียงเบาๆ:
“เซียวเหยียน เจ้ารู้หรือไม่ว่า พี่สาวของข้าคือกายยุทธ์ระดับเก้า อัจฉริยะชั้นยอด! ไม่จำเป็นต้องพึ่งพายาเม็ดเลย กินยาเม็ดกลับจะเป็นการทำร้ายนาง เจ้าทำเช่นนี้คือดูถูกพี่สาวข้ารึ?”
พูดจบ ก็มองเซียวเหยียนอย่างดีใจ ตอนนี้มีพี่สาวคนโตหนุนหลัง เขาก็ไม่กลัวเซียวเหยียนแล้ว
นี่สินะพวกลูกชายโง่ๆ ของเจ้าของที่ดิน... เซียวเหยียนรู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง เพียงมองเขาแวบหนึ่ง งานเลี้ยงนี้จัดขึ้นเพื่อพี่สาวของเจ้านะ ตอนนี้หากข้าทำหน้าบึ้ง คนที่น่าเกลียดคือพี่สาวของเจ้าไม่ใช่ข้านะ เจ้าหนูโง่
เป็นไปตามคาด เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเฟยหยาง ถังโหรวซินก็พลันสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบหยิกหลังของเซียวเฟยหยาง ล้วนแต่เป็นคนในครอบครัว และยังมีพี่สะใภ้ใหญ่อยู่ที่นี่ ต่อหน้าคนอื่นจะทำให้คนอื่นอับอายไม่ได้
เซียวเฟยหยางถูกหยิกจนเจ็บ เงยหน้าขึ้นมอง เห็นสายตาที่โกรธเคืองเล็กน้อยของแม่ แม่ลูกรู้ใจกัน ทันใดนั้นก็รู้ว่าตนเองดูเหมือนจะทำผิดไปแล้ว
แต่ว่า ข้าทำผิดอะไร?
ข้าพูดไม่ใช่เรื่องจริงรึ?
ในขณะที่เซียวเฟยหยางตะลึงงันอยู่ เซียวเหยียนกลับยิ้มเล็กน้อย ย่อมไม่มีทางโกรธจนลุกขึ้นยืน แน่นอนว่า แล้วเขาก็จะไม่ตึงเครียดจนไปอธิบายอะไร
“พี่สาวร่วมตระกูลไม่ต้องการยาเม็ดเช่นนี้ แต่น้องชายร่วมตระกูลอาจจะต้องการก็ได้ ท่านสามารถเก็บไว้ให้เขาได้นี่ขอรับ”
เซียวเหยียนกล่าวอย่างยิ้มๆ “ส่วนหวีนั่น พี่สาวร่วมตระกูลหรือว่าก็ไม่ชอบ? งั้นก็ส่งให้น้องสาวเสวี่ยฉีแล้วกัน”
เซียวชิงหลวนสีหน้าบึ้งลงเล็กน้อย คำพูดเหน็บแนมในคำพูดของเซียวเหยียนนางจะไม่ฟังออกได้อย่างไร คิดว่าน้องชายของนางไม่ได้เรื่องรึ?
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
นางกล่าวโดยตรง ไม่ชอบการอ้อมค้อม ส่วนเรื่องหน้าตาอะไรนั่น นางไม่ใส่ใจ
“พี่สาวร่วมตระกูลได้ยินไม่ชัดเจนรึ?”
เซียวเหยียนแสร้งทำเป็นประหลาดใจ คิดในใจว่าสองพี่น้องคู่นี้ทำไมดูเหมือนจะทึ่มอยู่บ้าง?
เซียวชิงหลวนแววตาเหลือบไปเห็น อยากจะอาละวาด แต่ถังโหรวซินไอเบาๆ ขัดจังหวะทันที กล่าว:
“ชิงหลวน เหยียนเอ๋อร์ยังเล็ก ไม่รู้สถานการณ์ของเจ้า ส่งโอสถหลอมจิตให้เจ้าก็เป็นความหวังดี เจ้าจะมาโทษกับน้องชายร่วมตระกูลได้อย่างไร”
เทียนเมิ่งเหยาที่นั่งอยู่ข้างๆ เซียวเหยียนยิ้มอย่างอ่อนหวาน “ชิงหลวน หากเจ้าไม่ชอบ เดี๋ยวข้าจะช่วยเหยียนเอ๋อร์ชดเชยให้”
“ใช่แล้วชิงหลวน อย่างไรเสียเหยียนเอ๋อร์ก็มีน้ำใจ” ฟางซือหยูรีบปลอบใจ
เซียวชิงหลวนจ้องมองเซียวเหยียนแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่ไม่ใส่ใจเก็บกล่องของขวัญขึ้นมา วางไว้บนชั้นวางของขวัญด้านหลัง
ในตอนนี้ นอกบ้านมีเสียงฝีเท้าดังเข้ามา จากนั้นก็ได้ยินเสียงเรียกของเซียวจื่อเซวียน “พี่เหยียน”
เซียวเหยียนหันไปมอง เห็นฮูหยินสี่กับจื่อเซวียนก็มาถึงแล้ว
เมื่อได้ยินเสียงเรียกของเซียวจื่อเซวียน อารมณ์ที่เพิ่งจะสงบลงของเจิ้งชิงเหยาก็พลันลุกเป็นไฟอีกครั้ง เจ้าเด็กเหม็นนี่ เจ้าเข้าประตูมาก็เรียกใครกัน ไม่รู้ยังคิดว่ามาฉลองให้เซียวเหยียน!
โกรธก็ส่วนโกรธ แต่ในห้องโถงใหญ่คนเยอะ นางก็ไม่สามารถดุด่าลูกต่อหน้าธารกำนัลได้ ทำได้เพียงเดินขึ้นไปอย่างรวดเร็ว ยิ้มกล่าว:
“พี่สาวน้องสะใภ้ทุกท่าน ข้ามาช้าไปแล้ว นี่คือชิงหลวนรึ? อ๊ะ ไม่ได้เจอกันหลายปี พริบตาเดียวกลับสูงขนาดนี้แล้ว ยังสวยขนาดนี้อีก โหรวซิน เจ้าช่างให้กำเนิดลูกสาวที่ดีจริงๆ”
สองสามประโยค ก็ทำให้บรรยากาศคึกคักขึ้นมา และยังทำให้ความสนใจของทุกคนเปลี่ยนไป กลบเกลื่อนความเสียมารยาทของเซียวจื่อเซวียนไปได้
เซียวเหยียนนั่งตัวตรงอยู่ข้างโต๊ะ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม แม่นางพวกนี้ แต่ละคนไม่ใช่คนที่รับมือง่ายๆ
เซียวจื่อเซวียนทักทายกับเซียวเหยียน สองพี่น้องสายตากระพริบๆ ก็รู้ว่าเรื่องเมื่อครู่ไม่ได้ทำให้เกิดความเข้าใจผิดกัน เซียวจื่อเซวียนก็วางใจลง ยิ้มพลางยื่นของขวัญให้เซียวชิงหลวน
“นี่คืออะไร?” ฟางซือหยูถามอย่างสนใจ
“พี่สาวร่วมตระกูลเปิดดูจะรู้” เซียวจื่อเซวียนก็ไม่รู้ว่าแม่ใส่ของอะไรไว้ข้างใน แต่กลับไม่โง่ ยิ้มกล่าว
เซียวชิงหลวนขมวดคิ้วรู้สึกจนใจเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเปิดดูแวบหนึ่ง กลับเป็นกริชที่คมกริบเล่มหนึ่ง
“กลับคือกริชซ่อนกลิ่น!”
ถังโหรวซินก็จำได้ทันที สายตาที่ประหลาดใจกลับมองไปยังเจิ้งชิงเหยา “พี่สี่ นี่คือศาสตราวุธเทพที่มีชื่อเสียงนะ ได้ยินมาว่าสามารถแทงทะลุร่างของจอมอสูรสามอมตะได้เลยนะ”
เจิ้งชิงเหยายิ้มเล็กน้อย “นี่คือน้ำใจของจื่อเซวียน ขอเพียงชิงหลวนชอบก็พอแล้ว”
ถังโหรวซินได้สติกลับมา กล่าวกับลูกสาว “ยังไม่ขอบคุณน้องชายร่วมตระกูลของเจ้าอีก”
ในแววตาของเซียวชิงหลวนก็ปรากฏประกายแวววาวขึ้นมาหลายส่วน สำหรับกริชเล่มนี้ค่อนข้างจะชื่นชอบ ถึงแม้นางจะใช้กระบี่ แต่ก็ยังมีอีกมือหนึ่งนี่
พกติดตัว ในการต่อสู้ระยะประชิด ตอนที่กระบี่ไม่สามารถใช้ออกได้ กริชก็เหมือนกับกระบี่สั้น สะดวกอย่างยิ่ง
“ขอบคุณน้องชายร่วมตระกูล”
นางสีหน้าอ่อนโยน กล่าวขอบคุณเสียงเบา
เซียวจื่อเซวียนโบกมือยิ้มๆ จากนั้นก็นั่งลงข้างๆ เซียวเหยียน
ไม่นานนัก ฮูหยินสามกับฮูหยินแปดที่เหลืออยู่ก็ทยอยมาถึง ในไม่ช้าคนก็ครบแล้ว
ไป๋เฟิงอู่รู้ดีว่าเซียวชิงหลวนเพิ่งจะกลับมาถึงจวน ไม่ชอบคนเยอะ ดังนั้นจึงไม่ได้ให้เหล่าภรรยาน้อยในแต่ละเรือนมา ดังนั้นผู้ที่นั่งอยู่ล้วนแต่เป็นสายตรง ถึงแม้จำนวนคนจะไม่มากนัก แต่กลับถูกใจเซียวชิงหลวนมากกว่า
นอกจากเหล่าฮูหยินแล้ว พ่อของเซียวชิงหลวน เซียวจวินหลิน ก็กลับมาจากขุนเขาบำเพ็ญฌานส่วนลึกของจวน
เขาดูอายุ 40 กว่า ทั่วร่างมีกลิ่นอายของความเป็นบัณฑิต หลายปีก่อนเคยได้รับบาดเจ็บสาหัสในสนามรบ แต่โชคดีที่เมื่อเทียบกับพี่น้องคนอื่นๆ เขาก็ยังถือว่ารอดมาได้ครบ 32
สามารถรอดชีวิตจากปากอสูรมาได้อย่างบาดเจ็บสาหัส ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะบุรุษแห่งตระกูลเซียวในสนามรบ โดยปกติแล้วจะเป็นตัวตนที่มหาอสูรเป็นเป้าหมายสังหาร เมื่อใดที่ได้รับบาดเจ็บ จะถูกอสูรโจมตีอย่างบ้าคลั่ง
ท้ายที่สุดแล้ว ตระกูลเซียวหลายปีมานี้พิทักษ์ชายแดน สังหารอสูรนับไม่ถ้วน สะสมความแค้นก็นับไม่ถ้วน
สำหรับเผ่าอสูรแล้ว นอกจากตระกูลราชันย์แล้ว 4 จวนขุนพลเทวะล้วนแต่เป็นศัตรูคู่อาฆาตของเผ่าอสูรอยากจะกินเนื้อ ดื่มเลือด นอนบนหนังทั้งสิ้น!