หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 102
บทที่ 102
“กฎสำนักเป็นเช่นนี้ จะให้ยกเว้นเพื่อตระกูลเซียวไม่ได้กระมัง?” ผู้อาวุโสหน้าม้าคนหนึ่งกล่าว ใบหน้าไม่ยิ้มแย้ม
อู๋จงซานกล่าว “พวกเราครั้งนี้ก็ได้ยกเว้นไปแล้ว อย่าลืมสิ สำนักศึกษาตำหนักจันทน์ของพวกเราสอนล้วนแต่เป็นอัจฉริยะ และอัจฉริยะก็คือการทำลายกฎเกณฑ์ หากพวกเราใช้กฎตายตัวมาผูกมัดพวกเขาไว้ตายตัว นั่นแหละคือจะเกิดปัญหาใหญ่จริงๆ”
“แต่หากเปิดบรรทัดฐานนี้ ในอนาคตอัจฉริยะของจวนขุนพลเทวะอื่นล้วนมาขอรับจะไม่ใช่กลายเป็นของดาษดื่นแล้วรึ?”
เฝิงเหวินเทียนเห็นทุกคนถกเถียงกันไม่หยุด คิดอยู่ครู่หนึ่งกล่าว “หรือว่า พวกเราให้เขาสองทางเลือก หนึ่งคือการสอนที่ตำหนักจันทน์ 1 ปี หนึ่งคือการดำรงตำแหน่งอาจารย์ในนามของตำหนักขาวดำของเรา เช่นนี้แล้ว คัมภีร์กระบี่นี้ก็ไม่นับว่าถ่ายทอดสู่ภายนอกง่ายๆ แล้ว”
เมื่อได้ยินคำพูดของเจ้าสำนัก ทุกคนก็เงียบลง มองหน้ากันไปมา
ว่ากันเรื่องความเจ้าเล่ห์แล้วยังต้องเป็นท่านเจ้าสำนัก…
…
ข้างผาเสียดฟ้าของตำหนักจันทน์ ริมสระน้ำลึกแห่งหนึ่ง
เซียวเหยียนลงจากเขาผ่านมาทางนี้ เมื่อเห็นสระน้ำลึกสีมรกตนี้ รู้สึกว่ามีรสชาติอยู่บ้าง ในใจก็เคลื่อนไหว ก็กลับไปยังที่พักของศิษย์ในตำหนักจันทน์ หยิบกระดาษพู่กันออกมา กลับมายังริมสระน้ำลึก
เขาตั้งกระดานวาดภาพ เริ่มวาดภาพอยู่ริมสระน้ำ
การเพิ่มค่าประสบการณ์ของหน้าต่างสถานะก็ค่อนข้างจะเข้าอกเข้าใจ การเพิ่มขึ้นของค่าประสบการณ์วิถีพู่กัน ขึ้นอยู่กับอารมณ์ความรู้สึก หรือระดับบำเพ็ญของสิ่งที่เขาวาด
อย่างเช่นการลอกเลียนมหาอสูร ก็จะได้รับค่าประสบการณ์ค่อนข้างมาก
ภาพวาดเหมือนของคนที่มีขอบเขตสูงก็เป็นเช่นเดียวกัน
แต่เมื่อวาดซ้ำถึงจำนวนครั้งหนึ่งแล้ว ค่าประสบการณ์ก็จะค่อยๆ ลดลง ดังนั้นจึงต้องวาดวัตถุที่แตกต่างกันอย่างต่อเนื่อง
แต่ว่า เซียวเหยียนคาดเดาว่า หากอยากจะให้วิถีพู่กันเข้าถึงจิตวิญญาณ คาดว่าคงจะต้องละทิ้งความคิดเรื่องค่าประสบการณ์ วาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งให้ถึงระดับที่เหนือคนธรรมดา
วาดซ้ำร้อยครั้ง พันครั้ง หมื่นครั้ง ถึงจะมีโอกาสวาดจิตวิญญาณออกมาได้
แต่ตอนนี้วิถีพู่กันของเขาเพิ่งจะระดับ 5 ยังไม่ถึงจุดสูงสุดของระดับ 6 ก็ยังคงต้องเพิ่มค่าประสบการณ์ให้เต็มก่อนแล้วค่อยว่ากัน
ภาพวาดภูเขาสายน้ำด้วยหมึก ในไม่ช้า บนกระดานวาดภาพของเซียวเหยียนก็ร่างภาพยอดเขาที่สูงตระหง่านและสูงชัน จากนั้นปลายพู่กันก็หมุนไป โครงร่างของสระน้ำลึกก็ปรากฏขึ้นมา ภาพวาดม้วนหนึ่งที่ตั้งอยู่บนกระดาษก็ปรากฏขึ้น
เซียวเหยียนวาดติดต่อกัน 3 ภาพ ค่าประสบการณ์วิถีพู่กันก็เพิ่มขึ้นติดต่อกัน
+183, +145, +92…
ก้นสระน้ำลึก เงาดำขนาดมหึมาขดตัวอยู่บนก้อนหินก้นสระ
ทันใดนั้น มันก็ลืมตาขึ้น รู้สึกว่ามีภาพลวงตาที่ถูกสอดแนม ความรู้สึกนี้ทำให้มันค่อนข้างจะไม่สบายใจ รบกวนความฝันอันแสนสุขของมัน
เสียงดังฮู มันจิตสัมผัสกวาดไป สำรวจพบว่าริมฝั่งกลับมีเด็กหนุ่มคนหนึ่ง
เจ้าหนูนี่มาจากไหน... มันแค่นเสียงเบาๆ ทันใดนั้นก็คลานขึ้นมาจากก้อนหิน ว่ายไปยังปากสระอย่างรวดเร็ว กระโดดขึ้นมาทีเดียว
ซ่า~~ เสียงน้ำกระเซ็นอย่างแรง ตกลงมาที่ริมฝั่ง
เซียวเหยียนที่กำลังวาดภาพครั้งที่ 4 เตรียมจะรีดขนแกะจากทิวทัศน์ที่งดงามของผาลึกนี้ให้เกลี้ยง เมื่อเห็นน้ำในสระที่พลันนูนขึ้นมาและแตกออก จากข้างในเผยให้เห็นกิเลนสีน้ำเงินเข้มตัวหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะงุนงง
กิเลนวารี?
เขาประหลาดใจมองอีกฝ่าย หนึ่งคนหนึ่งสัตว์ตาโตจ้องตากัน
“ใครอนุญาตให้เจ้าอยู่ที่นี่ รีบไสหัวไปเร็ว!”
กิเลนวารีสะบัดน้ำบนหัว ตะคอกหนึ่งเสียง เสียงไพเราะน่าฟัง กลับเป็นเสียงหญิงสาวที่ราวกับน้ำพุในลำธาร
เซียวเหยียนได้ยินมานานแล้วว่า เจ้าสำนักรุ่นแรกของสำนักศึกษาตำหนักจันทน์ เคยปราบมหาอสูรกิเลนตัวหนึ่งมาได้ เฝ้าบ้านเฝ้าเรือนให้ตำหนักจันทน์ ไม่คิดว่าจะอยู่ตรงหน้า
ได้ยินมาว่า นี่คือจอมอสูรราชันย์ขอบเขตจตุรภพ!
แววตาของเซียวเหยียนก็พลันสว่างวาบขึ้นมา สุกใสเป็นประกาย ล้วนแต่เป็นดวงดาวที่ส่องแสง
“ผู้อาวุโส!”
เซียวเหยียนรีบประสานมือ ท่าทีเคารพอย่างยิ่ง “จะให้ผู้เยาว์วาดภาพให้ท่านสักภาพได้หรือไม่ขอรับ?”
หากสามารถวาดกิเลนวารีตัวนี้ลงไปได้ ค่าประสบการณ์วิถีพู่กันย่อมต้องพุ่งสูงขึ้นอย่างแน่นอน
ท่านอาสองกับท่านผู้เฒ่าโม่ ท่านอาห้าพวกเขา ขนแกะบนตัวพวกเขา เซียวเหยียนก็รีดจนเกลี้ยงแล้ว ให้ค่าประสบการณ์วิถีพู่กันแก่เขาไม่น้อยเลยทีเดียว
“?”
กิเลนวารีตะลึงงันไป เอียงหัว ในสมองปรากฏเครื่องหมายคำถามใหญ่ๆ ขึ้นมา
ศิษย์ของสำนักศึกษานี้หรือว่าคือฝึกยุทธ์จนสมองเสื่อมไปแล้วรึ?
“เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร?” ในแววตาของกิเลนวารีปรากฏความโกรธขึ้นมาสายหนึ่ง พ่นลมหายใจทางจมูก น้ำในสระรอบๆ ดูเหมือนจะกลายเป็นน้ำแข็ง แผ่ไอเย็นเยือกออกมา:
“รีบไสหัวไป มิเช่นนั้นข้าจะกินเจ้า!”
เซียวเหยียนรู้ดีว่ามันกำลังข่มขู่ กิเลนวารีไม่สามารถทำร้ายศิษย์ตำหนักจันทน์ได้ แน่นอนว่า เว้นแต่ศิษย์บางคนจะเกินไปจริงๆ ทำให้มันโกรธจริงๆ
แต่ว่า เมื่อเห็นบารมีที่มันแสดงออกมาในตอนนี้ ในใจของเซียวเหยียนก็ยังคงรู้สึกใจสั่นอยู่บ้าง ท้ายที่สุดแล้วท่านอาสองพวกเขาอยู่ต่อหน้าตนเอง ไม่เคยแผ่บารมีเทพเช่นนี้มาก่อน
เขาแข็งใจกล่าว “ผู้เยาว์คือตระกูลเซียวจากเชิงเขา ผู้อาวุโสหากกินผู้เยาว์เข้าไป เกรงว่ารสชาติจะไม่ค่อยดี”
“ตระกูลเซียว?”
ไอเย็นในแววตาของกิเลนวารีชะงักไปเล็กน้อย รสชาตินั่นไหนเลยจะคือไม่ค่อยดี เกรงว่ามันก็ต้องลอกคราบชั้นหนึ่ง
“หึ ถึงแม้จะไม่กินเจ้า ให้เจ้าได้รับความเจ็บปวดทางกายบ้าง ตระกูลเซียวของเจ้าก็ไม่กล้าทำอะไรข้า” กิเลนวารีแค่นเสียงเย็นชากล่าว ว่าไปก็ว่าไป มันก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไรเซียวเหยียนจริงๆ มิเช่นนั้น “เจ้าหนู” รุ่นเก่าของตระกูลเซียวเหล่านั้นวิ่งมาซักถาม มันไม่มากก็น้อยก็เป็นฝ่ายผิด
จะบอกว่า เจ้าหนูบ้านเจ้ามารบกวนความฝันอันแสนสุขของข้า ข้าก็เลยซ้อมมันงั้นรึ?
ตนเองอย่างไรเสียก็เป็นผู้อาวุโส
ตามคำพูดของเผ่าพันธุ์มนุษย์ ต้องมีความใจกว้างหน่อย
เมื่อคิดถึงตรงนี้ มันก็รู้สึกโกรธอยู่บ้าง ก่อกวนน้ำในสระ กำลังจะม้วนเซียวเหยียนส่งไป ไม่คาดคิดว่าในตอนนี้ เซียวเหยียนก็ตะโกนลั่นขึ้นมาทันที:
“อย่าขยับ!”
“ผู้อาวุโสอย่าขยับ!”
เซียวเหยียนกล่าวอย่างตึงเครียด “ครู่เดียวก็พอ ผู้อาวุโส ขอให้ท่านคงท่านี้ไว้ ข้าอีกไม่นานก็จะเสร็จแล้ว”
ในดวงตาสีน้ำเงินเข้มขนาดใหญ่ของกิเลนวารี ปรากฏความงุนงงขึ้นมาหลายส่วน
ในตอนนี้ เซียวเหยียนก็ได้ลุกขึ้นหยิบพู่กัน วาดภาพอย่างรวดเร็วบนกระดานวาดภาพ
ทิวทัศน์ของฉากนี้มันสุดยอดเกินไปแล้ว
กิเลนวารียืนอยู่เหนือบึงมรกต ร่างกายรอบๆ น้ำในสระก็ซัดสาด ข้างๆ คือหน้าผาสูงหมื่นจั้ง ภาพนี้เรียกได้ว่าสุดยอด
“เจ้า…”
“ผู้อาวุโส ข้าขอร้องท่าน อย่าขยับ!”
กิเลนวารีอับอายและโกรธเคือง แต่ขณะเดียวกันก็เกิดความสงสัยขึ้นมาอย่างประหลาด หลายพันปีมาแล้ว ยังไม่เคยเจอเจ้าหนูที่แปลกประหลาดขนาดนี้มาก่อน เขากำลังทำอะไร?
เมื่อเห็นกิเลนวารีคงที่จริงๆ แล้ว แววตาของเซียวเหยียนก็คมกริบขึ้นมา จ้องเขม็งไปที่กระดาษวาดภาพ จดจ่ออย่างเต็มที่ ในตอนนี้เขาลืมตัวไปบ้างแล้ว วาดภาพอย่างรวดเร็ว
พู่กันหมึกสาดกระเซ็น การเคลื่อนไหวของเขาราวกับเมฆไหลน้ำไหล บ้างก็จุดบ้างก็ป้ายสี การลงหมึกหนักเบาช้าเร็ว ระดับชั้นชัดเจน
ครึ่งก้านธูปต่อมา ในขณะที่เขากำลังจะเสร็จสิ้น กิเลนวารีกลับรอจนหมดความอดทนแล้ว ควบคุมน้ำในสระให้ตกลงมา กล่าว “นี่ เจ้ากำลังเล่นลูกไม้อะไร?”
โชคดีที่เซียวเหยียนตอนนี้ได้วาดน้ำในสระที่ลอยอยู่เสร็จแล้ว สีหน้าของเขาจดจ่อ พู่กันหมึกอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้า เมื่อหญ้าเขียวริมสระต้นสุดท้ายถูกร่างเสร็จ ภาพวาดทั้งใบก็สิ้นสุดลง
【ค่าประสบการณ์วิถีพู่กัน +1986】
เมื่อเห็นค่าประสบการณ์จำนวนมากเช่นนี้ เซียวเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ ภาพวาดนี้ภาพเดียวเทียบเท่ากับที่ตนเองวาดปกติเป็นร้อยภาพแล้ว
“ขอบคุณผู้อาวุโส!”
เซียวเหยียนได้สติกลับมา มองไปยังกิเลนวารีที่ในแววตามีความโกรธอยู่ รีบโค้งคำนับอย่างยิ่งใหญ่
นี่ไม่เพียงแต่เพื่อค่าประสบการณ์ แต่ยังเป็นการให้ความร่วมมือของอีกฝ่าย ทำให้เขาทำภาพวาดเช่นนี้สำเร็จ
เขาวิถีพู่กันเข้าถึงจิตใจ สำหรับความรักในภาพวาดของตนเอง ก็ไม่ด้อยไปกว่าความยินดีที่ได้รับค่าประสบการณ์แล้ว
“เสร็จแล้วรึ?”
กิเลนวารีเลิกคิ้ว สำหรับพฤติกรรมบางอย่างของเผ่าพันธุ์มนุษย์ มันก็พอจะเข้าใจอยู่บ้าง กล่าวอย่างเย็นชา “ให้ข้าดูหน่อย”
เซียวเหยียนพยักหน้า หันกระดานวาดภาพไป
ทันใดนั้น ภาพวาดที่งดงามอย่างยิ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้ากิเลนวารี
หน้าผาที่คมกริบดุจกระบี่ บึงมรกตที่โดดเดี่ยวลึกซึ้ง และกิเลนสีน้ำเงินเข้มที่ยืนอยู่เหนือบึงมรกตไม่โกรธก็มีบารมี รอบกายคลื่นซัดสาด ราวกับจ้าวแห่งใต้น้ำ
แววตาของมันค่อยๆ สว่างวาบขึ้นมา
กิเลนในภาพนี้ คือมันรึ?
ตนเองกลับ… งดงามถึงเพียงนี้?!
วูบหนึ่ง กิเลนวารีก็พลันร่างวูบไหว ก้าวออกมาจากบึงมรกต ตอนที่กีบหน้าก้าวออกมา ร่างกายกลับหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวกลับกลายเป็นหญิงสาวในชุดกระโปรงผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม
นางผมสีฟ้าน้ำทะเล มุมตามีรอยหมึกเหมือนหยดน้ำตาอยู่หนึ่งหยด รูปลักษณ์ล่มเมืองล่มแคว้น เท้าเปล่าที่ขาวราวกับหยกเหยียบอากาศค่อยๆ ลอยลงมาอยู่หน้ากระดานวาดภาพ