หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 111
บทที่ 111
เซียวจวินหลินชะงักไปเล็กน้อย มองไปยังอีกฝั่งหนึ่งของเซียวเหยียนกับเซียวจื่อเซวียน กล่าว “นี่คือพวกเจ้าที่ซื้อมา?”
เซียวเหยียนมองเขาแวบหนึ่ง สำหรับท่านอาห้าที่ควบทะยานในสนามรบผู้นี้ก็ยังคงเคารพอยู่บ้าง พยักหน้า
เซียวจื่อเซวียนอยู่ข้างๆ ยิ้ม “ท่านอาห้า พี่เหยียนรู้เรื่องกินดีที่สุด อาหารอร่อยไม่กี่จานที่ท่านเพิ่งจะกินไป ล้วนแต่เป็นพี่เหยียนที่ให้ข้าไปซื้อมา ยังมีอีกไม่กี่จานนะ เดี๋ยวก็จะส่งขึ้นมาแล้ว”
“โอ้?”
เซียวจวินหลินประหลาดใจ สำหรับเซียวเหยียนเขาย่อมมีความประทับใจอยู่แล้ว ลูกชายคนเดียวของน้องเจ็ด ตอนงานเลี้ยงร้อยวันเขาก็ยังเข้าร่วม
ต่อมาได้ยินมาว่าเจ้าเด็กน้อยคนนี้เป็นกายพิการฝึกยุทธ์ แต่ดูเหมือนจะทะลวงเองแล้ว ก็อาจจะเป็นท่านอาสองที่คิดหาวิธีอะไรบางอย่าง ช่วยเขาทะลวงให้ สรุปแล้วก็คือสามารถฝึกยุทธ์ได้อีกครั้ง
เพียงแต่น่าเสียดายที่เสียเวลาไปกับการสร้างรากฐานและหลอมโลหิต พรสวรรค์เลี่ยงไม่ได้ที่จะด้อยกว่าคนอื่น ประกอบกับเริ่มต้นช้า เสียเวลาไป
เมื่อคิดถึงสิ่งเหล่านี้ ในใจเขาก็อดไม่ได้ที่จะเสียดาย มองไปยังสายตาของเซียวเหยียนก็ยิ่งอ่อนโยนขึ้น:
“เหยียนเอ๋อร์มีน้ำใจแล้ว ได้ยินมาว่าพ่อของเจ้าใกล้จะกลับมาแล้ว ศึกที่ชายแดนวิหคอุดรก็สิ้นสุดแล้ว รายงานต่อราชสำนักแล้ว เชื่อว่าเจ้าในไม่ช้าก็จะสามารถพบเขาได้แล้ว”
พูดจบ เขาก็กล่าวกับลูกสาวข้างๆ “ชิงหลวน ยังไม่รีบขอบคุณน้องเหยียนอีก น้ำใจนี้ ไม่ด้อยไปกว่าของขวัญอื่นเลยนะ”
เซียวเหยียนฟังแล้วในใจก็เคลื่อนไหว ท่านอาห้าผู้นี้ก่อนหน้านี้ยังไม่มา สุดท้ายถึงได้มา คำพูดนี้กลับพูดอย่างมีความหมายแฝง ดูเหมือนจะใช้จิตสัมผัสสำรวจที่นี่นานแล้ว
ในใจเขาก็พลันเกิดความรู้สึกที่ดีขึ้น ท่านอาห้าผู้นี้เห็นได้ชัดว่าเป็นคนรู้เหตุผล
เห็นแก่หน้าอีกฝ่าย เซียวเหยียนก็ไม่คิดจะเอาเรื่องเมื่อครู่อีกแล้ว แสร้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตอนนี้เขามองเซียวชิงหลวนอีกแวบหนึ่ง อีกฝ่ายส่วนใหญ่คงจะอึดอัด
อีกด้านหนึ่ง เซียวชิงหลวนตอนที่ได้ยินคำพูดของท่านย่าใหญ่ สีหน้าก็ไม่ถูกต้องอยู่บ้างแล้ว ณ เวลานี้เมื่อได้ยินคำพูดของพ่ออีกครั้ง นางก็พลันรู้สึกว่าตับมังกรที่เคี้ยวอยู่ในปาก กลับยากที่จะกลืนลงไปอยู่บ้างแล้ว
นางมองเซียวเหยียนแวบหนึ่ง กลับเห็นอีกฝ่ายกำลังคีบกับข้าว ดูเหมือนจะไม่ได้จงใจรอคำขอบคุณของนาง
ท่าทีเช่นนี้ในแววตาของนาง ก็คือความไม่ใส่ใจหยิ่งอยู่บ้าง
นางหน้าเย็นลง คีบตับมังกรที่กัดไปสองคำยังเหลืออยู่ครึ่งหนึ่งในชามวางไว้บนโต๊ะ หันไปคีบกับข้าวอย่างอื่น ปากก็กล่าว:
“ท่านพ่อ ข้าขอบคุณเขาไปแล้ว อีกอย่างตับมังกรนี้จริงๆ แล้วข้าไม่ชอบกิน มันเลี่ยนเกินไป”
เซียวจวินหลินชะงักไป สีหน้าพลันบึ้งลง วางตะเกียบลง จ้องมองนางกล่าว:
“ชิงหลวน พ่อตั้งแต่เล็กสอนเจ้าแล้วว่า เป็นคนต้องซื่อสัตย์ ต้องใจกว้าง เจ้าเพิ่งจะกลับมา ต่อเหยียนเอ๋อร์มีอคติอะไร? ก็เพราะเมื่อครู่เขาส่งยาเม็ดให้เจ้าขวดหนึ่ง?!”
ณ เวลานี้ เขาก็ไม่ได้ปิดบังเรื่องที่ตนเองสังเกตเห็นที่นี่นานแล้ว
เมื่อเขาโกรธขึ้นมา คนอื่นบนโต๊ะอาหารก็อดไม่ได้ที่จะหยุดตะเกียบลง ถังโหรวซินรู้ดีถึงนิสัยของสามีตนเอง ก็รู้สึกแปลกใจ ชิงหลวนเมื่อก่อนไม่ใช่แบบนี้
แต่ว่า ณ เวลานี้สถานการณ์ตึงเครียดอยู่บ้าง ตนเองหากพูดให้ลูกสาวขอโทษอีก ท่ามกลางคนเต็มห้อง เกรงว่าจะทำร้ายความภาคภูมิใจของเด็กได้
ไป๋เฟิงอู่เมื่อเห็นสถานการณ์ลำบากใจอยู่บ้าง ก็กล่าวอย่างอ่อนโยน “จวินหลิน ชิงหลวนเพิ่งจะกลับมา เจ้าก็อย่าโกรธเลย ชิงหลวน เจ้ามีความคิดเห็นอะไรต่อเหยียนเอ๋อร์รึ?”
เซียวชิงหลวนไม่คิดว่าพ่อจะดุตนเองต่อหน้าธารกำนัล ในใจก็พลันมีความรู้สึกน้อยใจอย่างประหลาด ตนเองไม่ได้กลับบ้านมานาน กลับมาครั้งนี้ พ่อลูกยังไม่ทันจะได้พบหน้ากันกี่ครั้ง พ่อกลับดุตนเองเพื่อคนนอก
นางกัดริมฝปาก จ้องมองเซียวเหยียนอย่างโกรธเคือง “นี่ก็ต้องถามเขาแล้ว ตอนที่ข้าไม่อยู่ รังแกน้องชายข้า ท่านพ่อ ท่านอยู่ในขุนเขาบำเพ็ญฌานรักษาอาการบาดเจ็บ ดังนั้นจึงไม่รู้เรื่องนี้”
“หืม?” เซียวจวินหลินชะงักไปเล็กน้อย เซียวเหยียนรังแกลูกตนเองรึ?
เซียวเฟยหยางก็สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในทันใดนั้นก็ตึงเครียดขึ้นมาอยู่บ้าง
ตอนที่พี่สาวคนโตเพิ่งจะกลับมา พวกเขาสามพี่น้องย่อมมีเรื่องจะพูดมากมาย ตอนที่เซียวชิงหลวนยิ้มพลางถามอย่างไม่ใส่ใจว่า หลายปีมานี้มีใครรังแกพวกเจ้าบ้าง?
เขาก็ถือโอกาสเล่าเรื่องที่ตอนเด็กถูกเซียวเหยียนซ้อมออกมา เรื่องแบบนี้บอกกับแม่น่าอายอยู่บ้าง แต่กับพี่สาวคนโตผู้นี้ เขากลับรู้สึกเหมือนกับได้เจอที่พึ่ง
เขาเองก็เคยคิดจะอาศัยตนเองทวงคืน แต่ทุกครั้งที่เห็นเซียวเหยียนในใจก็หวาดกลัวอย่างไม่ทราบสาเหตุ
และเซียวชิงหลวนเมื่อได้ยินคำพูดนี้ ย่อมต้องจดจำชื่อของเซียวเหยียนไว้ และยังคิดจะหาโอกาสสั่งสอนอีกฝ่ายสักหน่อย
ที่แท้สาเหตุก็อยู่ที่นี่… เซียวเหยียนรู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง มองไปยังเซียวเฟยหยางที่หน้าแดงตึงเครียด ไม่คิดว่าเจ้าเด็กนี่ยังจะเจ้าคิดเจ้าแค้นขนาดนี้ ดูเหมือนว่าตอนนั้นไม่ใช่ตีหนักเกินไป แต่ตีเบาไปกลับยังกล้าจำ
“เฟยหยาง นี่เรื่องเมื่อไหร่กัน?” ถังโหรวซินสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบถาม
เซียวเฟยหยางเคยถูกผู้ใหญ่มากมายขนาดนี้จ้องมองที่ไหนกัน ทันใดนั้นใบหน้าก็แดงขึ้นเล็กน้อย ก้มหน้าลงครึ่งหนึ่ง “หลายปีก่อนแล้วขอรับ”
“เมื่อไหร่กันแน่?”
“5-6 ปีก่อน...”
ทุกคนเมื่อได้ยิน ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด 5-6 ปีก่อนรึ?
ตอนนั้นเซียวเหยียนกับเซียวเฟยหยางก็เพิ่งจะอายุ 8-9 ขวบ นี่อย่างมากก็แค่เด็กทะเลาะกัน จะเรียกว่ารังแกได้อย่างไร?
อีกอย่าง ตอนนั้นเซียวเหยียนดูเหมือนจะเป็นกายพิการ เส้นชีพจรยังไม่ทะลวง ไม่ได้ก้าวสู่เส้นทางการฝึกยุทธ์
ส่วนเซียวเฟยหยางก็ได้ฝึกฝนที่ลานประลองยุทธ์มาหลายปีแล้ว
หืม? ใช่แล้ว! นี่จะถูกรังแกได้อย่างไร?
ทุกคนเมื่อคิดถึงตรงนี้ ทันใดนั้นสายตาก็สงสัยขึ้นมา มองไปยังเซียวเหยียน แล้วก็มองไปยังเซียวเฟยหยาง
ถังโหรวซินถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่ใช่การรังแกแบบที่นางคิดก็ดีแล้ว ส่วนใหญ่คงจะเป็นเด็กทะเลาะกันเพราะปากเสียง บาดเจ็บคาดว่ายังไม่หนักเท่าการประลองในลานประลองยุทธ์
“เจ้าเด็กนี่ นี่มันเรื่องนานแค่ไหนแล้ว ทำไมยังจำฝังใจอยู่ ยังไปฟ้องพี่สาวเจ้าอีก” ถังโหรวซินกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ ลูกชายคนนี้ของตนเองอะไรก็ดีหมด ก็แค่ใจไม่กว้างพอ ไม่ได้เรียนรู้ความใจกว้างของพ่อเขามา
ฮูหยินคนอื่นๆ ล้วนแต่หัวเราะออกมาเบาๆ ฟางซือหยูยิ้มกล่าว “เฟยหยาง 5-6 ปีก่อนพี่เหยียนของเจ้ายังไม่ได้ฝึกยุทธ์เลยนะ แท้จริงแล้วคือเจ้ารังแกเขา หรือเขารังแกเจ้ากันแน่?”
คำพูดนี้ดูเหมือนจะหยอกล้อ แต่เซียวเหยียนก็ฟังออกถึงความรู้สึกที่ทดสอบอยู่ทันที
แน่นอนว่า ก็อาจจะเป็นเขาที่คิดมากไป
ใบหน้าของเซียวเฟยหยางยิ่งแดงก่ำ เขาก็รู้สึกอับอายเช่นกัน แต่ตอนนั้น ตนเองสู้เซียวเหยียนไม่ได้จริงๆ พลังของอีกฝ่ายมากกว่าเขาเยอะ
“ข้าตอนนั้นประมาทไป”
“เขาลอบโจมตีข้า พลังก็มาก” เซียวเฟยหยางกล่าวหน้าแดง
เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเฟยหยาง ทุกคนก็อ้าปากค้างหัวเราะ คิดถึงว่าเซียวเหยียนก่อนหน้านี้คือฝึกกายา ย่อมต้องพลังมากกว่า
ดูใบหน้าที่แดงก่ำของเซียวเฟยหยาง ก็รู้ว่าเด็กคนนี้คือคำนึงถึงว่าตนเองฝึกฝนที่ลานประลองยุทธ์ กลับถูกเซียวเหยียนที่ไม่ได้ฝึกยุทธ์รังแก พูดออกมาน่าอาย
ผลคือแอบฟ้องพี่สาวที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายปี กลับทำให้เรื่องน่าอายนี้เปิดเผยออกมา
“หึ ยังไม่ใช่เพราะเจ้าคอยจ้องคู่หมั้นของพี่เหยียน”
เซียวจื่อเซวียนเมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเฟยหยาง ก็กล่าวอย่างโกรธเคือง
คำพูดยังไม่ทันจะขาดคำ ก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่แม่ตนเองมองมา ใช้สายตาพูดออกมาสามคำ: เจ้าหุบปาก
เซียวจวินหลินเข้าใจแล้ว ที่แท้ก็เป็นเรื่องเข้าใจผิด เขาถลึงตาใส่เซียวเฟยหยางอย่างไม่สบอารมณ์ กล่าว:
“ของไม่มีประโยชน์ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ไปฟ้องพี่สาวเจ้า ชายชาตรีเจ็ดเชียะ เจ้าร้องไห้หาพ่อหาแม่จะนับเป็นความสามารถอะไรได้!”
เขาดุอย่างเข้มงวด ทำให้เซียวเฟยหยางยิ่งอับอายมากขึ้น
ถังโหรวซินฟังเขาตำหนิลูกชายตนเอง ก็กลอกตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ หันไปเปลี่ยนเรื่อง ถามเซียวเหยียน:
“ว่าไปแล้วเหยียนเอ๋อร์ คู่หมั้นของเจ้าคนนั้นกลับมาเมื่อไหร่ นางได้ฝากตัวเป็นศิษย์ปรมาจารย์กระบี่ รอจนกลับมาแล้ว ให้นางกับชิงหลวนประลองกันหน่อย”