หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 104
บทที่ 104
เซียวเหยียนก็เคยลองสร้างฉากที่ยิ่งใหญ่สง่างามในสมองของตนเอง ถึงกับเป็นสัตว์อสูรที่แปลกประหลาด แต่เมื่อวาดออกมาแล้ว ค่าประสบการณ์ที่ได้กลับน้อยนิด
เขาก็ไม่รู้ว่าสาเหตุคืออะไร อาจจะเป็นเพราะขาดรายละเอียดและจิตวิญญาณบางอย่างกระมัง?
คิดเสร็จ….ก็วาดภาพผาเดียวดายสระน้ำเย็นอีก 4-5 ภาพ
เก็บเกี่ยวได้ 500-600 ค่าประสบการณ์ เซียวเหยียนก็รู้สึกว่าน่าจะพอแล้ว กำลังจะจากไป ทันใดนั้นก็ได้ยินคนกำลังขับขานบทกวี:
“ยอดเขาเดียวดายหน้าผาสูงชันภูเขาซูบผอม เมฆขาวล่องลอยราวกับน้ำตาสวรรค์”
“ทางเดินเล็กๆ บนถนนทอดไปทางใด ใครเล่าจะรู้ใจข้า?”
พูดพลาง เงาร่างหนึ่งก็เดินมาอย่างช้าๆ รอจนเห็นเซียวเหยียนที่อยู่ริมสระน้ำเย็น พอดีกับที่เซียวเหยียนก็หันกลับมามองอีกฝ่าย
ทั้งสองคนมองหน้ากัน ก็จำสถานะของกันและกันได้
องค์ชายรึ?
ในใจของเซียวเหยียนประหลาดใจ คนผู้นี้กลับเป็นหนึ่งในสององค์ชายของชั้นเอก ดูเหมือนจะชื่อเทียนอวี่เฉิน
เทียนอวี่เฉินก็จำเซียวเหยียนได้เช่นกัน หากจะบอกว่าวันนี้ในชั้นเอกใครที่โดดเด่นที่สุด นั่นไม่ต้องสงสัยเลยว่าคือคุณชายน้อยตระกูลเซียวตรงหน้า
ตั้งแต่เข้าสู่ชั้นเอก เขาก็สังเกตเห็นหรงเย่เฟิงกับบุตรหลานของจวนขุนพลเทวะอย่างเซียวเหยียนและคนอื่นๆ แล้ว เพียงแต่ไม่ได้เข้าไปใกล้
เมื่อนึกถึงว่าตนเองเพิ่งจะขับขานบทกวีเดินมา เทียนอวี่เฉินก็รู้สึกว่าหน้าแดงขึ้นมาค่อนข้างจะร้อนผ่าว ให้ตายสิ ที่นี่ทำไมถึงมีคนอยู่ด้วย?
แต่ว่า เจ้านี่เป็นลูกของขุนศึก คงจะฟังดีร้ายไม่ออกกระมัง?
หลังจากที่มองหน้ากันชั่วครู่ เทียนอวี่เฉินก็ควบคุมความร้อนบนใบหน้าไว้ ยิ้มพลางทักทาย:
“คุณชายน้อยตระกูลเซียวรึ?”
“สวัสดีขอรับ”
เซียวเหยียนก็ตอบกลับอย่างเป็นทางการเช่นกัน สำหรับบุตรหลานราชวงศ์เหล่านี้ เขาไม่ค่อยจะสนใจเท่าไหร่
ก่อนหน้านี้องค์ชายอีกคนหนึ่งที่ชื่อเทียนหลงเย่ เพิ่งจะเปิดเรียนไม่นาน ก็วิ่งมาหาเขากับเซียวจื่อเซยียน แสดงเจตจำนงที่จะคบหา
แต่ความทะเยอทะยานในแววตาของเจ้าเด็กนั่นชัดเจนเกินไป เซียวเหยียนขี้เกียจจะเข้าไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยากที่เกี่ยวข้องกับราชวงศ์เหล่านี้ ดังนั้นจึงไม่ค่อยจะสนใจ และยังให้จื่อเซวียนอย่าไปเข้าใกล้เจ้าพวกนี้มากนัก แม่น้ำสายเช่นนี้ไม่ใช่ที่ที่พวกเขาจะก้าวเข้าไปง่ายๆ
“ท่านอยู่ที่นี่คือ?”
เทียนอวี่เฉินมองสำรวจกระดานวาดภาพหน้าเซียวเหยียนอย่างสงสัยใคร่รู้ หากบอกว่าเซียวเหยียนอยู่ที่นี่ฝึกวิชา เขาก็ไม่รู้สึกแปลกใจ
แต่ถือพู่กันหมึกทำไม?
เมื่อนึกถึงว่าเซียวเหยียนก็ได้รับการยกเว้นเข้าสู่ตำหนักขาวดำ อย่างน้อยก็เป็นขอบเขตสืบทอดวิญญาณแล้ว สายตาของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นอย่างเงียบๆ หลายส่วน
“ชมทิวทัศน์ขอรับ” เซียวเหยียนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ พร้อมกันนั้นก็ละสายตากลับมา ก็ผสมหมึกเตรียมจะวาดภาพต่อไป
เทียนอวี่เฉินรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ในแววตาปรากฏความสนใจขึ้นมาหลายส่วน ก่อนหน้านี้ในชั้นเอก เขาก็แอบสังเกตคุณชายน้อยตระกูลเซียวผู้นี้เป็นพิเศษ
ท้ายที่สุดแล้ว ชื่อของอีกฝ่าย ก็คือเสด็จพ่อของตนเองที่พระราชทานให้ด้วยพระองค์เอง
เรื่องนี้เขาตั้งแต่เกิดมาจำความได้ ก็ได้ยินเสด็จแม่พูดแล้ว วันที่เข้าเรียนเมื่อได้เห็น ก็อดไม่ได้ที่จะให้ความสนใจเป็นพิเศษ
และการแสดงออกของเซียวเหยียน ก็แตกต่างจากคนทั่วไปจริงๆ ก่อนหน้านี้เขายังรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง รู้สึกว่าอีกฝ่ายได้รับพระมหากรุณาธิคุณมากเกินไป ถูกตระกูลเซียวตามใจจนกลายเป็นคุณชายเจ้าสำราญ
แต่เมื่อได้ยินคำพูดของอาจารย์หลินชิวสุ่ยในวันนี้ ถึงได้รู้ว่านี่คืออัจฉริยะที่ซ่อนตัวไม่เปิดเผย
“ชมทิวทัศน์รึ?”
เทียนอวี่เฉินเดินเข้าไปอย่างสงสัยใคร่รู้ ก็เห็นเซียวเหยียนยกพู่กันวาดภาพ ภูเขาเดียวดายสระน้ำเย็นปรากฏขึ้นบนกระดาษวาดภาพ กลับวาดได้อย่างมีชีวิตชีวาและมีอารมณ์อย่างยิ่ง
เขาดูจนตะลึงงัน
เกิดในราชวงศ์ เขาถึงแม้จะฝึกยุทธ์มาตั้งแต่เล็ก แต่กลับชื่นชอบบทกวีและหนังสือ ไหนเลยจะมองไม่ออกว่าฝีมือการวาดภาพนี้เก่งกาจอย่างยิ่ง
รอจนเซียวเหยียนวาดเสร็จ เทียนอวี่เฉินก็อดไม่ได้ที่จะถาม “คุณชายเซียว ท่านวาดภาพเป็นด้วยรึ?”
เซียวเหยียนตาก็ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย ยกพู่กันต่อ “ท่านก็แต่งกลอนเป็นมิใช่รึ?”
เมื่อเอ่ยถึงกลอน ใบหน้าของเทียนอวี่เฉินก็อดไม่ได้ที่จะแดงขึ้นเล็กน้อย
ชอบก็ส่วนชอบ แต่ “เป็น” ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
เขาก็แค่พอจะเข้าใจอยู่บ้างเท่านั้น
แต่กลอนเมื่อครู่ก็ไม่ได้ตั้งใจทำ คำศัพท์และประโยคล้วนแต่เกิดขึ้นตามอารมณ์ เพียงเพื่อระบายความอึดอัดในใจ ไม่ได้ขัดเกลาอย่างจริงจัง
“คุณชายเซียวก็เข้าใจบทกวีด้วยรึ?”
“พอจะเข้าใจอยู่บ้าง”
“โอ้?”
เทียนอวี่เฉินประหลาดใจอย่างยิ่ง เกิดความสนใจขึ้นมา กล่าว “ถ้าอย่างนั้นคุณชายเซียวไม่สู้ก็มาแต่งกลอนสักบท?”
“แต่งกลอนรึ?”
เซียวเหยียนเหลือบมองเขา ประสบการณ์บทกวีของตนเองตอนนี้ก็เต็มระดับสามแล้ว ยังไม่บรรลุถึงใจกวี แต่งกลอนก็ไม่มีประสบการณ์
“ถูกต้อง ไม่สู้เอาเป็น… เอาสระน้ำเย็นที่ท่านชายเซียววาดนี้มาแต่งกลอนกันเถอะ ท่านกับข้าแต่งคนละบทเป็นอย่างไร?”
เทียนอวี่เฉินเกิดความสนใจที่จะประลองบทกวีขึ้นมา และยังมีใจอยากจะเทียบฝีมือกับเซียวเหยียน เพื่อกู้หน้าให้กับการแต่งกลอนตามอารมณ์เมื่อครู่ จะได้ไม่ถูกคนอื่นคิดว่าฝีมือการแต่งกลอนของเขาเป็นเช่นนี้จริงๆ
เซียวเหยียนเหลือบมอง “สระน้ำเย็นรึ? งั้นท่านเชิญก่อนเถอะ”
“ให้คุณชายเซียวก่อนเถอะ ข้าความสามารถตื้นเขิน ต้องบ่มเพาะอารมณ์อีกหน่อย” เทียนอวี่เฉินรีบกล่าว
เซียวเหยียนกลับไม่รู้สึกว่าเขาถ่อมตัว ก็อีกฝ่ายเมื่อครู่ที่ท่องกลอนห่วยๆ นั่น สัมผัสก็ยังไม่ถูกเลย
“ก็ได้”
เซียวเหยียนนิสัยสบายๆ ก็ไม่ได้คิดมาก ก็ท่องขึ้นมาบทหนึ่ง:
“หลี่ไป๋ลงเรือจะออกเดินทาง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเพลงบนฝั่ง”
“น้ำในสระดอกท้อลึกพันเชียะ ไม่เท่ากับน้ำใจที่วังเมฆมอบให้ข้า”
ท่องจบหนึ่งบท ภาพวาดในมือก็ไม่หยุด วาดต่อไป
หากเปลี่ยนเป็นเมื่อก่อน ท่องกลอนของเซียนกวีออกมา อย่างน้อยก็ต้องมีประสบการณ์เป็นร้อย แต่ตอนนี้ประสบการณ์เต็มไปนานแล้ว ประสบการณ์ก็ไม่มีเลยแม้แต่แต้มเดียว
ไม่เข้ากับพื้นหลังรึ? เหอะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้า
เทียนอวี่เฉินฟังจบรู้สึกทึ่งอยู่บ้าง กลอนบทนี้มีรสชาติอยู่บ้าง
“คุณชายเซียว กลอนนี้ของท่านไม่ใช่ทำสดๆ ใช่หรือไม่ ทำไม่รู้สึกความเกี่ยวข้องกับหัวข้อของเราเลย?” เทียนอวี่เฉินกล่าว สถานการณ์ที่บรรยายในกลอน กับสถานการณ์ตอนนี้ไม่ตรงกัน
“ข้างในกลอนก็มีคำว่า น้ำในสระ มิใช่รึ” เซียวเหยียนกล่าว
“…”
เทียนอวี่เฉินอ้าปากค้าง น้ำในสระมีก็จริง แต่ดอกท้อเล่า? ที่นี่มีผีท้อหรอ!
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็กล่าวอีก “นี่คือคุณชายเซียวแต่งเอง หรือว่า?”
ในแววตาสงสัยอย่างเห็นได้ชัด
“เอาหน่าๆ อย่างไรเสียท่านในโลกนี้ ก็หาผู้แต่งกลอนบทนี้ไม่เจอแล้ว” เซียวเหยียนสีหน้าสงบนิ่ง กล่าวอย่างเรียบเฉย
เทียนอวี่เฉินเมื่อเห็นเขาพูดอย่างมั่นใจเช่นนี้รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ก็ถามอีก “ถ้าอย่างนั้นกล้าถามว่าหลี่ไป๋ในกลอนคือ?”
“แซ่หลี่น่ะ ย่อมเป็นบรรพบุรุษของตระกูลเซียวข้า”
“ห้ะ หลี่ กับ เซียว… งั้นแล้ววังเมฆเล่า?”
“ผู้สนับสนุนรายใหญ่ของบรรพบุรุษข้า”
“????”
ผู้สนับสนุนรายใหญ่คืออะไรกัน?
เทียนอวี่เฉินมีสีหน้างุนงง
“ถึงตาเจ้าแล้ว” เซียวเหยียนเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง
เทียนอวี่เฉินได้สติกลับมารู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง แต่โชคดีที่ เขาเมื่อครู่แอบใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็กน้อย เขาก่อนหน้านี้ก็มีกลอนบทหนึ่งที่แต่งเพื่อน้ำตกสระน้ำเย็นอยู่แล้ว พอดีวันนี้นำมาใช้เลยดีกว่า
ถึงแม้อาจจะไม่เข้ากับทิวทัศน์ตรงหน้าได้เพียงพอ แต่เมื่อเทียบกับกลอนที่ ‘ น่าเหลือเชื่อ ‘ ของเซียวเหยียนเมื่อกี้ ท้ายที่สุดแล้วย่อมต้องดีกว่ามาก