หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 108
บทที่ 108
คนรับใช้ที่หน้าประตูสวนเมื่อเห็นเซียวเหยียน ก็รีบคำนับ รู้ดีว่าคุณชายน้อยผู้นี้เป็นที่โปรดปรานของฮูหยินใหญ่อย่างยิ่ง
ณ เวลานี้จันทร์กระจ่างเพิ่งจะปรากฏ แสงดาวด่างพร้อย
ในสวนโคมไฟงดงามเพิ่งจะถูกจุดขึ้น ในห้องโถงใหญ่ของเรือนหลัก แสงไฟสีนวลส่องผ่านม่านหน้าต่างออกมา ข้างในมีเสียงหัวเราะเจื้อยแจ้ว คิดว่าคงจะกำลังรวมตัวกันอย่างมีความสุข
ท่านลุงสวีกับชุนหลันตามเซียวเหยียนมาถึงนอกห้องโถงใหญ่ ก็หยุดอยู่ที่หน้าบันได ก้มหน้ายืนนิ่ง รออยู่ที่นี่จนกว่างานเลี้ยงจะเลิก หากมีคำสั่ง ถึงจะเรียกพวกเขาเข้าไป
กฎของตระกูลเซียวเข้มงวด คนรับใช้เหล่านี้ไม่กล้าล่วงเกินง่ายๆ
ในห้องโถงใหญ่
เซียวเหยียนเพิ่งจะเดินเข้าไป ก็เห็นเงาร่างของหญิงสาวแปลกหน้าที่ค่อนข้างจะดึงดูดสายตา
ดูแล้วอายุน่าจะประมาณ 16 ปี กำลังเป็นวัยที่ดอกไม้กำลังจะผลิบาน
แต่หญิงสาวกลับสูงประมาณ 1.7 เมตร รูปร่างของนางสูงโปร่ง อรชรอ้อนแอ้น แววตาราวกับทะเลสาบน้ำแข็งที่เยือกเย็น มีความสงบนิ่งที่คนวัยเดียวกันไม่มี
ลางๆ เซียวเหยียนยังคงมองเห็นโครงหน้าแก้มรูปไข่ห่านในวัยเด็กของนางได้เล็กน้อย แต่ตอนนี้หญิงสาวเติบโตขึ้นแล้ว โครงหน้ายิ่งประณีตงดงามขึ้น ราวกับดอกไม้ที่กำลังจะบานสะพรั่ง
บนร่างของนางสวมชุดสีขาวมุก ขาวสะอาดสง่างาม ในรอยพับของผ้าไหมกระโปรงส่องประกายแวววาว ดูเหมือนจะมีแผ่นคริสตัลเย็บติดอยู่ รูปแบบโดยรวมถึงแม้จะสบายๆ แต่พอมองก็รู้ว่าล้ำค่าอย่างยิ่ง ประกอบกับกลิ่นอายที่เยือกเย็นของหญิงสาว ราวกับนางฟ้าที่เดินออกมาจากหมอกบางๆ
เห็นได้ชัดว่า คนผู้นี้ก็คือเซียวชิงหลวน
นอกจากนี้ เซียวเหยียนยังเห็นว่า ข้างกายพี่สาวร่วมตระกูลที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายปีผู้นี้ มีสองพี่น้องเซียวเฟยหยางกับเซียวเสวี่ยฉีนั่งอยู่
แต่ณ เวลานี้พวกเขาทั้งสองล้วนแต่ก้มหน้าเก็บตา สองมือวางอยู่บนขาอย่างมีระเบียบ บนใบหน้าของสองพี่น้องเต็มไปด้วยรอยยิ้มโง่ๆ ท่ามกลางคำชมและการพูดคุยหัวเราะของผู้ใหญ่ สายตาก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังพี่สาวคนโตข้างกายเป็นครั้งคราว
เงาร่างที่เจิดจรัสดุจไข่มุกเม็ดงามนั้น ทำให้ในแววตาของพวกเขาก็ปรากฏความหวังและแสงสว่างขึ้นมา พร้อมกับความอิจฉาและความยินดี
ท่าทางเช่นนี้ กลับทำให้เซียวเหยียนนึกถึงเมื่อ 5 ปีก่อน ตอนที่พวกเขาเพิ่งจะมาที่เรือนขุนเขาสายน้ำครั้งแรก ท่าทางที่น่ารักน่าเอ็นดูตอนที่ใช้มือเล็กๆ เท้าคางฟังนิทานอยู่ตรงหน้าเขา เหมือนกันไม่มีผิด
“สมแล้วที่เป็นชิงหลวน อายุน้อยๆ ก็บรรลุถึงขอบเขตวิญญาณสัญจรแล้ว 15 ปีวิญญาณสัญจร พรสวรรค์เช่นนี้ก็ได้จัดอยู่ในกลุ่มอัจฉริยะชั้นยอดแล้ว ชั่วชีวิตนี้การจะก้าวเข้าสู่สามอมตะ ก็มีความหวังอย่างยิ่ง”
ที่นั่งท้ายสุดของฮูหยิน ฮูหยินเก้าเทียนเมิ่งเหยาที่มวยผมเบาๆ กล่าวเสียงอ่อนโยน
นางคือคู่หมั้นที่ยังไม่ได้แต่งงานของคุณชายเก้าตระกูลเซียว เซียวโม่เฉิง และยังเป็นองค์หญิงของราชวงศ์
เซียวเหยียนเมื่อเห็นฮูหยินเก้า ในแววตาก็อดไม่ได้ที่จะปรากฏความเคารพขึ้นมาหลายส่วน
ฮูหยินเก้าคือผู้ที่มีอายุน้อยที่สุดในบรรดาฮูหยิน ปีนี้เพิ่งจะ 32 ปี ได้ยินท่านอาสองบอกว่า ฮูหยินเก้าตอนเด็กเคยเพราะเรื่องบางอย่างมาอยู่ที่ตระกูลเซียวพักหนึ่ง ก็เป็นตอนนั้นที่ได้รู้จักกับท่านอาเก้า
ทั้งสองคนก็ถือเป็นเพื่อนเล่นกันมาแต่เด็กครึ่งหนึ่ง โตขึ้นก็แยกจากกัน แต่ต่อมาท่านอาเก้าท่องไปข้างนอก ตอนที่เข้าสู่โลกิยะเพื่อฝึกฝน ก็ได้พบกับฮูหยินเก้าอีกครั้ง ต่างฝ่ายต่างเกิดความรู้สึกต่อกัน สาบานรักกันเป็นการส่วนตัว
และท่านอาเก้าพรสวรรค์สูงส่งอย่างยิ่ง และยังเป็นมังกรแท้ของตระกูลเซียวรุ่นก่อน ดังนั้นองค์จักรพรรดิก็ไม่ได้ขัดขวางการแต่งงานนี้ พระราชทานการสมรสให้ทั้งสอง
น่าเสียดายที่ การแต่งงานได้กำหนดลงแล้ว ท่านอาเก้ากลับอยากจะสร้างคุณูปการก่อนวันแต่งงานใหญ่ แล้วค่อยต้อนรับฮูหยินเก้าอย่างสง่างาม ใครเลยจะคาดคิดว่าเขาเข้าร่วมกองทัพไม่ถึง 2 ปี กลับต้องพลีชีพในสนามรบ ทำให้การแต่งงานนี้ในตอนที่ใกล้จะถึงวันแต่งงาน ก็ต้องหยุดลงอย่างกะทันหัน ชวนให้เสียดายและทอดถอนใจ
เดิมที ท่านอาเก้าตายไปแล้ว การแต่งงานย่อมต้องยกเลิกไป
จะให้องค์หญิงราชวงศ์มาเป็นหม้ายทั้งเป็นได้อย่างไร?
แต่ฮูหยินเก้าผู้นี้กลับรักมั่นคงอย่างยิ่ง บอกว่าทั้งชีวิต จะแต่งให้เพียงคุณชายเก้าตระกูลเซียวเท่านั้น
ดังนั้น หลังจากที่นางอาละวาดใหญ่ในวังหลวงกับจักรพรรดิผู้กุมอำนาจใต้หล้าผู้นั้นแล้ว ในที่สุดนางก็ยังคงมาถึงเมืองมรกต ถือชุดเกราะและเสื้อผ้าของท่านอาเก้า ทำพิธีแต่งงานที่ฝ่ายชายไม่สามารถปฏิบัติได้นั้นจนเสร็จสิ้น กลายเป็นฮูหยินเก้าของตระกูลเซียว
เรื่องราวที่ดีงามนี้ ก็เป็นที่รู้จักกันทั่วทั้งเมืองมรกต
ในจวน เหล่าฮูหยินต่างก็เคารพฮูหยินเก้าเทียนเมิ่งเหยาอย่างยิ่ง รวมถึงท่านอาสองกับท่านอาห้าพวกเขาเมื่อเอ่ยถึงองค์หญิงราชวงศ์ผู้นี้ ก็เต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู นี่ไม่เกี่ยวกับสถานะ เป็นเพียงแค่ไมตรีจิตเท่านั้น
เซียวเหยียนครั้งแรกที่ได้ยินท่านอาสองเล่าเรื่องนี้ ในใจก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ
รถม้าในยุคนี้ช่างเชื่องช้า ทั้งชีวิตก็เพียงพอที่จะรักคนได้เพียงคนเดียว
ทั้งชีวิตก็เพียงพอที่จะจดจำคนได้เพียงคนเดียว
ไม่เหมือนกับยุคของเขา ปลายนิ้วเลื่อนขึ้นทีเดียว คืนเดียวก็เปลี่ยนใจได้ 80 ครั้ง
“ฮูหยินเก้าเกรงใจไปแล้วเจ้าค่ะ” เซียวชิงหลวนยิ้มให้เทียนเมิ่งเหยา
สำหรับคนอื่น นางล้วนแต่ไม่แยแส แต่สำหรับคนรักของท่านอาเก้าผู้นี้ นางในใจก็เคารพอยู่บ้าง
“เหยียนเอ๋อร์มาแล้ว”
ในตอนนี้ ไป๋เฟิงอู่ที่นั่งอยู่กลางห้องโถงก็เห็นเซียวเหยียน ใบหน้าที่เดิมทียิ้มแย้ม ก็ยิ่งปรากฏรอยยิ้มมากขึ้น กวักมือเรียก:
“เร็ว มานั่งนี่”
ในตอนนี้ คนอื่นถึงได้สังเกตเห็นเซียวเหยียน เทียนเมิ่งเหยาหันกลับมามองแวบหนึ่ง ยิ้มให้เซียวเหยียนเล็กน้อย ค่อนข้างจะเป็นมิตร
เซียวเหยียนก็ยิ้มตอบกลับเช่นกัน หลายปีมานี้ฮูหยินแต่ละเรือนเขาล้วนแต่เคยสัมผัสมาแล้ว มีเพียงท่านย่าใหญ่กับฮูหยินเก้าท่านนี้ ที่ทำให้เขาวางใจและสบายใจที่สุด
เดินไปถึงข้างโต๊ะ เมื่อเห็นว่าบนโต๊ะได้วางอาหารเลิศรสที่ตนเองก่อนหน้านี้ให้จื่อเซวียนไปซื้อมาแล้วสองจาน เซียวเหยียนก็ยิ้มๆ จากนั้นก็ยื่นกล่องของขวัญในมือให้พี่สาวร่วมตระกูลผู้นี้:
“ได้ยินมาว่าพี่สาวชิงหลวนกลับมาแล้ว ตั้งใจเตรียมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาให้ หวังว่าพี่สาวร่วมตระกูลจะชอบ”
สายตาของเซียวชิงหลวนเหลือบผ่านกล่องของขวัญไป ยื่นมือรับมา สีหน้าไม่ปรากฏความผันผวน “ขอบคุณ”
พูดจบ ก็จะยื่นกล่องของขวัญไปที่แท่นของขวัญด้านหลัง
ฟางซือหยู่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ไป๋เฟิงอู่ก็ตาแหลม ยิ้มอย่างอ่อนโยนกล่าว “ชิงหลวน ทำไมไม่ดูหน่อยว่าเหยียนเอ๋อร์ให้อะไรเจ้า เหยียนเอ๋อร์หลายปีมานี้นอกจากของกินแล้ว ก็ไม่เคยให้ของอะไรใครเลยนะ”
ไป๋เฟิงอู่กล่าวอย่างเรียบเฉย “พวกเราก็ไม่ขาดอะไร อาหารเลิศรสที่เหยียนเอ๋อร์ให้ล้วนแต่เป็นที่เขาทำด้วยตนเอง นี่แหละคือสิ่งที่มีค่าที่สุด”
“นั่นสินะเจ้าคะ” ฟางซือหยูยิ้มพยักหน้า
เทียนเมิ่งเหยาหันไปมองเซียวเหยียน ยิ้มเล็กน้อย “เหยียนเอ๋อร์ มานั่งนี่สิ ว่าไปแล้วไม่ได้กินขนมที่เจ้าทำมานานแล้ว”
“หากฮูหยินเก้าชอบ พรุ่งนี้ข้าจะทำให้ท่าน” เซียวเหยียนถือโอกาสนั่งลง ยิ้มกล่าว
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกัน เซียวชิงหลวนกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย เดิมทีไม่มีความสนใจอะไร แต่ในเมื่อท่านแม่รองพูดเช่นนี้แล้ว หากไม่เปิดดูสักหน่อย ดูเหมือนจะแสดงว่าตนเองไม่ใส่ใจเกินไป
นางเปิดกล่องของขวัญอย่างสบายๆ ก็เห็นขวดกระเบื้องเคลือบกับหวีเขามังกรข้างใน
เป็นไปตามคาดก็เป็นของพื้นๆพวกนี้ เซียวชิงหลวนแอบส่ายหน้า ยิ่งไม่มีความสนใจ กำลังจะปิด
ฟางซือหยูกลับหัวเราะขึ้นมาเบาๆ กล่าว “เหยียนเอ๋อร์ช่างมีน้ำใจจริงๆ หวีเขามังกรนี้ทำอย่างประณีต ช่างใช้ความคิดเสียจริง ไม่รู้ว่าในขวดกระเบื้องเคลือบนั่นคืออะไร?”
“โอสถหลอมจิตขอรับ”
เซียวเหยียนก็ยิ้มให้กล่าว