หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 107
บทที่ 107
“นี่อะไร?”
เมื่อเห็นของขวัญที่ท่านลุงสวีเตรียมให้อย่างใส่ใจ เซียวเหยียนก็เปิดกล่องของขวัญออกดูแวบหนึ่ง กลับเป็นหวีเขามังกรที่ประณีตงดงามอันเล็กๆ อันหนึ่ง นอกจากนี้ ข้างในยังมีขวดเล็กๆ อยู่ขวดหนึ่ง
เซียวเหยียนหยิบขวดกระเบื้องเคลือบเล็กๆ ขึ้นมาเขย่าๆ ท่านลุงสวีรีบกล่าว “ข้างในนี้คือโอสถหลอมจิตขอรับ สามารถเพิ่มพลังจิตวิญญาณได้ ได้ยินมาว่าคุณหนูชิงหลวนก็เป็นขอบเขตวิญญาณสัญจรแล้ว คิดว่าคงจะได้ใช้”
“ท่านลุงสวีช่างใส่ใจ คิดรอบคอบจริงๆ”
เซียวเหยียนอดไม่ได้ที่จะชม
โอสถหลอมจิตเขาเข้าใจดี ขอบเขตวิญญาณสัญจรสามารถกินได้ ทุกเม็ดสามารถเพิ่มระยะวิญญาณสัญจรได้ประมาณ 100 เมตร ทุกคนกิน 10 เม็ด โดยพื้นฐานแล้วก็จะถึงขีดจำกัดแล้ว มากกว่านี้ก็ไม่สามารถดูดซับได้
และ 10 เม็ดสะสมกัน ก็คือ 1 กิโลเมตร
นี่เพียงพอที่จะเหนือกว่าการฝึกฝนอย่างหนัก 4-5 ปีแล้ว
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือ เนื่องจากจิตวิญญาณที่ฝึกฝนโดยอาศัยยาช่วย กับที่บำเพ็ญตนด้วยตนเอง มีความแตกต่างที่ละเอียดอ่อนอย่างยิ่ง ในการต่อสู้ทั่วไปก็ไม่มีอะไร ไม่ง่ายที่จะสังเกตเห็น แต่ในการประลองของยอดฝีมือชั้นแนวหน้า กลับจะเป็นช่องโหว่
นี่คือที่จอมยุทธ์พเนจรในยุทธภพมักจะพูดว่า อาศัยยาเม็ดยกระดับ รากฐานไม่มั่นคง ร่างกายเบาหวิว
เซียวเหยียนไม่สามารถดูดซับยาเม็ดได้ กินไปก็ไร้ผล แต่ถึงแม้จะกินได้ เขาก็จะไม่เลือกกิน ท้ายที่สุดแล้วได้ยินมาว่าท่านอาสองกับท่านผู้เฒ่าโม่ พวกเขาล้วนแต่ไม่เคยพึ่งพายาเม็ด อย่างมากก็แค่กินโอสถวิเศษที่มีพลังงานอยู่บ้าง เสริมสร้างกระดูกและเลือดลมให้แข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย
เพราะท่านอาสองกับท่านผู้เฒ่าโม่ พวกเขาไม่ใช่ผู้ฝึกกายา และก็จะไม่เสียแรงไปฝึกกายา
ดังนั้นการอาศัยของภายนอกยกระดับความแข็งแกร่งของร่างกาย ก็ไม่เป็นไร มีแต่ประโยชน์ แต่บนเส้นทางระดับบำเพ็ญของตนเอง กลับสะอาดบริสุทธิ์ ไม่มีพลังยาปะปนแม้แต่ครึ่งส่วน
ท่านลุงสวีอมยิ้มเล็กน้อย เขารู้ดีว่าเซียวเหยียนไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้ กำชับอย่างห่วงใย:
“ไม่ได้เจอกันมานานหลายปี คุณชายน้อยหากยังคุ้นเคยกับนิสัยของคุณหนูชิงหลวน ก็สามารถไปมาหาสู่กับท่านพี่สาวร่วมตระกูลของท่านได้บ่อยๆ สร้างความสัมพันธ์ให้ใกล้ชิดขึ้น ท้ายที่สุดแล้วนางก็เป็นศิษย์ของสำนักพันกลไก ในอนาคตก็จะได้มีคนคอยดูแล”
“ได้เลยขอรับ”
เซียวเหยยียนยิ้มรับปาก
ท่านลุงสวีถอนหายใจในใจ ราวกับบ่าวรับใช้ชราติดตามอยู่ด้านหลังของเซียวเหยียน
ไม่นานนัก เซียวจื่อเซวียนก็วิ่งมาถึงเรือนขุนเขาสายน้ำ ราวกับเข้าสวนบ้านตนเอง ตะโกนเรียกชื่อของเซียวเหยียนมาแต่ไกล
“คือคุณชายน้อยจื่อเซวียน” ท่านลุงสวีมองไป บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่ใจดี
หลายปีมานี้ เซียวเหยียนนิสัยสบายๆ ประกอบกับไม่ได้แสดงพรสวรรค์ด้านวิถียุทธอะไรออกมา เรือนอื่นๆ กับเรือนขุนเขาสายน้ำก็ไม่ค่อยจะไปมาหาสู่กันแล้ว
รวมถึงสองพี่น้องเซียวเฟยหยางที่ห่างเหินกับเซียวเหยียน เขาก็เห็นอยู่ในสายตา
รุ่นที่สามสายตรงที่อายุไล่เลี่ยกับเซียวเหยียนก็มีเพียงไม่กี่คนนี้ ตอนนี้ก็เหลือเพียงคุณชายน้อยจื่อเซวียน ที่จะมาที่เรือนขุนเขาสายน้ำเป็นเพื่อนคุณชายน้อยเซียวเหยียน
นี่ก็โทษคนอื่นว่าเห็นแก่ตัวไม่ได้ ท่านลุงสวีในฐานะพ่อบ้านของเรือนขุนเขาสายน้ำ ข่าวสารสี่ทิศแปดทิศ ที่เรือนอื่นก็มีคนคุ้นเคยคนสนิทของตนเอง เขารู้ดีว่าสาเหตุอาจจะไม่ได้อยู่ที่เซียวเหยียนเพียงคนเดียว
แต่อยู่ที่เรือนอื่นๆ จากสนามรบชายแดนวิหคอุดร ได้ยินข่าวลือบางอย่างมา ถึงได้เป็นเช่นนี้
สงครามที่ยืดเยื้อมาสิบกว่าปี ข่าวลือลมปากมากมายก็ได้แพร่สะพัดออกมาแล้ว
ต้องรู้ก่อนว่า ตระกูลเซียวถึงแม้จะเป็นจวนขุนพลเทวะ ร่ำรวยมหาศาล แต่ในราชสำนักก็ใช่ว่าจะไม่มีศัตรูทางการเมือง ไม่มีคนอื่นที่อิจฉาริษยา
บวกกับชายแดนวิหคอุดรที่รบกันทุกปี ทหารที่ตระกูลเซียวของพวกเขาสูญเสียไป สงครามยังไม่สิ้นสุด ย่อมไม่มีที่ที่จะระบายความทุกข์
แต่การสิ้นเปลืองแรงงานและทรัพย์สิน กลับต้องการให้ราชสำนักจัดสรรงบประมาณ การสนับสนุนด้านการส่งกำลังบำรุง นี่ล้วนแต่เป็นเรื่องที่ทำให้คนอื่นมีข้ออ้างได้
อย่าได้คิดว่าทหารอยู่ข้างนอก ในราชสำนักก็จะไม่มีใครกล้าวิพากษ์วิจารณ์ กลับกัน ยังคงต้องดูสภาพแวดล้อม ดูใจคน
“พี่เหยียน อาหารที่ท่านให้ข้าไปซื้อ ซื้อมาเรียบร้อยแล้วขอรับ ส่งไปที่เรือนของท่านย่าใหญ่แล้ว” เซียวจื่อเซวียนยิ้มพลางวิ่งเข้ามา
ท่านลุงสวีได้ยินดังนั้นก็ประหลาดใจ มองเซียวเหยียนแวบหนึ่ง ไม่คิดว่าเขาจะเตรียมการไว้แล้ว ในแววตาอดไม่ได้ที่จะปรากฏความพึงพอใจขึ้นมาหลายส่วน
“ลำบากแล้ว”
เซียวเหยียนตบไหล่ของจื่อเซวียน กล่าว “ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ”
“ขอรับ”
ท่านลุงสวีก็ติดตามอยู่ด้านหลังของคุณชายน้อยทั้งสองท่าน พร้อมกับนำสาวใช้ข้างกายของเซียวเหยียนชุนหลัน ไปร่วมงานเลี้ยงด้วยกัน
รถม้าสั่นไหวขับออกจากเรือนขุนเขาสายน้ำ เซียวจื่อเซวียนบอกว่าจะไปที่เรือนหยกวิจิตรก่อน นี่คือที่พักของฮูหยินสี่ ก็คือแม่บุญธรรมของเซียวจื่อเซวียน
เซียวเหยียนย่อมไม่ปฏิเสธ ให้ทหารคนสนิทในจวนที่ขับรถเลี้ยวไปยังเรือนหยกวิจิตร
เมื่อถึงเรือนหยกวิจิตร เซียวจื่อเซวียนก็กระโดดลงจากห้องโดยสาร ให้เซียวเหยียนกับท่านลุงสวีรอสักครู่ จากนั้นก็พุ่งเข้าไปในสวน
ไม่นานนัก เซียวเหยียนก็เห็นเซียวจื่อเซวียนพาสตรีสูงศักดิ์ที่ร่างอรชร ท่วงท่าสง่างามคนหนึ่ง เดินออกมาจากข้างในอย่างช้าๆ
ฮูหยินสี่คือแซ่เจิ้ง นามว่าเจิ้งชิงเหยา บรรพบุรุษก็เคยมีสุดยอดฝีมือขอบเขตจตุรภพออกมา สามีของนางคือคุณชายสี่ตระกูลเซียว ได้ยินมาว่าขณะที่คืนวันแต่งงาน กลับเจอการเกณฑ์ทหารนอกด่าน ในคืนวันเข้าหอ กลับทำได้เพียงละทิ้งเจ้าสาวในห้องหอ รีบรุดไปยังนอกชายแดน
ใครเลยจะคาดคิดว่าไปครั้งนี้ กลับไม่ได้กลับมาอีกเลย
ฮูหยินสี่ผู้นี้ นับแต่นั้นก็ทำได้เพียงเป็นหม้ายทั้งเป็น ใต้เข่าไม่มีบุตรธิดาเลย
ดังนั้น พ่อแม่ของเซียวจื่อเซวียนเสียชีวิตทั้งคู่ ก็อยู่ภายใต้การตัดสินใจของท่านผู้เฒ่าหญิง ยกเซียวจื่อเซวียนให้เป็นบุตรบุญธรรมของเรือนที่สี่
เมื่อเห็นเซียวเหยียนกับท่านลุงสวีที่เปิดม่านรออยู่บนรถม้า คิ้วที่ขมวดอยู่ของเจิ้งชิงเหยากลับหน้าบึ้งลง
ตอนที่ยังเล็ก เซียวเหยียนจำได้ว่าฮูหยินสี่ยังเคยอุ้มตนเอง ดูใจดีมีเมตตา
แต่หลายปีมานี้ กลับนิสัยยิ่งเงียบขรึมลง
อีกอย่างทุกครั้งที่เห็นตนเอง ดูเหมือนจะรู้สึกโกรธเคืองอยู่บ้าง เซียวเหยียนก็ไม่รู้ว่าตนเองไปยั่วโมโหนางที่ไหน
“วันนี้ไม่ใช่บอกเจ้าแล้วรึว่า พี่สาวร่วมตระกูลของเจ้าชิงหลวนจะกลับมา ให้เจ้าไปเตรียมของขวัญ เจ้ากลับตามเขาไปมั่วสุมใช่หรือไม่”
เจิ้งชิงเหยาก็ไม่เกรงใจว่าเซียวเหยียนจะอยู่ข้างๆ หันไปตำหนิเซียวจื่อเซวียนต่อหน้า
เซียวจื่อเซวียนเกาหัว กล่าวอย่างซื่อๆ “ท่านแม่ ข้ากับพี่เหยียนไปเตรียมของขวัญด้วยกันแล้ว ส่งไปที่เรือนของท่านย่าใหญ่แล้วขอรับ”
“เตรียมของขวัญอะไรมา?” เจิ้งชิงเหยาขมวดคิ้ว
“ห่านย่างกรอบหอมของภัตตาคารมงคลยิ่ง…” เซียวจื่อเซวียนก็เล่าอย่างละเอียดทันที
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เจิ้งชิงเหยาก็ฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว กล่าวอย่างโกรธเคือง:
“เจ้าโง่จริงๆ รึ นางร่อนเร่อยู่ข้างนอกนานแล้ว ยังมีชื่ออยู่ในทำเนียบฟ้าของทำเนียบฟ้าดินด้วย อาหารเลิศรสอะไรบ้างที่ไม่เคยกิน ขาดของเจ้าแค่นี้รึ? เงินแค่ไม่กี่เหรียญนี้ ส่งขึ้นไปไม่ดูน่าสมเพชรึ?”
เซียวจื่อเซวียนมองเซียวเหยียนแวบหนึ่ง ก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมาอยู่บ้าง กล่าว “ท่านแม่ ตระกูลเซียวของเรามีอะไรบ้าง? อาวุธ เคล็ดวิชา พี่สาวร่วมตระกูลนางอยากจะได้ก็ไปเลือกเองได้เลย ยังต้องให้พวกเราเตรียมอีกรึขอรับ พี่สาวร่วมตระกูลหลายปีมานี้ไม่ค่อยได้กลับมาเมืองมรกต ย่อมต้องไม่เคยกินอาหารพื้นเมืองอร่อยๆ ของพวกเรา”
“นางไม่เคยกิน แต่เจ้าคิดว่านางอยากกินรึ?”
เจิ้งชิงเหยากลอกตาที่มีความงามอย่างยิ่งเล็กน้อยกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์:
“นางต้องการหรือไม่เป็นเรื่องหนึ่ง เจ้าส่งของแน่นอนว่าต้องไม่ให้เสียหน้า เอาออกไปเจ้าอย่างน้อยก็พูดได้เต็มปากว่าไม่เคยอาย หากปล่อยให้คนรู้ว่าเจ้าส่งแค่ของกินของดื่มแค่นี้ ไม่ใช่ทำให้คนหัวเราะจนฟันร่วงรึ!”
พูดถึงตรงนี้ นางก็มองไปยังห้องโดยสาร ทันใดนั้นก็เหลือบไปเห็นกล่องของขวัญที่อยู่ข้างๆ ม่าน ยิ้มเย็น:
“ดูสิ นั่นคืออะไร?”
ท่านลุงสวีเมื่อเห็นนางเข้าใจผิด รีบกล่าว “ฮูหยินเซียว นี่คือบ่าวเฒ่ากังวลว่าคุณชายน้อยเหยียนจะเสียมารยาท ตั้งใจเตรียมไว้ให้เขา ให้เขาส่งให้คุณหนูชิงหลวนขอรับ”
“หึ”
เจิ้งชิงเหยาหันไปกล่าวกับเซียวจื่อเซวียน “เห็นหรือไม่ เจ้าเอามันมาเป็นพี่เหยียน มันอาจจะไม่จริงใจต่อเจ้า หลอกให้เจ้าโง่ๆ วิ่งวุ่นไปทั่ว ตนเองกลับแอบเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่”
“ตอนนี้ เจ้าสองมือเปล่า ไม่มีอะไรเลย จะเอาอะไรไปพบพี่สาวร่วมตระกูลของเจ้า?”
เซียวจื่อเซวียนอ้าปากเล็กน้อย กล่าวอย่างน้อยใจ “แต่นี่คือท่านลุงสวีที่เตรียมให้พี่เหยียน ไม่โทษพี่เหยียน…”
“เจ้า!”
เจิ้งชิงเหยาเกือบจะโกรธจนยกมือจะตีเขา เจ้านี่ถูกเซียวเหยียนกรอกยาพิษอะไรเข้าไป ถึงกับไม่ฟัง?
นางอดทนไว้ โกรธแค่นเสียง ในที่สุดก็ยังคงคำนึงถึงว่าเซียวเหยียนกับท่านลุงสวีอยู่ข้างๆ อดกลั้นโทสะไว้:
“ช่างเถอะ แม่เตรียมของขวัญไว้ให้เจ้าแล้ว ตงเหมย เอามาให้จื่อเซวียน” เจิ้งชิงเหยากล่าว
ด้านหลังมีสาวใช้คนหนึ่งเดินมาอย่างสง่างาม ยื่นกล่องของขวัญให้เซียวจื่อเซวียนอย่างเคารพ
เซียวจื่อเซวียนสงสัย อยากจะเปิดดู แต่ถูกเจิ้งชิงเหยาจ้องแวบหนึ่ง ก็ยังคงอย่างไม่พอใจชักมือกลับมา ก้มหน้าอย่างเชื่อฟัง เดินตามอยู่ด้านหลังแม่
“พวกเรามีรถม้าของตนเอง ไม่จำเป็นต้องรบกวน” เจิ้งชิงเหยากล่าวกับเซียวเหยียนและท่านลุงสวีอย่างเรียบเฉย
“ท่านแม่…”
“หุบปาก”
เซียวเหยียนรู้สึกจนใจอยู่บ้าง ฮูหยินสี่ดูเหมือนจะมีความเป็นศัตรูต่อตนเองอย่างประหลาด ทำให้เขารู้สึกงุนงงอย่างบอกไม่ถูก
“จื่อเซวียน งั้นพวกเราไปก่อนนะ เจ้ากับท่านแม่ไปด้วยกันเถอะ” เซียวเหยียนไม่ทำให้เจ้าอ้วนน้อยลำบากใจอยู่ตรงกลาง ขยิบตาให้เขากล่าว
เซียวจื่อเซวียนรีบพยักหน้า “พี่เหยียน เดี๋ยวพวกเราตามไปนะ”
พร้อมกันนั้นก็เอียงตัว หันหลังให้แม่แอบยิ้มให้เซียวเหยียน เผยให้เห็นฟันขาวสองซี่
เซียวเหยียนยิ้มๆ กับท่านลุงสวีก็เดินทางไปก่อน
“แม่ ทำไมท่านถึงไม่ให้ข้าอยู่กับพี่เหยียนตลอดเลย พี่เหยียนเขาจริงๆ แล้ว…”
เจิ้งชิงเหยากลอกตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “ให้เจ้าไปมาหาสู่กับเรือนหิมะโปรยบ่อยๆ เจ้าจะไปอยู่กับเขาทำไมบ่อยๆ เขาก่อนหน้านี้ทำได้เพียงฝึกกายา ตอนนี้เส้นชีพจรทะลวงแล้ว แต่การฝึกยุทธ์ก็เริ่มช้าไปแล้ว เหล่านี้ก็แล้วไป แม่ก็ไม่ใช่คนเห็นแก่ตัว ส่วนใหญ่คือไม่อยากให้เจ้าหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวรู้หรือไม่?”
“หา?”
เซียวจื่อเซวียนงุนงง ทำไมถึงหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวแล้ว?
“กับเจ้าพูดไปก็ไม่รู้เรื่อง เจ้าเพียงแค่ฟังแม่ก็พอแล้ว ไปใกล้ชิดกับเจ้าเด็กหญิงน้อยจินหนิงนั่นบ่อยๆ” เจิ้งชิงเหยากล่าวเสียงต่ำ
เซียวจื่อเซวียนในใจสงสัย ก่อนหน้านี้เขาก็เคยถามไม่กี่ครั้ง แต่แม่ไม่ได้พูด ครั้งนี้เขาก็ไม่ได้ถาม เพียงแค่แสร้งทำเป็นเชื่อฟังพยักหน้ารับ
…
“ฮูหยินเซียวตอนที่แต่งงาน ท่านสี่พลีชีพในสนามรบ ฮูหยินเซียวหลายปีมานี้ ต่อตระกูลเซียวก็รู้สึกขุ่นเคืองอยู่บ้าง”
ในห้องโดยสาร ท่านลุงสวีกล่าวกับเซียวเหยียนเสียงต่ำ พูดอย่างระมัดระวัง
นี่เป็นเรื่องของเจ้านาย พวกบ่าวรับใช้อย่างพวกเขาไม่สามารถวิพากษ์วิจารณ์ได้ แต่เขากังวลว่าเซียวเหยียนจะเกิดความขุ่นเคืองใจต่อเจิ้งชิงเหยา และอายุยังน้อย ไม่รู้จักเก็บงำหาเรื่องใส่ตัว
เซียวเหยียนพยักหน้าเล็กน้อย เขาก็นึกถึงสาเหตุเช่นนี้ได้ ท้ายที่สุดแล้ว หม้ายในใจมีความแค้น เขาสามารถเข้าใจได้
เขาต่อฮูหยินสี่กลับไม่มีโทสะเท่าไหร่ ท้ายที่สุดแล้วอีกฝ่ายหลายครั้งให้สีหน้ากับเขา ก็ล้วนแต่แสดงออกมาต่อหน้า ไม่เคยแอบเล่นตุกติกอยู่ข้างหลัง
กลับกัน ท่านแม่รองที่เรือนวารีวิจิตรนั่น กลับทุกครั้งที่เจอเขา ล้วนแต่ยิ้มแย้มใจดี ทุกประโยคคือการถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ถึงได้ทำให้เขาขยะแขยง
อีกอย่าง ในเมื่อมีเซียวจื่อเซวียนอยู่ และเห็นแก่หน้าที่แม่บุญธรรมของเขา เซียวเหยียนก็ไม่คิดจะตั้งตัวเป็นศัตรูกับนาง อย่างน้อยที่สุด นางก็ปฏิบัติต่อเซียวจื่อเซวียนได้ดีอย่างแท้จริง
ไม่นานนัก รถม้าก็มาถึงนอกเรือนวสันต์นิรันดร์
นอกซอยที่นี่ จอดรถม้าไว้หลายคันแล้ว เห็นได้ชัดว่าฮูหยินจากเรือนอื่นมาถึงก่อนแล้ว
ยังไม่ทันจะเข้าสวน ก็ได้ยินเสียงคึกคักมาจากสวนด้านนอกแว่วๆพูดว่า “ชิงหลวนของข้าเก่งจริงๆ” อะไรทำนองนั้น คิดว่าคงจะเป็นไม่กี่ท่านฮูหยินกำลังรุมชมเชยหญิงสาวผู้เป็นที่รักของสวรรค์ผู้นั้นอยู่กระมัง
เซียวเหยียนอุ้มกล่องของขวัญที่ท่านลุงสวีให้ แล้วก็เดินเข้าไปในสวนอย่างช้าๆ