หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 103
บทที่ 103
รอยหมึกบนกระดานวาดยังไม่แห้ง กิเลนวารีก็รู้ดีว่าหากสัมผัสตอนนี้ จะทำให้ภาพวาดนี้เปรอะเปื้อน
นางดูอย่างละเอียดสองสามที ยิ่งดูยิ่งชอบใจ ความรำคาญใจที่ถูกรบกวนการนอนหลับก่อนหน้านี้ก็สลายไปหมดสิ้น ดวงตางามมองไปยังเซียวเหยียน:
“ท่านวาดให้ข้ารึ?”
“ผู้อาวุโสชอบหรือไม่ขอรับ?”
เซียวเหยียนมองออกถึงความยินดีในแววตาของนาง อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอย่างโล่งอก ยิ้มกล่าว “หากผู้อาวุโสชอบ ก็มอบให้ท่านแล้วกันขอรับ”
กิเลนวารีเผยรอยยิ้ม สระน้ำเย็นเยือกทั้งสระดูเหมือนจะสว่างไสวขึ้นมาหลายส่วน นางยิ้มเบาๆ:
“ไม่คิดว่าในหมู่มนุษย์จะมีจิตรกรฝีมือประณีตเช่นท่านอยู่ด้วย วาดได้ดีจริงๆ ข้าถึงกับรู้สึกเหมือนกับตนเองกำลังยืนอยู่บนกระดาษเลยทีเดียว”
“ผู้อาวุโสชอบก็ดีแล้วขอรับ”
การวาดภาพไม่ใช่แค่การคัดลอก แต่ยังมีการเสริมแต่งทางศิลปะ เทียบเท่ากับการใส่ฟิลเตอร์ ย่อมต้องดูดี
เซียวเหยียนเหลือบมองนางสองสามที กล่าวเสียงเบา “ผู้อาวุโส หรือว่าร่างแปลงของท่านตอนนี้ ข้าจะวาดให้ท่านอีกสักภาพดีหรือไม่ขอรับ?”
กิเลนวารีครั้งนี้กลับไม่ปฏิเสธ กลับกันมองเซียวเหยียนอย่างสนใจ “เจ้ายังจะวาดได้อีกรึ?”
“การวาดภาพน่ะ ขอเพียงผู้อาวุโสให้ความร่วมมือ ข้าสามารถวาดได้ทั้งวัน!” เซียวเหยียนยิ้ม
“ได้ งั้นเจ้าก็วาดอีกภาพให้ข้าดู” กิเลนวารีตอบตกลง
“ขอรับ!”
เซียวเหยียนรีบตอบตกลง นี่คือโอกาสรีดขนแกะที่หาได้ยากนะ
“ผู้อาวุโส เชิญท่านยืนอยู่ริมสระน้ำ ร่างกายเอียงเล็กน้อย อืม ก็แบบนั้น…”
เซียวเหยียนให้นางโพสท่าเอียงข้าง ประกอบกับใบหน้าที่งดงามอย่างยิ่งของอีกฝ่าย ราวกับหญิงสาวอ่อนโยนที่ยืนอยู่ริมสระมรกตอย่างเศร้าสร้อย
เขาลงพู่กันอย่างรวดเร็ว เริ่มวาดขึ้นมา
1 ก้านธูปต่อมา
ภาพวาดที่สองก็เสร็จสิ้น
【ค่าประสบการณ์วิถีพู่กัน +1738】
ค่าประสบการณ์กลับไม่ได้ลดลงเท่าไหร่ ส่วนใหญ่คงจะเป็นเพราะการแปลงร่าง เป็นอีกท่วงท่าหนึ่ง
ในไม่ช้า เซียวเหยียนก็นำภาพวาดนี้มอบให้อีกฝ่าย
กิเลนวารีมองแวบหนึ่ง แววตาก็พลันสว่างวาบขึ้นมา หญิงสาวในภาพดูเศร้าสร้อย คิ้วตาโศกเศร้า เผยให้เห็นความโดดเดี่ยวและเย็นเยียบที่หลุดพ้นจากโลกิยะ ราวกับดอกบัวน้ำที่ล่องลอยอยู่นอกโลก
นี่คือข้ารึ… กิเลนวารีรู้สึกว่าหญิงสาวในภาพนี้ งดงามกว่าที่นางเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของตนเองเสียอีก
อีกอย่าง ความเศร้าที่มิอาจคลี่คลายระหว่างคิ้วนั้น ไม่ใช่หัวใจของนางหรอกรึ?
อยู่ตามลำพังในสระน้ำเย็น พันปีแห่งความโดดเดี่ยว ตำหนักจันทน์คือดินแดนของมนุษย์ แต่กลับไม่ใช่ที่ของนาง… ในเมืองของเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่รุ่งเรืองแห่งนี้ นางกลับยิ่งดูโดดเดี่ยว
จ้องมองภาพวาด นางก็ค่อยๆ เหม่อลอยไป
เซียวเหยียนเมื่อเห็นอีกฝ่ายเหม่อลอย ก็ไม่ได้ส่งเสียงรบกวน เพียงแค่จัดกระดานวาดภาพเล็กน้อย จากนั้นก็วาดท่าทางที่เหม่อลอยของนางลงไปอีกครั้ง
ในยุคที่ไม่มีภาพถ่ายนี้ ภาพวาดของเขาสามารถผนึกกาลเวลาไว้ได้
เซียวเหยียนรู้สึกว่า คนส่วนใหญ่น่าจะค่อนข้างจะชอบ
ในไม่ช้า ภาพวาดที่สามก็เสร็จสมบูรณ์
【ค่าประสบการณ์วิถีพู่กัน +1541】
ค่าประสบการณ์ลดลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเป็นจำนวนมหาศาล
เพียงแค่ 3 ภาพ ก็ได้ค่าประสบการณ์มา 5,000 กว่าแต้มแล้ว แทบจะเรียกว่ากำไรมหาศาล
รอจนเซียวเหยียนวาดภาพเสร็จ กิเลนวารีก็ได้สติกลับมา ถาม “วาดเสร็จแล้วรึ?”
ที่แท้ท่านก็สังเกตเห็นอยู่นี่… เซียวเหยียนแอบหัวเราะในใจ ทั้งๆ ที่ก็รับรู้แล้ว แต่กลับยังคงทำท่าเหม่อลอยอยู่ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายก็จงใจให้ความร่วมมืออยู่
“วาดเสร็จแล้วขอรับ”
เซียวเหยียนพยักหน้า หันกระดานวาดภาพไปทางนาง
เมื่อเห็นภาพที่สาม ในแววตาของกิเลนวารีก็มีรอยยิ้มเพิ่มขึ้นมาอีกหลายส่วน ท่าทางที่เหม่อลอยนั้น มีชีวิตชีวา แสงสะท้อนเฉียงๆ ในดวงตาที่ใสกระจ่าง ดูเหมือนจะมีความคิดนับหมื่นพัน
เมื่อครู่นางก็หวนนึกถึงเรื่องราวในอดีตเมื่อพันปีก่อนบางอย่างอยู่ชั่วครู่ กลับถูกเขามองออกรึ?
เจ้าหนูเผ่าพันธุ์มนุษย์ผู้นี้กลับสามารถอ่านใจตนเองออกรึ?
กิเลนวารีมองไปยังเซียวเหยียน สายตาก็เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนขึ้นมาก กล่าว “ฝีมือการวาดภาพของเจ้าไม่เลวจริงๆ เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นบุตรหลานตระกูลเซียวรึ?”
“ขอรับ” เซียวเหยียนพยักหน้า
กิเลนวารีกล่าวอย่างสนใจ “จวนขุนพลเทวะตระกูลเซียว มีชื่อเสียงไปทั่วหล้า แต่ตามที่ข้ารู้ กฎบ้านของตระกูลเซียวเข้มงวด คนในตระกูลล้วนแต่เป็นนักสู้ จะอนุญาตให้เจ้าแตะต้องศาสตร์แขนงเล็กๆ ได้อย่างไร?”
“วิถีพู่กันก็ใช่ว่าจะเป็นศาสตร์แขนงเล็ก”
เซียวเหยียนยิ้มเล็กน้อย “อีกอย่าง การฝึกยุทธ์กับการวาดภาพ ก็ไม่เสียเวลาซึ่งกันและกัน การฝึกยุทธ์ย่อมต้องมีเวลาที่เหนื่อยล้า”
“โอ้?”
กิเลนวารีเลิกคิ้ว
เซียวเหยียนซ่อนคุณสมบัติสรรพสิ่งไว้ชั่วคราว ไอพลังของขอบเขตสิบห้าลี้ก็ปลดปล่อยออกมา จากนั้นก็กระตุ้นคุณสมบัติสรรพสิ่งขึ้นมาใหม่
กิเลนวารีชะงักไปเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย มองเซียวเหยียนอย่างประหลาดใจ
สิบห้าลี้?
แต่รากฐานกระดูกโลหิต ดูแล้วทั้งๆ ที่ก็ยังคงสดใหม่และอ่อนเยาว์ถึงเพียงนี้
“ผู้อาวุโส วันนี้มีเวลาว่างพอดี หรือจะให้ข้าจะวาดภาพให้ท่านอีกสักไม่กี่ภาพดีขอรับ?” เซียวเหยียนยิ้มพลางยั่วยวน
กิเลนวารีเหลือบมองกระดาษวาดภาพในมือ นางได้ใช้พลังทำให้กระดาษแห้งแล้ว พยักหน้า “ก็ได้”
เซียวเหยียนยิ้มในใจ ก็ให้นางกลับไปยืนอยู่ริมสระมรกตอีกครั้ง วาดภาพต่อไป
ในไม่ช้า ภาพวาดทีละภาพๆ ก็เสร็จสิ้น
วาดติดต่อกัน 11 ภาพ ตอนที่ภาพที่ 12 เสร็จสิ้น ค่าประสบการณ์วิถีพู่กันก็เพิ่มขึ้นเพียง 351 แต้ม
ถึงแม้จะน้อยกว่าเมื่อก่อนมาก แต่เมื่อเทียบกับการวาดสิ่งอื่น กลับยังคงนับว่าอุดมสมบูรณ์
“วันนี้ก็พอแค่นี้เถอะ”
กิเลนวารีเก็บภาพวาดล่าสุดขึ้นมา ดูสองสามที บนใบหน้าก็มีรอยยิ้มสดใส
“ผู้อาวุโสไม่พอใจหรือขอรับ?” เซียวเหยียนที่กำลังจะยกพู่กันถาม
กิเลนวารีหญิงสาวส่ายหน้า กล่าว “วันนี้การแต่งกายของข้าเรียบง่ายเกินไป ฝีมือการวาดของเจ้าประณีตถึงเพียงนี้ รอคราวหน้าข้าแต่งกายให้ดีหน่อย ค่อยให้เจ้าวาด”
เซียวเหยียนก็พลันอ้าปากค้าง ล้วนแต่บอกว่าใจรักสวยรักงามคนทุกคนมี ไม่คิดว่าจอมอสูรราชันย์ผู้นี้ก็มี
คิดว่าวันนี้แต่งกายไม่สวยพอ?
แต่เซียวเหยียนรู้สึกว่า นางก็สวยจนหลุดพ้นจากโลกิยะแล้ว
“ก็ได้ขอรับ”
เซียวเหยียนก็ไม่ได้บังคับ อย่างไรเสียวันหน้ายังมีอีกยาว
“เจ้าชื่ออะไร?” กิเลนวารีสอบถาม
“เซียวเหยียนขอรับ”
กิเลนวารีรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ชื่อนี้ค่อนข้างจะหยิ่งผยองเกินไปแล้ว หากเซียวเหยียนเกิดในราชวงศ์ก็ยังพอได้
“ผู้อาวุโสเล่าขอรับ?” เซียวเหยียนถาม ก็ไม่ปล่อยโอกาสสร้างมิตรภาพนี้ไป
“ข้าใช้แซ่ของเจ้าสำนักรุ่นแรก ข้าแซ่เฝิง” กิเลนวารียิ้มเล็กน้อย “ข้าชื่อเฝิงชิงหลี”
เฝิงชิงหลี… เซียวเหยียนพยักหน้าเล็กน้อย กล่าว “ผู้อาวุโสชิงหลี คราวหน้ามีเวลาว่างข้าจะมาเยี่ยมท่านอีก ไม่ทราบว่าตอนนั้นจะเรียกหาอย่างไรขอรับ?”
“เจ้าสัมผัสผิวน้ำเบาๆ ข้าก็จะสามารถหยั่งรู้ได้แล้ว” เฝิงชิงหลีกล่าวอย่างยิ้มแย้ม
เซียวเหยียนจดจำไว้แล้ว พยักหน้า “ผู้อาวุโสแล้วพบกันใหม่ขอรับ”
เฝิงชิงหลีโบกมือเบาๆ หันหลังกลับไปอย่างสง่างาม พร้อมกับภาพวาดสิบกว่าภาพ กลับคืนสู่สระมรกต
กระดาษวาดภาพเหล่านั้นถูกนางใช้พลังปกคลุมไว้ ราวกับเยื่อบางๆ ห่อหุ้มไว้ น้ำในสระไม่สามารถสัมผัสได้
“การกระโดดน้ำนี่… น่าจะได้ 10 คะแนนเต็มกระมัง”
เซียวเหยียนเห็นอีกฝ่ายลงไปในสระน้ำเย็น กลับไม่มีน้ำกระเซ็นขึ้นมาแม้แต่น้อย อดไม่ได้ที่จะแอบชมเชยหนึ่งประโยค
เขาไม่ได้เก็บกระดานวาดภาพในทันที แต่กลับวาดภาพสระน้ำเย็นและหน้าผาต่อไป
ถึงแม้จะไม่มีกิเลนวารีเฝิงชิงหลีอยู่ในภาพ แต่เพียงแค่ทิวทัศน์ที่งดงามอย่างยิ่งนี้ ก็สามารถนำมาซึ่งค่าประสบการณ์ไม่น้อยเลยทีเดียว