หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 101
บทที่ 101
เซียวเฟยหยางกับเซียวเสวี่ยฉีก็มีสีหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามและความงุนงง ทั้งสองคนต่างก็มองไปยังเซียวจื่อเซวียน
เขาทั้งสองก็ไปเมืองปีกครามเหมือนกัน แล้วเซียวจื่อเซวียนเล่า ทำไมถึงไม่ได้สร้างคุณูปการ?
เมื่อเห็นสายตาที่สองพี่น้องมองมา เซียวจื่อเซวียนก็เพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย ในใจแอบสะใจ อยากจะรู้รึ ก็ไม่บอกพวกเจ้าหรอก
อย่างไรเสียพี่เหยียนก็บอกไว้แล้ว ให้เขาอย่าได้ป่าวประกาศ เขาเคยสอบถามสาเหตุแล้ว พี่เหยียนเพียงแค่บอกว่าอยากจะเพลิดเพลินกับวันสบายๆ อีกหน่อย
แต่ว่าเรื่องที่เมืองปีกครามใหญ่โตเกินไป เกรงว่าก็คงจะปิดบังไว้ได้ไม่นานแล้ว
เซียวจื่อเซวียนในใจก็คาดหวังอย่างยิ่ง รอจนสองพี่น้องนี้กับคนอื่นๆ ทราบถึงระดับบำเพ็ญของพี่เหยียน ไม่รู้ว่าจะเป็นสีหน้าเช่นไร
ตระกูลเซียวของพวกเขา หลังจากคุณชายเก้าแล้ว จะต้องมีชื่อเสียงสะท้านหล้าอีกครั้งอย่างแน่นอน!
เมื่อนึกถึงภาพนั้น เขาก็อยากให้เวลาผ่านไปเร็วๆ ให้ข่าวของเมืองปีกครามรีบแพร่กระจายออกมา
…
ในขณะเดียวกัน ที่ตำหนักจันทน์ของตำหนักขาวดำ
เจ้าสำนักเฝิงเหวินเทียนนั่งอยู่ข้างบน ชาตรงหน้าก็ไม่มีไอน้ำขาวแล้ว ชาเย็นแล้ว เขากลับมองอย่างเหม่อลอย ลืมที่จะลิ้มรส
ข้างๆ กัน หวงอี้เฉินกับซ่งเหวินจิน และอู๋จงซานและผู้อาวุโสของตำหนักจันทน์อีกมากมายก็อยู่ที่นี่ มีเพียงส่วนน้อยที่มีธุระไม่ได้มา
หลิวเมิ่งฉีก็นั่งอยู่ที่เก้าอี้ท้ายสุด กับคนอื่นๆ เหมือนกัน มองสำรวจเด็กหนุ่มตรงหน้า
เซียวเหยียนสัมผัสได้ถึงสายตาที่เหมือนกับดูลิงของคนรอบข้างรู้สึกจนใจอยู่บ้าง ผ่านไปสิบกว่านาทีแล้ว ก็ไม่ส่งเสียง มีเวลาขนาดนี้ เขาก็วาดภาพได้สองภาพแล้ว
“พวกท่านให้ข้าเข้าสู่ตำหนักขาวดำโดยตรง ข้าดีใจมาก”
“แต่พวกเรามาเสียเวลาแบบนี้ ข้าไม่ค่อยจะชอบเท่าไหร่”
เซียวเหยียนไอเบาๆ กล่าวอย่างถ่อมตนและไร้เดียงสา
สายตาที่เหมือนกับดูลิงของเฝิงเหวินเทียนและคนอื่นๆ ในที่สุดก็ลดลงบ้าง
คุณชายเก้าตระกูลเซียวเมื่อสิบกว่าปีก่อน ร่วงหล่นในชั่วข้ามคืนสะท้านหล้า 19 ปีสามอมตะ ไม่เคยได้ยินมาก่อน
น่าเสียดายที่พวกเขาไม่สามารถได้เห็นใบหน้าตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ได้
ตอนนี้กลับเห็นขอบเขตสิบห้าลี้วัย 14 ปีนี้ ทำให้พวกเขาอดไม่ได้ที่จะอยากจะสังเกตดูให้ดีๆ หรือว่าจะมีสามหัวหกแขนจริงๆ?
เป็นคนเหมือนกัน เจ้านี่มันฝึกฝนอย่างไร?
เฝิงเหวินเทียนมองสำรวจอยู่นาน ยิ่งมองยิ่งตกใจ เขามีแอบใช้ไอพลังทดสอบระดับบำเพ็ญของเซียวเหยียนเล็กน้อย กลับพบว่าไม่สามารถมองทะลุได้
ด้วยขอบเขตของตนเอง กลับยากที่จะหยั่งรู้ เจ้าเด็กนี่ส่วนใหญ่ยังฝึกฝนเคล็ดวิชาซ่อนไอพลังบางอย่าง และยังฝึกฝนถึงระดับที่สูงส่งอย่างยิ่ง
ต้องรู้ก่อนว่า เคล็ดวิชาประเภทนี้มักจะเพิ่มพลังต่อสู้โดยตรงได้น้อยมาก และเซียวเหยียนเพิ่งจะ 14 ปี กลับยังต้องเสียเวลาไปฝึกของไร้ประโยชน์เช่นนี้ และขณะเดียวกันก็ยังฝึกระดับบำเพ็ญถึงขอบเขตสิบห้าลี้ พรสวรรค์นี้เกรงว่าจะน่าเหลือเชื่ออยู่บ้าง
ตอนที่ฝ่าบาทพระราชทานนาม… ยังคงเป็นสายพระเนตรของฝ่าบาทที่แม่นยำ!
เฝิงเหวินเทียนคิดในใจ สำหรับเงาร่างที่ยิ่งใหญ่บนบัลลังก์มังกรนั้น แอบมีความยำเกรงเพิ่มขึ้นมาอีกหลายส่วน
“เจ้าก็เป็นขอบเขตสิบห้าลี้แล้ว พรสวรรค์เช่นนี้ ถึงแม้จะฝากตัวเป็นศิษย์ตำหนักวิถีสวรรค์ก็เพียงพอแล้วกระมัง”
เฝิงเหวินเทียนกล่าวกับเซียวเหยียนอย่างสงสัยใคร่รู้ “ข้าอยากจะถามหน่อยว่า เจ้าทำไมถึงเลือกมาที่สำนักศึกษาตำหนักจันทน์ของพวกเรา?”
คนอื่นๆ ก็มองเซียวเหยียนอย่างสงสัยใคร่รู้เช่นกัน เป็นเพราะเคล็ดวิชาชั้นเลิศนั่นรึ? หรือว่าอย่างอื่น?
หลิวเมิ่งฉีก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองนิ่งๆ รอคอยคำตอบของเซียวเหยียน
“สาเหตุรึ…”
เซียวเหยียนนึกถึงเรื่องในวันนั้น หวนรำลึก “คงจะเป็นเช้าวันนั้น ข้าบังเอิญอยากจะกินขนมน้ำมันฝ้ายหอมกรอบสักหน่อยกระมัง”
ทุกคน: “”
หา?
พวกเขาคิดถึงคำตอบต่างๆ นานา แต่มีเพียงไม่คิดถึงแบบนี้
ขนมน้ำมันฝ้ายหอมกรอบมันอะไรกัน?
ขนมทอดกรอบชิ้นหนึ่ง?
สาเหตุที่ชาวโลกอยากจะเข้าสู่สำนักศึกษาตำหนักจันทน์มีต่างๆ นานา มีเพื่อฝึกยุทธ์ล้างแค้น มีเพื่อชื่อเสียง มีเพื่อสืบทอดกิจการตระกูล มีเพื่อชุบตัว… แต่ยังไม่เคยได้ยินว่า เป็นเพราะขนมทอดกรอบชิ้นหนึ่ง
ในตำหนักตกตะลึงเงียบกริบ ชั่วครู่ต่อมา เฝิงเหวินเทียนถึงได้สติกลับมา หัวเราะอย่างขมขื่น “ขนมหอมกรอบนั่น… คงจะอร่อยมากกระมัง”
“ขอรับ”
สีหน้าของเซียวเหยียนจริงจังขึ้นมา และยังรู้สึกกระตือรือร้นอยู่บ้าง “มีโอกาสแล้วล่ะก็ พวกท่านก็ต้องลองชิมดูนะขอรับ จำป้ายให้ดี เป็นบ้านตาเฒ่าหลิวที่ตรอกบัวเขียว”
เมื่อเห็นเซียวเหยียนแนะนำอย่างจริงจัง ทุกคนก็ล้วนแต่อ้าปากค้าง
ตรอกบัวเขียวรึ… หลิวเมิ่งฉีพึมพำในใจ อดไม่ได้ที่จะแอบจำไว้
“หรือว่าจะไม่ใช่เพื่อเคล็ดวิชาชั้นเลิศของตำหนักจันทน์เรา เพลงกระบี่บรรจบฟ้าดินรึ?” อู๋จงซานอดไม่ได้ที่จะถาม
เขารู้สึกว่าคำพูดของเซียวเหยียนนี้มันหลอกลวงเกินไป อะไรคือขนมน้ำมันไร้สาระสิ้นดี
สำนักศึกษาตำหนักจันทน์สามารถดึงดูดอัจฉริยะจาก 19 แคว้นให้เดินทางมาได้ นอกจากจะอาศัยระดับการสอนที่ยอดเยี่ยมของคนเหล่านี้แล้ว ก็ยังมีเคล็ดวิชาชั้นเลิศแขนงนี้
นี่ก็คือสมบัติประจำสำนักของสำนักศึกษาตำหนักจันทน์พวกเขา ไม่ถ่ายทอดสู่ภายนอกง่ายๆ แต่หากสามารถคว้าตำแหน่งอันดับหนึ่งของตำหนักขาวแห่งตำหนักจันทน์ได้ ย่อมมีคุณสมบัติที่จะฝึกฝน
“หากสามารถถือโอกาสเรียนรู้เพลงกระบี่แขนงนี้ได้ ย่อมต้องไม่เลว” เซียวเหยียนยิ้มพลางยอมรับ
เขาก็มาเพื่อเคล็ดวิชาชั้นเลิศนี้จริงๆ เพียงแต่ไม่ใช่ดังที่อีกฝ่ายคิด ไม่ใช่เป็นเป้าหมายหลัก
ท้ายที่สุดแล้วหากต้องการอย่างเร่งด่วนจริงๆ เขาก็สามารถมอบหมายให้ท่านปู่โม่ แอบเข้าไปขโมยฉบับคัดลอกออกมาเล่มหนึ่งได้
เมื่อได้ยินเซียวเหยียนพูดเช่นนี้ มุมปากของอู๋จงซานก็ยกขึ้น บนใบหน้าปรากฏสีหน้าที่ “เป็นไปตามที่คาดไว้จริงๆ” คิดในใจว่าเจ้าเด็กนี่ช่างเสแสร้งจริงๆ เกือบจะถูกเขาหลอกได้แล้ว
เฝิงเหวินเทียนและคนอื่นๆ มองหน้ากัน ก็ปรากฏรอยยิ้มที่ปลงตก
รอจนเซียวเหยียนออกจากตำหนักจันทน์ไปแล้ว เฝิงเหวินเทียนก็มองไปยังทุกคน กล่าว “ในเมื่อมาเพื่อเพลงกระบี่บรรจบฟ้าดิน ทุกท่านมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง?”
“ตระกูลเซียวก็ช่างรักษาสัญญา”
หวงอี้เฉินลูบเครายิ้มเล็กน้อย “ตอนนั้นคุณชายสามตระกูลเซียว จากที่นี่ของเรานำฉบับคัดลอกของเพลงกระบี่บรรจบฟ้าดินไป รับประกันกับพวกเราไว้ว่า เด็ดขาดจะไม่ถ่ายทอดให้คนที่สอง ไม่คิดว่าจะทำได้จริงๆ”
“ก็จริง ก็ไม่แปลกที่เจ้าเด็กน้อยคนนี้จะมาที่นี่ของเรา” ผู้อาวุโสคนหนึ่งพยักหน้า เห็นได้ชัดว่าสำหรับการกระทำของคุณชายสามตระกูลเซียวผู้นั้น ค่อนข้างจะมีความรู้สึกที่ดี
ถึงแม้ตอนนั้นท่าทางที่คุณชายสามตระกูลเซียวขึ้นเขามา จะยั่วโมโหทั้งสำนักศึกษาตำหนักจันทน์ แต่กาลเวลาก็ผ่านไปแล้ว ตอนนี้คุณชายสามตระกูลเซียวก็ได้พลีชีพนอกชายแดนไปนานแล้ว พวกเขาก็ปลงได้นานแล้ว
อีกอย่างได้ยินมาว่าคุณชายสามตระกูลเซียวผู้นั้นตอนที่ใกล้จะตาย เคยใช้เพลงกระบี่บรรจบฟ้าดิน กระบี่เดียวทะลวงผ่านจอมอสูร 17 ตน ข่มขวัญหมู่มาร ก็ถือว่าทำให้เคล็ดวิชาชั้นเลิศแขนงนี้ได้เบ่งบานแสงที่เจิดจ้าที่สุดในโลกหล้าครั้งหนึ่ง ไม่มากก็น้อยก็เป็นการสร้างชื่อเสียงให้ตำหนักจันทน์ของพวกเขา
“เขาเพิ่งจะเข้าสำนัก จะให้เขาง่ายๆ อย่างนี้ไม่ได้กระมัง?” มีคนกล่าว มองไปยังเฝิงเหวินเทียน
ในใจของเฝิงเหวินเทียนสั่นไหวเล็กน้อย แต่กลับไม่ส่งเสียง
“แล้วจะทำอย่างไร คนอื่นคือขอบเขตสิบห้าลี้ โยนเข้าไปในตำหนักขาว คือมือเดียวก็กดข่มหมู่ผู้กล้าได้ ตำแหน่งอันดับหนึ่งนี้คิดจะเอาก็เอาได้ จะให้พวกเราคนแก่ๆ ลงสนามเองรึ?” ซ่งเหวินจินกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์
“ท่านลืมแล้วรึ พวกเรายังมีกฎอีกข้อหนึ่ง คือต้องเข้าสำนักศึกษา 3 ปีถึงจะได้ มิเช่นนั้นมังกรแท้ของจวนขุนพลเทวะเหล่านั้นมาจะไม่ใช่คิดจะเอาก็เอาได้รึ?” ผู้อาวุโสท่านนั้นกล่าว
“นี่ก็ใช่ แต่ให้เขาอยู่ที่นี่ของเราเปล่าๆ 3 ปี พวกเราก็ไม่มีอะไรจะสอนเขาได้จะไม่ใช่เป็นการเสียเวลาของอัจฉริยะเช่นนี้รึ?”
หวงอี้เฉินขมวดคิ้วกล่าว ท้ายที่สุดแล้วเขากับเซียวเหยียนเคยเล่นหมากดื่มเหล้าด้วยกัน และยังเคยกินบาร์บีคิวของเจ้าเด็กนั่น รสชาติยอดเยี่ยมจริงๆ ในใจอดไม่ได้ที่จะเอนเอียงไปทางอีกฝ่ายเล็กน้อย