หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 99
บทที่ 99
เซียวหย่วนซานถลึงตาใส่โม่ไร้เงาอย่างไม่สบอารมณ์ นี่มันไม่รู้จักกาลเทศะ เขากล่าวกับเซียวเหยียน:
“พอดีกับที่รุ่นของพวกเจ้าก็โตกันแล้ว ตำแหน่งมังกรแท้ของตระกูล น่าจะในปีนี้ก็จะตัดสินลงแล้ว มีพ่อเจ้ากลับมาช่วยหนุน เจ้าได้ตำแหน่งมังกรแท้ก็เป็นเรื่องที่แน่นอนแล้ว”
“พรสวรรค์ของเจ้าหนู ยังมีอะไรให้โต้เถียงอีกรึ หากเป็นข้า ตอนนี้ก็จะให้ตำแหน่งมังกรแท้นี้แก่เขาแล้ว” โม่ไร้เงาพลางกินพลางกล่าว
เซียวหย่วนซานกลอกตามองเขา “ข้าก็อยาก แต่กิจการใหญ่โตของตระกูลเซียวเรา เจ้าคิดว่าเหมือนกับเจ้าที่ตัวคนเดียวรึ อย่างไรเสียก็ต้องทำให้เรือนอื่นๆ ยอมรับ จะลำเอียงไม่ได้ ทำให้คนในใจแอบเก็บความแค้น”
เขาหันไปกล่าวกับเซียวเหยียน “เหยียนเอ๋อร์เจ้าว่าใช่หรือไม่?”
“ขอรับ”
เซียวเหยียนยิ้มพยักหน้า
ตำแหน่งมังกรแท้ เขาเคยได้ยินท่านอาสองพูดถึงนานแล้ว
ตระกูลเซียวทุกรุ่นจะคัดเลือกมังกรแท้ขึ้นมาหนึ่งคน สามารถได้รับการจัดสรรทรัพยากรที่มากที่สุดในตระกูล พร้อมกันนั้น ยังจะได้รับการช่วยเหลือจากบรรพบุรุษมากมายในศาลบรรพชน ช่วยยกระดับของลักษณ์วิญญาณ!
จำนวนครั้งที่ขอบเขตสืบทอดวิญญาณสามารถรวมลักษณ์วิญญาณได้ เกี่ยวข้องกับเป้าหมายที่สืบทอดวิญญาณอย่างใกล้ชิด
ขอบเขตจตุรภพคือ 80 ครั้ง
แต่ยังมีอีกหนทางหนึ่ง ที่สามารถเพิ่มจำนวนการรวมลักษณ์วิญญาณได้ ก็คือเคล็ดวิชาลับที่บรรพบุรุษตระกูลเซียวสร้างขึ้นมานี้
ผ่านการร่วมมือของดวงวิญญาณวีรชนบรรพบุรุษ สามารถยกระดับระดับของลักษณ์วิญญาณขึ้นไปอีกขั้นได้ บรรลุถึงระดับที่เทียบเท่ากับระดับมหาปราชญ์ที่ราชวงศ์สืบทอด
ก็คือการรวมลักษณ์วิญญาณ 180 ครั้ง!
บรรลุถึงขอบเขตวิญญาณสัญจร ยังจะช่วยหลอมรวมจิตวิญญาณ เพิ่มขอบเขตของขอบเขตวิญญาณสัญจร
นอกจากนี้ บรรลุถึงขอบเขตสิบห้าลี้ ก็จะช่วยด้วย ถ่ายทอดพลังของดวงวิญญาณวีรชนบรรพบุรุษ ทำให้ขอบเขตสิบห้าลี้ก็เหนือกว่าอัจฉริยะชั้นยอด บรรลุถึงระดับสุดยอด
ที่เรียกว่ามังกรแท้ ก็คือต้องเป็นหนึ่งในขอบเขตเดียวกัน เรียกได้ว่าไร้เทียมทาน
พร้อมกันนั้น ในฐานะมังกรแท้ของตระกูลเซียว สิ้นเปลืองพลังของดวงวิญญาณวีรชนบรรพบุรุษได้รับการยกระดับ ก็ต้องแบกรับกิจการของทั้งตระกูลเซียว ในอนาคตหากไม่มีอะไรผิดพลาด ก็จะเป็นตัวตนที่จะได้เป็นเจ้าบ้าน
หากว่าอัจฉริยะในโลกมีนับไม่ถ้วน บรรลุถึงกายยุทธ์ระดับเก้าสามารถจัดอยู่ในชั้นหนึ่งได้ ถ้าอย่างนั้นอัจฉริยะระดับเก้าของตระกูลเซียวใช้ร่วมกับเคล็ดวิชาชั้นสุดยอดมากมาย ก็ถือเป็นชั้นนำ
ส่วนมังกรแท้ ก็คือสุดยอด!
ถึงแม้เซียวเหยียนตอนนี้จะเป็นขอบเขตสิบห้าลี้แล้ว แต่หากกลายเป็นมังกรแท้ ก็ยังคงสามารถได้รับความช่วยเหลือและการปรับสร้างขอบเขตก่อนหน้าจากดวงวิญญาณวีรชนบรรพบุรุษได้
นอกจากขอบเขตสืบทอดวิญญาณแล้ว ขอบเขตอื่นๆ เซียวเหยียนก็รู้สึกว่ายังไม่บรรลุถึงขีดจำกัด
รวมถึงขอบเขตสืบทอดวิญญาณ เขาก็ไม่รู้ว่าจะสามารถยกระดับต่อไปได้อีกหรือไม่ ข้อนี้ก็ค่อนข้างจะคาดหวัง
แน่นอนว่า จุดที่สำคัญที่สุดคือ ตำแหน่งมังกรแท้นี้ หากเขาไม่นั่ง ก็มีแนวโน้มอย่างมากที่จะตกไปอยู่บนหัวของคนอื่น
หากไม่มีเรื่องการวางยาในปีนั้น เซียวเหยียนก็ไม่ได้ใส่ใจตำแหน่งมังกรแท้เท่าไหร่ ท้ายที่สุดแล้วกลายเป็นมังกรแท้ ก็ต้องแบกรับความรับผิดชอบที่ใหญ่หลวง แบกรับตระกูลพันปีแห่งนี้ของทั้งตระกูลเซียว เดินไปข้างหน้าต่อไป ทำลายอุปสรรคทั้งปวง สืบทอดและเผยแพร่ต่อไป
คิดๆ ดูก็รู้ว่าเหนื่อยขนาดไหน
เพียงแต่ ตอนนั้นมีคนเพื่ออนาคตของลูกชายตนเอง ไม่เสียดายทำลายเขา วางแผนล่วงหน้าสิบกว่าปี เซียวเหยียนย่อมไม่สามารถปล่อยให้พวกเขาสมหวังได้ ที่เขารอก็คือวันนี้
“การทดสอบมังกรแท้ ดูที่ทุกด้าน ไม่ใช่แค่พรสวรรค์ แต่ยังมีจิตใจ เครือข่ายความสัมพันธ์ คุณูปการ เป็นต้น”
เซียวหย่วนซานกล่าวกับเซียวเหยียน “ให้เจ้าไปที่สำนักศึกษาตำหนักจันทน์ ก็คือให้เจ้าออกไปเดินเล่น มีโอกาสได้คบหาเพื่อนฝูงบ้าง อย่าได้ทั้งวันอยู่กับพวกเฒ่าๆ อย่างพวกเรา”
โม่ไร้เงาหัวเราะเยาะ “เจ้าอย่ามาพูดเลย ที่สำคัญที่สุดย่อมต้องเป็นพรสวรรค์ ส่วนคะแนนเสริมอื่นๆ ก็เป็นเพียงแค่เป็นเพียงส่วนเสริมเท่านั้น”
“ไปๆๆ เจ้าอย่าได้สอนในทางที่ไม่ดีเหยียนเอ๋อร์” เซียวหย่วนซานจ้องตากล่าว
“ฮ่าๆ…” โม่ไร้เงาหัวเราะลั่น
เซียวเหยียนยิ้มๆ ฟังสองผู้เฒ่าหยอกล้ออย่างเงียบๆ
ไม่นานนัก สายเบ็ดของท่านอาสองก็มีความเคลื่อนไหว ติดเบ็ดแล้ว
ตะวันลับขอบฟ้า ดาวตกริมแม่น้ำ รอจนฟ้ามืดแล้ว เซียวเหยียนก็ใช้ปลาอสูรที่ท่านผู้เฒ่าโม่ตกได้ตัวหนึ่ง ทำปิ้งย่าง แก้ปัญหาอาหารเย็นของสามคนหนึ่งจิ้งจอก
…
3 วันต่อมา
หลิวเมิ่งฉีเดินทางกลับมาจากเมืองปีกครามด้วยใบหน้าที่เหนื่อยล้า ภารกิจผู้ตรวจการปราบอสูรของนางก็สำเร็จลุล่วงแล้ว สละตำแหน่งราชการชั่วคราว กลับมาที่สำนักศึกษาตำหนักจันทน์เพื่อรายงานผล
นางทราบแล้วว่า เซียวเหยียนและคนอื่นๆ ได้เดินทางกลับก่อนแล้ว ตอนนี้คาดว่าคงจะกลับถึงเมืองมรกตนานแล้ว
เมื่อนึกถึงความแข็งแกร่งที่เซียวเหยียนแสดงออกมา ในใจนางก็อดไม่ได้ที่จะกัดฟันกรอด บำเพ็ญตนในตำหนักขาวดำมานานหลายปี อัจฉริยะแบบไหนที่นางไม่เคยเห็น แต่คนอย่างเจ้านี่ กลับเพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก
นี่สำหรับนางแล้ว ก็ถูกทำร้ายจิตใจอยู่บ้าง
“เยว่เหยา?”
ขณะที่หลิวเมิ่งฉีกำลังจะกลับไปที่ตำหนักขาวดำ เพื่อนำสถานการณ์ของเซียวเหยียนไปรายงานให้ท่านปู่ทราบตามความจริง ก็บังเอิญเจอกับหลินชิวสุ่ยที่เดินผ่านนอกตำหนัก
เมื่อเห็นสหายสนิท หลิวเมิ่งฉีก็ชะลอฝีเท้าลง “พี่สาวซู”
ทั้งสองคนอายุต่างกันไม่เกิน 3 ปี เป็นพี่น้องที่รู้จักกันมาสิบกว่าปี
“กลับมาเร็วจัง ภารกิจราบรื่นดีหรือไม่ ไม่ได้เจอมหาอสูรตนใดใช่หรือไม่?” หลินชิวสุ่ยเมื่อเห็นหลิวเมิ่งฉีดูเหนื่อยล้า ก็ถามอย่างอ่อนโยน
เมื่อเอ่ยถึง “มหาอสูร” ในสมองของหลิวเมิ่งฉีก็อดไม่ได้ที่จะปรากฏภาพแท่นบูชาซากอสูรที่วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบบนยอดเขานั้นขึ้นมา สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
“เป็นอะไรไป?” หลินชิวสุ่ยก็ชะงักไปเล็กน้อย หรือว่าจะเจอมหาอสูรจริงๆ?
“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ” หลิวเมิ่งฉีส่ายหน้าเล็กน้อย ทันใดนั้นในใจก็เคลื่อนไหว กล่าว “พี่สาวซู เซียวเหยียนพวกเขากลับมาแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ?”
“หืม?”
หลินชิวสุ่ยรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง นางรู้จักหลิวเมิ่งฉีมาหลายปี รู้ดีถึงนิสัยที่เย็นชาของอีกฝ่าย มองคนนอกราวกับต้นไม้ใบหญ้า ไม่เคยสนใจ ทำไมถึงได้ถามถึงคุณชายน้อยตระกูลเซียวสองคนนั้น?
ทันใดนั้น นางก็นึกถึงสถานที่ปฏิบัติภารกิจที่ทั้งสองคนรับไป ดูเหมือนจะเป็นเมืองปีกครามเช่นกัน
“อย่างไร หรือว่าพวกเขาไปก่อกวนเจ้า สร้างความลำบากให้รึ?”
หลินชิวสุ่ยเมื่อนึกถึงหนึ่งในนั้น วันปกติมีนิสัยสบายๆ เข้าเรียนก็ชอบนอนหลับ นางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ปลอบใจ:
“อย่างไรเสียก็เป็นคุณชายน้อยจากตระกูลใหญ่ ชอบเอาแต่ใจตัวเอง เจ้าอย่าไปถือสาหาความกับพวกเขาเลย…”
หลิวเมิ่งฉีตะลึงงันไป ส่ายหน้า “ไม่ใช่เจ้าค่ะ ครั้งนี้เมืองปีกครามเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น หากไม่ใช่เพราะเซียวเหยียนผู้นั้นลงมือ เกรงว่าแม้แต่ข้าก็อาจจะไม่กลับมาได้”
“อะไรนะ?”
หลินชิวสุ่ยตะลึงงัน มองหลิวเมิ่งฉีอย่างงุนงง สงสัยว่านางพูดผิดไป
หลิวเมิ่งฉีสำหรับปฏิกิริยาของนางไม่ได้แปลกใจ คิดว่าพี่สาวคนนี้คงจะยังไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งของเซียวเหยียน ก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในเมืองปีกครามให้นางฟังอย่างย่อๆ
หลินชิวสุ่ยฟังจบ ก็มองหลิวเมิ่งฉีอย่างอ้าปากค้าง
“ขอบเขตสิบห้าลี้? เขารึ?”
ในสมองของหลินชิวสุ่ยปรากฏภาพเด็กหนุ่มที่นอนหลับในห้องเรียนขึ้นมา หากจำไม่ผิด อายุที่อีกฝ่ายลงทะเบียนตอนเข้าสำนักคือ… 14 ปี?
เมื่อเห็นท่าทางที่ตกตะลึงของหลินชิวสุ่ย หลิวเมิ่งฉีก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเม้มปาก ในใจมีความรู้สึกยินดีอย่างประหลาด
ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่แค่ตนเองคนเดียวที่ตกใจ
ความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของนางก็สลายไปมาก โบกมือให้หลินชิวสุ่ย “ข้าไปรายงานตัวก่อนนะเจ้าคะ”
พูดจบก็หันหลังกลับไปอย่างสง่างาม
หลินชิวสุ่ยได้สติกลับมา ในใจก็พลันเข้าใจขึ้นมา
มิน่าเล่าเซียวเหยียนถึงไม่เคยเข้าเรียน และไม่เข้าร่วมทำเนียบวิถียุทธ์ ด้วยขอบเขตเช่นนี้ เซียวเหยียนก็สามารถขึ้นไปสอนคนอื่นได้แล้ว
แต่ว่าไปแล้ว มีระดับบำเพ็ญเช่นนี้แล้ว ยังต้องเข้าสำนักศึกษาตำหนักจันทน์อีกรึ?
ในใจนางสงสัย เตรียมจะรอเจอเซียวเหยียนอีกครั้ง ค่อยไปสอบถามดู