หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 100
บทที่ 100
ไม่กี่วันต่อมา ศิษย์ชั้นเอกที่ก่อนหน้านี้ถูกส่งออกไปปฏิบัติภารกิจของสำนัก ก็ทยอยกลับมาแล้ว
หลินชิวสุ่ยเรียกประชุมศิษย์ทุกคน วิจารณ์ผลงานของภารกิจครั้งนี้
ในนั้น ผู้ที่แสดงผลงานโดดเด่นที่สุดคงไม่มีใครเกินทีมที่องค์ชายสองพระองค์นำทัพ ล้วนแต่เลือกภารกิจที่ยากที่สุด 15 คะแนนสำนัก และล้วนแต่ทั้งทีมได้รับการประเมินคะแนนเต็ม
นอกจากนี้ พวกเขายังได้สร้างคุณูปการในภารกิจ ช่วยเหลือกองปราบอสูรคลี่คลายคดีใหญ่ ตามลำดับได้รับคุณูปการระดับสามหนึ่งส่วน กับคุณูปการระดับสองหนึ่งส่วน
ส่วนคุณูปการระดับหนึ่ง หากไม่ใช่พื้นที่สงครามชายแดน ก็ยากที่จะเจอ
ถึงแม้จะเป็นคุณูปการระดับสอง ก็เป็นที่น่าตกตะลึงอย่างยิ่งแล้ว
“หรือว่าพวกเขาก็เจอกับอสูรบุกเมือง?”
จ้าวหลิงซวง เฉินเฟิงแอบพูดคุยกัน
เฉินเฟิงเหลือบมองแวบหนึ่ง ส่ายหน้ากล่าวเสียงต่ำ “ข้าว่าไม่เหมือน อาจจะเป็นคนของกรมปราบอสูรประจบประแจงพวกเขา โอนคุณูปการเดิมให้พวกเขา ก็อาจจะเป็นไปได้ว่าที่ที่พวกเขาไป เดิมทีก็คือ…ฝ่ายที่อยู่เบื้องหลังพวกเขา”
“ชู่ว!” จ้าวหลิงซวงตกใจ รีบให้เขาเงียบเสียง
เฉินเฟิงก็รู้ตัวว่าพูดผิดไปแล้ว สถานการณ์ที่ซับซ้อนเบื้องหลังราชวงศ์ ไม่ใช่เรื่องที่พวกเขาจะวิพากษ์วิจารณ์ได้
ถึงแม้ว่าองค์ชายสองพระองค์นี้จะไม่ได้รับการโปรดปราน แต่ก็ล้วนแต่เป็นสายเลือดราชวงศ์ ใครจะไปรู้ว่าในอนาคตจะไม่ก้าวสู่สวรรค์ในก้าวเดียว?
นอกจากองค์ชายสองพระองค์แล้ว ที่เหลือก็คือผลงานของหรงเย่เฟิง พี่น้องเซียวเฟยหยางและคนอื่นๆ ที่โดดเด่นที่สุด พวกเขาก็เป็นภารกิจที่ยากที่สุด และก็เช่นเดียวกันทั้งทีมได้คะแนนเต็ม เพียงแต่ไม่มีคุณูปการเพิ่มเติม
ศิษย์ตระกูลใหญ่อื่นๆ สีหน้าแตกต่างกันไป บ้างก็พูดคุยกันเสียงเบา บ้างก็ชื่นชมในความแข็งแกร่งของพวกเขา บางคนกลับแอบทำปากยื่น ไม่ยอมรับอีกฝ่ายที่อาศัยความสัมพันธ์ได้คะแนน
ถึงแม้จะอายุเพียงสิบกว่าปี แต่ก็ได้เห็นความแตกต่างอย่างมหาศาลที่เกิดจากสถานะที่แตกต่างกันแล้ว ความรู้สึกที่แตกต่างนี้ จะช่วยให้พวกเขาสังเกตสีหน้า ท่าทาง ค่อยๆ มีเล่ห์เหลี่ยมขึ้น
“สองคนนี้…”
เซียวจื่อเซวียนมองสองพี่น้องเซียวเฟยหยางที่กำลังรับคำชมจากอาจารย์หลินชิวสุ่ย ถึงแม้จะทำหน้าเรียบเฉย แต่ในแววตาก็เห็นได้ชัดว่าซ่อนความยินดีไว้ไม่มิด
เซียวเสวี่ยฉีกลับยังดีอยู่ เซียวจื่อเซวียนมองเห็นแขนข้างหนึ่งของเซียวเฟยหยางพันผ้าพันแผล เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บ แต่กลับยังคงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ท่าทางสบายอารมณ์ เขาก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า
ด้วยความแข็งแกร่งและสถานะของเซียวเฟยหยาง สาเหตุที่จะได้รับบาดเจ็บก็คงจะเป็นเพราะความรีบร้อนอยากจะสร้างผลงาน ในภารกิจชอบแสดงออก
เมื่อเทียบกับเซียวเฟยหยางที่ชอบโอ้อวดแล้ว เซียวจื่อเซวียนก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเซียวเหยียน
เขาชอบที่จะเล่นกับเซียวเหยียน นอกจากจะชาติกำเนิดใกล้เคียงกันแล้ว เขาก็ชอบความรู้สึกนั้นบนร่างของเซียวเหยียนจากใจจริง
จะบรรยายอย่างไรดีนะ ใช้คำพูดแปลกๆ ที่เซียวเหยียนเคยบรรยายไว้มาสรุปก็คือ บารมี
มักจะรักษาสีหน้าที่เรียบเฉยสบายๆ ไม่หวั่นไหวอยู่เสมอ ดูเหมือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะเป็นเพียงเมฆลอย
ใช้คำพูดของเซียวเหยียนก็คือ หากเจอภูเขาลูกหนึ่งที่ยากจะข้าม… งั้นพวกเราก็อ้อมไป
หากจะแค่ขี้เกียจก็ไม่นับเป็นความสามารถ แต่ครั้งนี้ที่เมืองปีกคราม เซียวเหยียนป้องกันเมืองสังหารมหาอสูรตามลำพัง สร้างคุณูปการที่ยิ่งใหญ่ แต่กลับยังคงทำตัวเรียบง่ายไม่ป่าวประกาศ ดูเหมือนจะเพียงแค่ทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ
เพียงแค่ข้อนี้ ก็เหนือกว่าเซียวเฟยหยางพวกเขามากเกินไปแล้ว
ถึงแม้จะเป็นองค์ชายสองพระองค์ที่แสร้งทำเป็นเรียบเฉย ในสายตาของเซียวจื่อเซวียนแล้ว บารมีก็ยังห่างไกลจากพี่เหยียนนัก
อีกอย่างทั้งๆ ที่ขอบเขตสิบห้าลี้แล้ว เซียวเหยียนกลับไม่เคยโอ้อวด หากเป็นเหมือนเซียวเฟยหยางเช่นนี้เที่ยวป่าวประกาศ เกรงว่าคงจะโด่งดังไปทั่วหล้าแล้ว
ชาวโลกล้วนแต่แสวงหาชื่อเสียง แต่เซียวเหยียนกลับบอกว่าชื่อเสียงลาภยศคือภาระ
ครั้งแรกที่ได้ยินคำพูดนี้ เซียวจื่อเซวียนมีความรู้สึกที่เหมือนได้รับการเปิดหูเปิดตา ถึงแม้จะฟังไม่เข้าใจ แต่ก็รู้สึกว่า… สุดยอดมาก
ด้วยเหตุนี้เอง เซียวจื่อเซวียนถึงได้ชอบที่จะอยู่ข้างกายเซียวเหยียน ไม่ใช่เพื่ออะไรอื่น เขาเพียงแค่รักในการเรียนรู้
“อาจารย์ เซียวเหยียนเล่าเจ้าคะ?”
ในตอนนี้ เซียวเฟยหยางก็สังเกตเห็นว่าข้างกายเซียวจื่อเซวียน ไม่เห็นเงาร่างของเซียวเหยียน เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ในใจก็พลันกระตุกวูบ หรือว่าเขาจะเกิดเรื่องแล้ว?
“เซียวเหยียน...”
หลินชิวสุ่ยมองไปยังที่นั่งว่างข้างๆ เซียวจื่อเซวียน ในแววตามีความซับซ้อนฉายแวบหนึ่ง กล่าว “เขาได้รับการคัดเลือกเป็นกรณีพิเศษ เข้าสู่ตำหนักขาวดำแล้ว”
“อะไรนะ?!”
คำพูดนี้ออกมา ทั้งชั้นเอกก็แตกฮือ
เสียงจอแจก็พลันดังขึ้นราวกับตลาดสด ทุกคนต่างก็แย่งกันถามว่าทำไม? ด้วยเหตุใด?
ในฝูงชน เทียนหลงเย่ ใบหน้าที่เดิมทียิ้มแย้ม ก็พลันบึ้งลง
ตนเองในฐานะองค์ชาย ยังไม่ได้รับการยกเว้นเลย เพียงแค่ลูกของตระกูลเซียวกลับถูกยกเว้นรึ?
สีหน้าของเขาเคร่งขรึมลง แต่เมื่อนึกถึงคำกำชับของอาจารย์ในวัง ก็กลับคืนสู่สีหน้าที่สงบอีกครั้ง เพียงแต่ในใจกลับโกรธอย่างยิ่ง ในแววตายากที่จะซ่อนความมืดมนไว้ได้
“อาจารย์” เทียนหลงเย่เอ่ยขึ้น เสียงจอแจอื่นๆ ดูเหมือนจะเบาลงอย่างกะทันหันหลายส่วน “ทำไมเขาถึงสามารถได้รับการคัดเลือกเป็นกรณีพิเศษได้ขอรับ?”
เทียนหลงเย่จ้องมองหลินชิวสุ่ย
หลินชิวสุ่ยมองออกถึงความโกรธในใจขององค์ชายผู้นี้ได้ในแวบเดียว นางคิดในใจว่า หากเจ้าสามารถบรรลุถึงขอบเขตสิบห้าลี้ได้ ไม่สิ ถึงแม้จะเป็นขอบเขตวิญญาณสัญจร เจ้าก็สามารถได้รับการคัดเลือกเป็นกรณีพิเศษได้
บนใบหน้านางกลับสงบนิ่ง พร้อมกับยิ้มเล็กน้อย:
“ระดับบำเพ็ญของเซียวเหยียนสูงกว่าพวกเจ้า ประกอบกับในภารกิจที่เมืองปีกคราม ได้สร้างคุณูปการระดับพิเศษ ดังนั้นเพื่อที่จะสอนตามความสามารถ ถึงได้ให้เขาได้รับการยกเว้นเข้าสู่ตำหนักขาวดำล่วงหน้า หากเขายังคงอยู่ที่นี่ พวกเราก็สอนเขาไม่ได้ อีกทั้งเขายังจะมาแย่งตำแหน่งในทำเนียบวิถียุทธ์ของพวกเจ้าไปโดยเปล่าประโยชน์”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนก็มองหน้ากันไปมา ล้วนแต่งุนงง
ระดับบำเพ็ญของเซียวเหยียน สูงกว่าพวกเขารึ? หรือว่าอีกฝ่ายจะสืบทอดวิญญาณแล้ว?
แต่ว่า… คุณูปการระดับพิเศษมันเรื่องอะไรกัน?