หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 105
บทที่ 105
ในไม่ช้า เทียนอวี่เฉินก็ขับขานบทกวีของตนเองจบลง
จากนั้นก็มองไปยังเซียวเหยียนด้วยใบหน้าที่ภูมิใจ “คุณชายเซียว ท่านว่าบทกวีนี้ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
“กลอนดี”
เซียวเหยียนแค่นเสียงเบาๆ ในใจ ตอบไปอย่างส่งๆ
เทียนอวี่เฉินยิ้ม “บทกวีของคุณชายเซียวถึงแม้จะไม่ค่อยเข้ากับทิวทัศน์งดงามตรงหน้า แต่ก็ไม่เลวแล้ว”
เจ้ายังจะเหลิงอีก... เซียวเหยียนเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง บทกวีของเซียนกวีอย่างข้ากล่าวออกมา เจ้ากลับบอกว่าไม่เลวรึ?
“ถ้าอย่างนั้นพวกเรามากันอีกสักบทดีหรือไม่?”
ในฐานะนักกลอนวรรณกรรม เซียวเหยียนไม่อนุญาตให้ต้นฉบับถูกดูหมิ่น ตอนนี้รู้สึกอยากจะเปิดหูเปิดตาให้อีกฝ่ายรู้ทันที
“โอ้?”
เทียนอวี่เฉินสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รู้สึกใจคอไม่ดีอยู่บ้าง “เอาอีกรึ? ถ้าอย่างนั้นครั้งนี้จะเอาอะไรเป็นหัวข้อ?”
“ท่านเลือก”
“ถ้าอย่างนั้น… น้ำตกดีหรือไม่?”
“น้ำตกรึ?”
เซียวเหยียนยิ้ม
เจ้าหนูเอ๊ย เจ้ากำลังเอาจุดตายมาชนข้านะ
“ได้”
เซียวเหยียนรับปากทันที จากนั้นก็หยุดพู่กัน เงยหน้าขึ้นขับขานบทกวี《มองน้ำตกหลั่งไหล》อย่างสบายๆ
เมื่อเขาท่องถึง “สายธารไหลดิ่งสามพันเชียะ หรือคือธาราสวรรค์ร่วงหล่นเก้าชั้นฟ้า” เทียนอวี่เฉินก็ตะลึงงันไปแล้ว หน้าเต็มไปด้วยความงุนงง เบิกตากว้าง
บทกวีก่อนหน้านี้เทียนอวี่เฉินยังไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่ แต่บทกวีนี้ช่างตรงกับหัวข้อเสียจริง ในสายตาของเขาดูเหมือนจะสามารถจินตนาการภาพน้ำตกที่ไหลเชี่ยวกรากออกมาได้
ธาราสวรรค์ร่วงหล่นเก้าชั้นฟ้า การใช้คำนี้ช่างสง่างามและทรงพลังเสียจริง!
เมื่อเห็นอีกฝ่ายถูกข่มขวัญจนอยู่หมัด เซียวเหยียนก็ยิ้มอย่างเรียบเฉย บทกวีที่บรรพชนโบราณบรรยายถึงน้ำตกมีไม่น้อยเลย เดิมทีอยากจะใช้ของท่านที่น่านับถือกว่านี้ แต่สถานการณ์เพียงแค่นี้แค่นี้จัดการดีกว่า
เทียนอวี่เฉินเดิมทีก็ยังอยากจะลอง แต่ทันใดนั้นก็รู้สึกท่องไม่ออกแล้ว
รู้สึกว่าบทกวีนี้ได้เขียนถึงน้ำตก จนถึงที่สุดแล้ว
ถึงแม้บทกวีนี้จะไม่ใช่ที่เซียวเหยียนแต่งขึ้นสดๆ แต่เป็นเหมือนกับตนเองที่นำของเก่าเก็บออกมาใช้ แต่ก็เพียงพอที่จะมองเห็นพรสวรรค์ของเซียวเหยียนได้
การแต่งกลอนสดๆ ก็แค่พูดไปอย่างนั้น พวกเขาท้ายที่สุดแล้วก็เป็นนักสู้ ยังจะคิดว่าพวกเขาเป็นบัณฑิตใหญ่ในราชบัณฑิตยสถานที่ทั้งวันเอาแต่พลิกหาหญิงงามในหนังสือรึ!
“บทกวีนี้ของคุณชายเซียว ข้าขอยอมรับโดยใจจริง” เทียนอวี่เฉินประสานมือคารวะ
“ยอมรับก็ดีแล้ว”
เซียวเหยียนเห็นท่าทางเช่นนั้น ก็หยิบพู่กันขึ้นมาวาดภาพอีกครั้ง
“คุณชายเซียวเกิดในจวนขุนพลเทวะ กลับมีความรู้ความสามารถลึกซึ้งในสองวิถีแห่งบทกวีและภาพวาด ผู้ใหญ่ในจวนของท่านไม่ว่าท่านรึ?” เทียนอวี่เฉินอดไม่ได้ที่จะถามอย่างสงสัยใคร่รู้
“แน่นอนว่า…โดนไม่น้อย”
“แล้วทำไม…”
“ข้าก็แค่ไม่ฟังเท่านั้นเอง”
“…”
เทียนอวี่เฉินอ้าปากค้าง ทันใดนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา รู้สึกว่าเจอคนน่าสนใจจริงๆ
นี่คือการสนทนาครั้งแรกของเทียนอวี่เฉินกับเซียวเหยียน หลายปีต่อมา เขาก็ยังคงจำได้อย่างชัดเจน
เซียวเหยียนไม่ได้สนใจเทียนอวี่เฉินอีกต่อไป วาดภาพต่อ
เทียนอวี่เฉินเมื่อเห็นเซียวเหยียนมีสีหน้าจดจ่อ ก็ไม่ได้ส่งเสียงรบกวนอีก แต่จากไปอย่างเงียบๆ
…
วันรุ่งขึ้น
ไม่รอให้เซียวเหยียนไปที่สระน้ำเย็นหาน้ำกิเลนวาดภาพ ก็ถูกหวงอี้เฉินเรียกไปยังตำหนักจันทน์
เมื่อได้ยินสองเงื่อนไขที่เฝิงเหวินเทียนให้ตนเอง เซียวเหยียนก็ชะงักไปเล็กน้อย ก็ไม่ได้ลังเลเท่าไหร่ เลือกที่จะเป็นอาจารย์ในนาม
อยู่ 1 ปี นานเกินไป
แต่ว่า เขาก็มีเงื่อนไขหนึ่ง ก็คือให้เฝิงเหวินเทียนรวมอยู่ด้วย ผู้อาวุโสของตำหนักจันทน์ทั้งหมด จะต้องให้ความร่วมมือกับเขาทำเรื่องหนึ่ง
นั่นก็คือให้เขาวาดภาพ
ใช้คำพูดสมัยใหม่ก็คือเป็นนายแบบ
เมื่อได้ยินข้อเรียกร้องที่แปลกประหลาดของเซียวเหยียน เฝิงเหวินเทียนก็รู้สึกงุนงงอยู่บ้าง แต่นี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย เขาไม่ได้ปฏิเสธ รับปากทันที ก็ถือว่าเป็นนิสัยแปลกๆ ของอัจฉริยะตระกูลเซียวผู้นี้
หากเป็นอาจารย์ในนาม ทุกปีจะต้องสอน 3 คาบเรียน หากปีไหนไม่ได้สอน ก็จะสะสม ทบไปในปีหน้า
วาระการดำรงตำแหน่งของอาจารย์ในนามคือ 10 ปี
ก็คือ 30 คาบเรียน ค่อนข้างจะสบายอย่างยิ่ง
ดูเหมือนจะคาดเดาถึงการเลือกของเซียวเหยียน เฝิงเหวินเทียนก็บอกกับเซียวเหยียนว่า ศิษย์ที่เขาต้องสอน ไม่ใช่ชั้นเอก แต่เป็นตำหนักขาวดำ
เรื่องนี้ เซียวเหยียนกลับไม่ค่อยจะใส่ใจ อย่างไรเสียตนเองก็แค่สอน จะมีคนฟังหรือไม่ ใครมาฟัง ก็ไม่เป็นไร
เมื่อเห็นเซียวเหยียนตอบตกลงอย่างง่ายดาย มุมปากของเฝิงเหวินเทียนก็ปรากฏรอยยิ้ม หนึ่งชราหนึ่งเยาว์ต่างก็ได้สิ่งที่ตนเองต้องการ ความร่วมมือเป็นไปอย่างราบรื่นยิ่ง
จากตำหนักจันทน์ เซียวเหยียนกำลังจะรีบไปยังสระน้ำเย็น ทันใดนั้นก็เห็นเซียวจื่อเซวียนมาหา
“พี่เหยียน พี่สาวชิงหลวนกลับมาแล้วขอรับ”
เซียวจื่อเซวียนเมื่อเห็นเซียวเหยียนก็กล่าว “ท่านย่าใหญ่บอกว่า คืนนี้จะจัดงานเลี้ยงตระกูล เพื่อต้อนรับพี่สาวชิงหลวน ให้พวกเราทุกคนรีบกลับไป”
“หา?”