สู่วิถีอมตะ - บทที่ 87 เซี่ยชิงระเบิดโทสะ
บทที่ 87 เซี่ยชิงระเบิดโทสะ
“เสี่ยวจิง ทำไมเจียงผิงอันจึงยังไม่มาอีก?”
ในห้องส่วนตัว เซี่ยชิงรอเสวนากับเจียงผิงอัน ผลงานของอีกฝ่ายดีเลิศควรชื่นชมอย่างยิ่ง
แต่หลังรออยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังมิได้เห็นหน้า
“ข้าจะไปตามเขาให้เจ้าค่ะ”
เมิ่งจิงแย้มยิ้ม กำลังจะเดินออกไป
ทว่าขณะนั้นเอง บริกรหญิงผู้หนึ่งก็กระหืดกระหอบเข้ามาอย่างดูลนลาน
“แย่แล้วเจ้าค่ะ! เจียงผิงอันล้มลงที่หลังลานประลอง! เหมือนจะถูกพิษเจ้าค่ะ!”
“ว่าไงนะ!”
คนทั้งห้องล้วนตกใจ
ใบหน้าของเมิ่งจิงซีดขาวเฉียบพลัน เจียนล้มทั้งยืน ผลักตัวบริกรหญิงให้พ้นทางแล้วพุ่งออกไป
“เจ้าท่อนไม้! เจ้าต้องไม่เป็นไรนะ! อย่าเป็นอะไรไปเชียว!”
นางกระหืดกระหอบไปที่หลังลานประลอง ในห้องพักมีเจ้าหน้าที่อยู่หลายคน เจียงผิงอันนั่งพิงโต๊ะ ใบหน้าซีดขาว อาภรณ์เปื้อนโลหิต
“เจ้าท่อนไม้! เกิดอะไรขึ้นกับเจ้ากัน? อย่าทำข้ากลัวเช่นนี้สิ!” เมิ่งจิงลนลานสุดขีด ความคิดของนางว่างเปล่า น้ำตาหลากทะลักเกินควบคุม ขณะนี้โลกทั้งใบของนางดุจสิ้นสีสัน
“ไม่เป็นไรแล้วล่ะ”
เสียงของเจียงผิงอันอ่อนแรงอย่างยิ่ง
เขาผ่านช่วงเวลาวิกฤตสูงสุด พ้นอันตรายถึงชีวิตไปแล้ว
แต่เมื่อครู่ผ่านมา เขาเกือบตายไปแล้วเชียว
เจียงผิงอันแตะตำแหน่งอกซ้าย หากมิใช่เพราะแมลงหมื่นพิษเจ็ดดารา วันนี้เขาได้ตายแน่
เซี่ยชิงและคนอื่น ๆ ตามเข้ามา และเมื่อเห็นสภาพของเจียงผิงอัน สีหน้าของพวกเขาก็ย่ำแย่
เซี่ยชิงเดินมาที่โต๊ะ หยิกเนื้อปลามังกรเหลืองทองชิ้นหนึ่งขึ้นมาดม แล้วสีหน้าก็แปรเปลี่ยนอย่างมหันต์
“พิษโลหิตร้อยสุคนธ์!”
“ว่าอะไรนะ!”
จินหลินและเฟิงอวี่เฉินร้องออกมาอย่างตกใจพลางมองเจียงผิงอันอย่างไม่อยากเชื่อ
เขาถูกพิษพรรค์นี้ แต่ยังรอดมาได้อีก
“นี่มันพิษอะไรหรือ?” ฟางซิงถามอย่างฉงนใจ เพิ่งได้ยินชื่อพิษนี้เป็นครั้งแรก
จินหลินกล่าวเสียงขรึม “นี่คือพิษอันเจืออำนาจกฎเกณฑ์ แม้ใช้เพียงหยด หากเป็นตัวตนใต้ขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดกินเข้าไปก็ตายแน่ และหากเป็นยอดฝีมือขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิด กินเข้าไปก็สาหัส”
เมื่อคนรอบข้างได้ยินเช่นนี้ หัวใจของพวกเขาก็สะท้านรุนแรงอีกครั้ง และเผลอก้าวเท้าถอยหลัง
พิษนี้น่าสะพรึงยิ่งนัก!
ใครกันที่ใช้พิษชวนขนลุกเช่นนี้กับเจียงผิงอัน?
เซี่ยชิงนำโอสถถอนพิษขนานดีที่สุดที่นางมีออกมาให้กับเจียงผิงอัน
นางไม่คาดเลยว่าเจียงผิงอันจะมีชีวิตรอด
เป็นปาฏิหาริย์โดยแท้
“น้องชาย เจ้าวางใจเถิด ไม่ว่าผู้ใดวางยาเจ้า ข้าจะให้พวกเขาต้องชดใช้!”
เซี่ยชิงปลดปล่อยคลื่นปราณชวนสะพรึงออกจากร่าง ใบหน้าบูดเบี้ยวชวนขนลุก
ละเรื่องที่เจียงผิงอันให้เม็ดบงกชแจ้งวิถีกับนางไว้ก่อน แค่เรื่องที่เจียงผิงอันมีโอกาสติดสิบอันดับแรก ช่วยนางสร้างผลงานหวนคืนเมืองหลวงได้ลำพัง เรื่องนี้ก็มองข้ามไม่ได้แล้ว
เซี่ยชิงหันไปตวาดเหล่าบริกร “พวกเจ้าไปเรียกผู้รับผิดชอบมา!”
วันนี้นางจะละเลงเลือด!
“เพราะเราเองที่รักษาความปลอดภัยได้ไม่ดี เราหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลเต็มใจชดใช้”
หนึ่งเสียงเพราะพริ้งดังขึ้นที่หน้าประตู
เท้าหยกเปล่าเปลือยของสตรีผู้หนึ่งเหยียบย่างบนเวหา เดินเข้ามาในห้อง คู่เนตรสีน้ำเงินงามล้ำ ผิวขาวเหนือหิมะ งดงามจับตาสะกดหทัย
ขณะนี้ ทุกดวงใจปรากฏหนึ่งความคิดพร้อมเพรียง
ช่างงามเสียนี่กระไร
เมื่อเห็นสตรีนางนี้ เซี่ยชิงก็กำหมัดกล่าวเสียงแข็ง “ฮัวชิงอวี่ เจ้ารู้อยู่แล้วมิใช่หรือว่ามีผู้จะวางยา เหตุใดไม่บอกกล่าวข้าก่อน!”
ฮัวชิงอวี่ไหวไหล่ “เราหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลมีกฎของตนเอง มิอาจก้าวก่ายเรื่องของพวกท่านได้”
“แต่พวกเขาก็ลงมือโดยใช้นามหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลของเรา เป็นการทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง เราจึงมอบข้อมูลให้ได้”
ฮัวชิงอวี่นำม้วนหยกชิ้นหนึ่งส่งให้เซี่ยชิง
“อันที่จริง เจ้าไม่ต้องใช้ข้อมูลจากข้า ก็น่าจะเดาได้แล้วว่าใครทำ”
จิตสำนึกของเซี่ยชิงพุ่งเข้าไปในม้วนหยก เมื่อยืนยันได้ว่าตรงกับการคาดเดาของตนก็ขยี้ม้วนหยกระเบิดแหลกทันที
นางทะยานออกจากห้องพลางแผดเสียงใส่ห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง “ว่านชุนกั๋ว! ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”
เสียงแผดคำรามเลื่อนลั่นทั่วนภา
ผู้ฝึกตนทั้งหลายที่รอชมศึกคู่ที่สองอยู่ต่างผงะหงาย
“นี่เรื่องอันใด?”
“ว่านชุนกั๋ว? มิใช่เจ้าเมืองเหยียนหยางหรือ?”
“สตรีผู้นี้ใครกัน? กล้าสร้างเรื่องวุ่นวายในเมืองหมิงหวังต่อหน้าหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกล หาที่ตายอยู่หรือไร?”
“สตรีงามเพียงนี้ น่าเสียดายต้องตายเสียแล้ว”
เมื่อเห็นเซี่ยชิงอาละวาด ผู้คนมากมายก็คิดไปว่านางตายแน่
แสงสีม่วงสายหนึ่งวูบไหว แล้วหมิงเฉินในอาภรณ์ม่วงก็ปรากฏขึ้นบนอากาศ เขาขมวดคิ้วถาม
“องค์หญิงเก้า ยามนี้มีประลอง ท่านจะทำอันใด?”
ดวงตาหลายคู่เบิกกว้าง สตรีผู้นี้ แท้จริงคือองค์หญิงเก้าแห่งต้าเซี่ย!
ปรากฏว่าเจ้าแคว้นปรากฏตัวเอง!
ต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่ ๆ!
ทุกคนเงียบกริบตะแคงหูฟังอย่างตั้งใจ
เซี่ยชิงแผดเสียงอย่างเดือดดาล “ว่านชุนกั๋วใช้พิษโลหิตร้อยสุคนธ์กับเจียงผิงอัน วันนี้เขาต้องตาย!”
สีหน้าปวงชนแปรเปลี่ยนอย่างมหันต์ทันที
นี่มันเรื่องอะไร?
ทำไมว่านชุนกั๋วจึงวางยาเจียงผิงอัน?
หรือเพราะโจวเฟิงที่เข้าร่วมกับเมืองเหยียนหยางถูกพิชิต?
ผู้คนมากมายคิดว่านี่คือเหตุผล แต่สัจธรรมหาเป็นเช่นนั้นไม่
น้อยคนนักที่จะทราบถึงความแค้นระหว่างเซี่ยชิงและองค์ชายสี่ และเรื่องที่ว่านชุนกั๋วเป็นคนขององค์ชายสี่
“หึหึ ตาเฒ่าผู้นี้กล่าวไว้แล้ว ว่าหากยังดึงดัน จะเสียใจภายหลังแน่ ๆ”
หนึ่งร่างเฒ่าชราทะยานออก คนผู้นี้มีหนวดเคราสีแดงอันสะดุดตายิ่ง
“นี่เป็นเพียงเรียกน้ำย่อย มิใช่น้องชายผู้นี้ของเจ้าตกตายอย่างอนาถหรือ ฮ่า ๆ……”
ยามจิตสำนึกของว่านชุนกั๋วกวาดไปที่หลังลานประลองและพบว่าเจียงผิงอันยังไม่ตาย เสียงหัวเราะของเขาก็ค้างกลางคัน
“เป็นไปไม่ได้! เขายังมีชีวิตอยู่อีก!”
ว่านชุนกั๋วประหลาดใจสุดขั้ว พิษโลหิตร้อยสุคนธ์นี้ ต่อให้ยอดฝีมือขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดกินเข้าไปยังสาหัสเลย
ใต้ขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิด มีแต่ตายกับตายเท่านั้น
แต่เจียงผิงอันไม่ตาย!
ยามเซี่ยชิงเห็นว่านชุนกั๋วยอมรับหน้าตาเฉยเช่นนี้ นางก็เดือดดาลยิ่ง “วันนี้ เจ้านั่นแหละต้องตาย!”
กระบี่ยาวสีเขียวเล่มหนึ่งปรากฏในมือนาง จู่โจมออกไปทันที
ว่านชุนกั๋วฟื้นจากความตะลึง การฆ่าเจียงผิงอันไม่สำเร็จนั้นผิดคาดไปนิดจริงแท้
ขณะมองเซี่ยชิงจู่โจมเข้ามา ว่านชุนกั๋วกล่าวอย่างเหยียดหยาม “ข้าอยู่ในขอบเขตแปรเทวะ แล้วเจ้าคิดใช้แค่ขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดมาฆ่าข้าเนี่ยนะ?”
“พวกเจ้าสองคนไปสู้กันในดินแดนลับหมิงหวังโน่น อย่ากระทบถึงผู้อื่น”
หมิงเฉินใช้ร่ายคาถา แปรเปลี่ยนสุญตารอบข้าง บังเกิดวังวนมหึมาขึ้นกลางอากาศ สูบร่างทั้งคู่หายไป
ความเยือกเย็นหวนปกคลุมรอบทิศ บนอากาศเหลือเพียงวังวนขนาดใหญ่
หัวใจทุกดวงบังเกิดมรสุม ปรากฏว่าองค์หญิงเก้าเปิดศึกกับเจ้าเมืองเหยียนหยางเพื่อเจียงผิงอัน!
องค์หญิงเก้าให้คุณค่าเจียงผิงอันเพียงนั้นเลยหรือ?
“แข่งขันต่อ”
หมิงเฉินทิ้งวาทะนี้ไว้ แล้วเดินหายเข้าไปในดินแดนลับ
โฆษกหญิงบรรยายการแข่งขันต่อไป “ในการประลองคู่ที่สองจะเป็นระหว่างอวิ๋นหวงและหม่าลี่ ขอเชิญทั้งสองด้วย”
เหตุกะทันหันนั้นชวนงุนงง แต่การประลองก็ดำเนินต่อไป
หลายคนกลัวว่าศึกคู่นี้จะเหมือนคู่ก่อน มีคนแข็งแกร่งอย่างเจียงผิงอันซ่อนคมมาพลิกสถานการณ์
ปรากฏว่าพวกเขาคิดมากไป เจียงผิงอันเป็นเพียงกรณีพิเศษ
หม่าลี่ถูกอวิ๋นหวงเอาชนะได้ทันที
ณ ที่พักหลังลานประลอง
“เจ้าท่อนไม้ ดีขึ้นบ้างหรือไม่?”
เมิ่งจิงอยู่ข้างเจียงผิงอันด้วยน้ำตาคลอเบ้า ไม่อาจคิดออกได้ว่าโลกจะเป็นเช่นไรหากไร้อีกฝ่ายอยู่
“ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ยาถอนพิษขององค์หญิงดีมากเลย” เจียงผิงอันคืนกำลังกลับมาบ้างแล้ว
ในที่สุดเขาก็รู้ว่าเหตุใดอาจารย์เขาจึงกล่าวว่า หากไม่จำเป็น อย่าผูกพันกับองค์หญิงให้มากเกิน
การติดตามองค์หญิงเก้า แม้จะพ้นอันตรายหนึ่ง ก็ยังมีความเสี่ยงอื่นตามมา
ไม่ว่าจะเลือกเส้นทางใด ก็จะเผชิญวิกฤตอยู่ดี
เจียงผิงอันจำสิ่งที่ผู้อาวุโสหลี่เคยกล่าวไว้ได้ ว่ามนุษย์นั้นลอยคอในนทีธาร ไม่อาจช่วยเหลือตนเองได้
“แผลที่อกเจ้านี่มายังไงกัน?” เมิ่งจิงเช็ดน้ำตาพลางถามอย่างฉงน
เขาถูกพิษแท้ ๆ แต่ที่อกซ้ายตำแหน่งหัวใจกลับมีเลือดทะลักกอง
เจียงผิงอันแตะอกซ้ายตน ดวงตาเรืองประกายซาบซึ้งขอบคุณเล็กน้อย
หนนี้ที่เขารอดมาได้ ทั้งหมดเป็นผลงานของแมลงหมื่นพิษเจ็ดดารา
แมลงหมื่นพิษเจ็ดดาราใช้ตัวมันเองช่วยชีวิตเขา
แต่ตัวแมลงหมื่นพิษเจ็ดดาราก็เกือบตาย