หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 106
บทที่ 106
เซียวเหยียนชั่วขณะหนึ่งไม่ทันได้ตั้งตัว คิดอยู่ครู่หนึ่ง ในสมองถึงได้ปรากฏภาพเด็กสาวน้อยที่น่ารักขึ้นมา
หลายปีก่อน ฮูหยินห้าหลั่งน้ำตามองส่งนางติดตามชายชราผมขาวหน้าเด็กจากไป
ตอนนี้ เด็กสาวน้อยคนนั้นสำเร็จวิชากลับมาแล้วรึ?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เซียวเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงหางเล็กๆ ที่อยู่ในกระท่อมกระบี่ห่างออกไปเก้าพันลี้ทางทิศใต้นั้น
ส่ายหน้า เซียวเหยียนกล่าวกับเซียวจื่อเซวียน “ตอนนี้ฟ้ายังไม่มืด ข้าไปเดินเล่นอีกหน่อย ถึงเวลาค่อยไปก็พอแล้ว”
สำหรับเด็กสาวน้อยคนนั้น เซียวเหยียนไม่มีความรู้สึกอะไร อีกทั้งสองพี่น้องเซียวเฟยหยางคู่นั้นก็จงใจห่างเหินตนเอง หลายปีมานี้กับฮูหยินห้าก็เจอกันน้อยลง
“เอ่อ งั้นพวกเราต้องเตรียมของขวัญอะไรล่วงหน้าหรือไม่ขอรับ?” เซียวจื่อเซวียนถาม
สำหรับพี่สาวชิงหลวนผู้นั้น เขามีเพียงความทรงจำที่ตื้นเขินอย่างยิ่ง แต่หลายปีมานี้ในจวนก็ได้ยินเรื่องราวของอีกฝ่ายมาไม่น้อย รู้ดีว่าเป็นยอดฝีมือในรุ่นของพวกเขา
แน่นอนว่า กับเซียวเหยียนในตอนนี้เทียบกันไม่ได้
“นั่นสินะ”
ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นพี่สาวร่วมตระกูลที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายปี อย่างไรเสียก็ต้องเตรียมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไว้บ้าง เซียวเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง กล่าว:
“ก็ไม่รู้ว่านางชอบอะไร แต่ท้ายที่สุดแล้วควรจะกินของเป็น เจ้าไปที่ภัตตาคารมงคลยิ่งซื้อห่านย่างกรอบหอมมาส่วนหนึ่ง ที่เรือนทะเลสาบมรกตซื้อตับมังกรดำกลิ่นไผ่… ต้องร้อนๆ นะ รอตอนงานเลี้ยงค่อยส่งไป”
เซียวเหยียนกล่าวถึงอาหารเลิศรสที่มีชื่อเสียงของเมืองมรกตติดต่อกัน 7-8 อย่าง และยังเป็นของอร่อยที่ตนเองเคยลิ้มลองแล้วว่าไม่เลว
เซียวจื่อเซวียนตะลึงงัน “ก็แค่นี้รึขอรับ แต่ของพวกนี้ไม่แพง รวมกันแล้วก็ไม่มีเงินกี่เหรียญ”
“บ้านเราไม่ขาดเงินเสียหน่อย ของขวัญเบาบางแต่น้ำใจหนักแน่น ของอร่อยแบบนี้ นางร่อนเร่อยู่ข้างนอกย่อมต้องไม่เคยกิน ของอย่างอื่น นางน่าจะไม่ขาด” เซียวเหยียนกล่าว
เซียวจื่อเซวียนคิดๆ ดูก็ใช่
พี่สาวชิงหลวนเป็นศิษย์ของสำนักพันกลไก อาจารย์ชื่อดังสอนเอง จะขาดอะไรได้อีก?
เคล็ดวิชารึ? หอฟังเสียงฝนเลือกเอง
อาวุธรึ? ในคลังหาเอง
ของพื้นๆอย่างทองเงินเครื่องประดับก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแล้ว ส่วนใหญ่คงจะขี้เกียจจะมองเสียด้วยซ้ำ
“ได้ งั้นข้าก็จะไปซื้อตามที่พี่เหยียนบอก”
เซียวจื่อเซวียนตอบตกลง
รอจนเขาจากไป เซียวเหยียนก็อุ้มกระดานวาดภาพจากในห้อง ก็มาถึงหน้าสระน้ำเย็นอีกครั้ง
เขาตั้งกระดานวาดภาพ ยื่นมือลงไปในน้ำในสระกวักๆ
เป็นไปตามคาด เงาดำสายหนึ่งก็พลันพุ่งขึ้นมา น้ำกระเซ็นสาด
เซียวเหยียนรีบกลับไปที่หน้ากระดานวาดภาพ รีบกล่าว “ผู้อาวุโสชิงหลี โปรดคงท่านี้ไว้”
เฝิงชิงหลีเผยร่างเดิมของกิเลนวารี สง่างามอย่างยิ่ง นางตอนแรกคิดจะแปลงร่าง เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเหยียนก็หยุดลงทันที พร้อมกันนั้นก็นำน้ำที่กระเซ็นรอบๆจับตัวเป็นก้อนไว้กลางอากาศ คงไว้เป็นภาพนิ่ง
เซียวเหยียนยกพู่กันวาดภาพอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้า ภาพวาดกิเลนวารีออกจากน้ำก็เสร็จสมบูรณ์
“เสร็จแล้วขอรับ”
เมื่อสิ้นเสียงของเซียวเหยียน เฝิงชิงหลีก็ควบคุมน้ำให้หดกลับคืนสู่สระน้ำ จากนั้นก็ก้าวไปข้างหน้า ร่างกายราวกับทรายเบาๆ กลายเป็นรูปลักษณ์ของมนุษย์ เคลื่อนย้ายเท้าเปล่าสีขาวราวหิมะมาอยู่หน้ากระดานวาดภาพของเซียวเหยียน
“อืม ไม่เลว”
เมื่อเห็นรูปลักษณ์บนกระดานวาดภาพ แววตาของเฝิงชิงหลีก็สั่นไหว เผยให้เห็นสีหน้าที่ยินดี
ท่าทางที่ตนเองเพิ่งจะออกมา งดงามถึงเพียงนี้รึ?
นางเอียงหัวมองไปยังเซียวเหยียน ยิ้มอย่างอ่อนโยนกล่าว “เจ้าว่าวันนี้ข้าแต่งกายเป็นอย่างไรบ้าง?”
เซียวเหยียนมองไป กลับเห็นนางสวมชุดกระโปรงผ้าไหมสีฟ้าน้ำทะเล ก็ยังคงเป็นชุดเมื่อวาน แต่ที่มือและเท้าเห็นได้ชัดว่าสวมกำไลและสร้อยข้อเท้าเงิน ดูแวววาว
ผู้หญิงล้วนแต่ชอบของที่แวววาวรึ… เซียวเหยียนยิ้มๆ กล่าว “สวยมากขอรับ”
เฝิงชิงหลีกลอกตามองเขา กล่าว “ถ้างั้นเจ้าก็วาดเถอะ”
“ขอรับ”
เซียวเหยียนก็วาดอย่างจริงจังทันที
อย่าได้พูดไป วันนี้เฝิงชิงหลีภายใต้การขับเน้นของเครื่องประดับ ในความงดงามที่หลุดพ้นจากโลกิยะก็มีความเจิดจรัสแวววาวเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน
และเมื่อภาพวาดหนึ่งภาพเสร็จสิ้น ค่าประสบการณ์วิถีพู่กันที่เขาได้รับกลับก็เพิ่มขึ้นมาอีกร้อยกว่าแต้ม
เห็นได้ชัดว่า เครื่องประดับเหล่านี้ก็ไม่ใช่ของธรรมดา
เฝิงชิงหลีพยักหน้าเบาๆ แต่ในแววตากลับซ่อนความยินดีและพึงพอใจไว้ไม่มิด
เซียวเหยียนยิ้มๆ ก็ให้นางเปลี่ยนท่าทางอีกครั้ง วาดอีกภาพหนึ่ง
เวลาค่อยๆ ผ่านไป
ริมสระน้ำเย็น เซียวเหยียนก็ได้วาดภาพให้เฝิงชิงหลีไปสิบกว่าภาพแล้ว
ในนั้น ยังให้นางเปลี่ยนเป็นร่างเดิมวาดไป 7-8 ภาพ
รวมแล้วได้ค่าประสบการณ์ 4,000 กว่าแต้ม บวกกับของเมื่อวาน ก็มีเกือบ 20,000 แล้ว
เซียวเหยียนเมื่อวานก็พบว่า วาดเฝิงชิงหลีกลับได้ค่าประสบการณ์มากกว่าวาดท่านอาสองพวกเขาเสียอีก
แน่นอนว่า เขาไม่คิดว่าระดับบำเพ็ญของท่านอาสองพวกเขาจะด้อยกว่าเฝิงชิงหลี อาจจะเป็นเพราะท่านอาสองพวกเขาปกติแล้วจะเก็บงำไอพลังไว้ ดังนั้นตอนที่ตนเองวาดภาพ ไม่ได้วาดแก่นแท้ออกมา
ส่วนเฝิงชิงหลีที่แสดงออกมาต่อหน้าตนเอง กลับไม่ค่อยจะเก็บงำเท่าไหร่ ไอพลังไพศาล ทำให้ภาพวาดของเขาก็มีบารมีอยู่บ้าง
ดูเหมือนว่า กลับไปคงต้องไปหาท่านอาสอง ขอพวกเขาวาดภาพเสียแล้ว… เซียวเหยียนคิดในใจ
ขอบเขตจตุรภพคนหนึ่งก็มีค่าประสบการณ์ 20,000 กว่าแต้ม ท่านอาสองกับท่านผู้เฒ่าโม่ ท่านอาห้าพวกเขาสามคนรวมกัน ก็คือ 60,000 แล้ว
ตนเองก่อนหน้านี้เพิ่งจะวาดจากพวกเขาคนละไม่ถึง 5,000 ค่าประสบการณ์ ยังคิดว่าถึงขีดจำกัดแล้ว
ดูเหมือนว่ากลับไปคงต้องปรึกษากับพวกเขาหน่อย ให้พวกเขาแสดงความแข็งแกร่งที่แท้จริงออกมา… เซียวเหยียนพึมพำในใจ แต่ท่านอาสองเกลี้ยกล่อมยากหน่อย ต้องเตรียมไก่ตุ๋นเห็ดที่เขาชอบที่สุดถึงจะได้
“วันนี้ก็พอแค่นี้เถอะ” เซียวเหยียนดูเวลา ก็ไม่เช้าแล้ว กล่าวกับเฝิงชิงหลี
เฝิงชิงหลีถือกระดาษวาดภาพมากมาย ยินดีอย่างยิ่ง ยิ้มกล่าว “ต่อไปเจ้ามีปัญหาอะไร ก็มาหาข้าได้ทุกเมื่อ ขอเพียงไม่ออกจากตำหนักจันทน์แห่งนี้ ข้าโดยพื้นฐานแล้วสามารถช่วยเจ้าได้”
“ผู้อาวุโสชิงหลีหรือว่าถูกขังอยู่ที่นี่รึขอรับ?” เซียวเหยียนประหลาดใจ
เฝิงชิงหลีส่ายหน้าเล็กน้อย ไม่ได้พูดละเอียด กล่าว “ถ้าอย่างนั้นก็เจอกันคราวหน้านะ”
พูดจบ ก็กลับลงน้ำด้วยคะแนนเต็มอีกครั้ง กลับคืนสู่สระน้ำเย็น
เซียวเหยียนเห็นท่าทางเช่นนั้น ก็เก็บกระดานวาดภาพ เดินทางกลับจวน
เมื่อเซียวเหยียนลงจากเขาผ่านมาทางชั้นเอก ก็เห็นสองพี่น้องเซียวเฟยหยางไม่อยู่แล้ว ศิษย์ชั้นเอกที่เหลือยังคงฝึกวิชาอยู่ มีคนเห็นเซียวเหยียน ก็พลันร้องอุทานออกมา
ในไม่ช้า คนอื่นๆ ก็ล้วนแต่สังเกตเห็นเซียวเหยียน ล้วนแต่หันมามองเป็นตาเดียว
เซียวเหยียนเห็นท่าทางเช่นนั้น ก็ยิ้มพลางโบกมือ ถือว่าทักทายแล้ว จากนั้นก็รีบหนีไปจะได้ไม่ถูกพวกเขามาตอแยถามโน่นถามนี่
ตีนเขา เซียวเหยียนขี่ม้ากลับจวน
เพิ่งจะมาถึงหน้าประตูใหญ่ ก็สัมผัสได้ว่าบรรยากาศในจวนวันนี้ค่อนข้างจะคึกคัก บนใบหน้าของทหารยามที่ประตูก็แขวนรอยยิ้ม
เมื่อเห็นเซียวเหยียน ทหารยามต่างก็ก้มศีรษะคารวะ
เซียวเหยียนกลับมาถึงเรือนขุนเขาสายน้ำ จากปากของท่านลุงสวีก็ได้ทราบว่า ท่านลุงอันจากเมืองปีกครามส่งข่าวกลับมาแล้ว บาดแผลใกล้จะหายดีแล้ว พรุ่งนี้ก็จะออกเดินทางกลับ
พร้อมกันนั้น ท่านลุงสวีก็ยังหยิบกล่องของขวัญออกมาฉบับหนึ่ง กล่าวกับเซียวเหยียน:
“คุณชายน้อย วันนี้คุณหนูเซียวชิงหลวนจากเรือนหิมะโปรยลงจากเขากลับจวนแล้ว ท่านย่าใหญ่ได้เตรียมงานเลี้ยงตระกูลไว้ ขอเชิญท่านไป นี่คือของขวัญที่ข้าเป็นธุระจัดเตรียมให้เอง ท่านเดี๋ยวตอนไปงานเลี้ยงก็นำไปด้วยก็พอแล้ว”