สู่วิถีอมตะ - บทที่ 85 เจ้าอ่อนแอจริง ๆ
เมื่อเห็นเจตจานงกระบี่วกกลับมา โจวเฟิงก็มิกล้าประชันมันตรง ๆ
เขารู ้ว่ากระบี่นี้น่าสะพรึงเพียงไร
แน่นอน ใช่ว่าเขาจะหยุดมันมิได้ แต่มันจะเปลืองปราณไปไม่ น้อย
โจวเฟิงใช ้วิชาเหยียบสุญตาพุ่งเข้าใส่เจียงผิงอันในทันที
เขารู ้แล้วว่ายามนี้ ความแข็งแกร่งของเจียงผิงอันสูงมาก ความสาเร็จในการบรรลุหมัดอู๋จี๋ก็ใช่จะต่า ด้วยกาลังอย่างเดียวยาก นักจะทะลวงการป้ องกันของอีกฝ่ายได้
แต่ขอเพียงมีความเร็วมากพอ ไม่เปิดโอกาสให้เจียงผิงอันใช ้ หมัดอู๋จี๋ เขาก็จัดการอีกฝ่ายได้!
วิชาเหยียบสุญตาเป็ นท่าร่างสูงสุดของสานักเพียวเหมี่ยว
เมื่อใช ้ออกมาแล้ว ความเร็วจะเพิ่มสูงสุดขั้ว ทิ้งภาพติดตา มากมาย มิอาจแยกแยะจริงลวงได้ชัดเจน
เพียงพริบตา โจวเฟิงก็ปรากฏกายเบื้องหลังเจียงผิงอัน เหวี่ยง กระบี่โจมตีสุดแรง
ตายซะ!
ทันใดนั้น โจวเฟิงก็รู ้สึกว่ากระบี่ในมือเหมือนมิใช่ของตน
หัวใจของโจวเฟิงร่วงวูบ
เป็ นไปไม่ได้ อีกฝ่ายยังใช ้หมัดอู๋จี๋ได้อยู่เพราะเหตุใด!
สมแล้วที่โจวเฟิงเป็ นอัจฉริยะ ปฏิกิริยาของเขารวดเร็วฉับไว ทิ้ง การโจมตีแล้วรีบถอยอย่างรวดเร็ว
เจียงผิงอันหันกลับมาด้วยสีหน้าเยือกเย็น
ตาขวาทาให้ศัตรูลดความเร็วลงได้ เพื่อที่เขาจะได้เตรียมตั้งรับ ล่วงหน้า
“เป็ นไปไม่ได้! ขยะเช่นเจ้ารับการโจมตีของข้าได้อย่างไร!”
สีหน้าของโจวเฟิ งบูดเบี้ยวยากมอง ใช ้วิชากระบี่หมื่นต้นหลิว อย่างสุดก าลัง
เงากระบี่นับร ้อยสายปรากฏขึ้นบนอากาศ ปราณกระบี่ถาโถม ยิ่งใหญ่
เงากระบี่ทุกสายเทียบได้กับการโจมตีสุดกาลังของโจวเฟิง
เหล่าผู้ชมลอบประหลาดใจ
นี่คือวิชากระบี่หมื่นต้นหลิวหรือ? เป็ นปราณอันน่าสะพรึงเสียนี่ กระไร
เงากระบี่นับร ้อยโถมเข้าใส่เจียงผิงอันพร ้อมเพรียง
เจียงผิงอันยืนกับที่ ใช ้หมัดอู๋จี๋สุดกาลัง
อ านาจประหลาดบิดเบือนสุญตารอบกาย ร่างของเขาเหมือน พร่ามัวลง
ปราณกระบี่น่าสะพรึงกลัวฟาดฟันลงสายแล้วสายเล่า เจียงผิง อันยกมือขึ้นรับ
เขามิกล้าเลินเล่อ ใช ้หมัดอู๋จี๋ควบคุมปราณกระบี่ให้จู่โจมทาลาย กันเอง
ติ๊ง ติ๊ง
ปราณกระบี่ระเบิดแหลกตามกัน แต่ก็ยังมีปราณกระบี่สองสาม สายกระทบถูกร่างของเจียงผิงอัน
แต่อานาจป้ องกันของเขาในขณะนี้แข็งแกร่งอย่างยิ่ง การโจมตี เหล่านี้ทิ้งไว้เพียงแผลเลือดซิบสองสามแผล ไม่ลึกถึงเนื้อถึงกระดูก ใช ้ปราณโลหิตเล็กน้อยก็ฟื้นตัวได้แล้ว
โจวเฟิงฉวยโอกาสยามเจียงผิงอันปัดป้ อง ใช ้วิชาเหยียบสุญตาจู่ โจมอีกครั้ง
โจวเฟิงยิ้มชั่วร ้าย หนนี้ดูซิว่าเจ้าจะยังหลบเช่นไร!
ขณะที่การโจมตีของเขาโปรยลงนั้น เจียงผิงอันก็แปรลักษณ์ เป็ นอัสนี วูบไหวมาเบื้องหลังโจวเฟิง แล้วฟาดปราณกระบี่สายหนึ่งใส่ หลังของโจวเฟิง
พรวด!
โลหิตสาดกระฉูด อาภรณ์ของโจวเฟิงขาดวิ่น ปรากฏแผลลึกที่ กลางแผ่นหลัง
โจวเฟิงรีบถอยห่างออกจากเจียงผิงอัน
เมื่อสัมผัสถึงความเจ็บปวด โจวเฟิงก็ทั้งตกใจและเดือดดาลยิ่ง “เป็ นไปไม่ได้! เจ้าท าร ้ายข้าได้เช่นไร!”
บุคคลที่เมื่อหลายเดือนก่อน เขาใช ้สองกระบี่ก็เกือบฆ่าได้ ยามนี้ กลับท าร ้ายเขาได้แล้ว!
เมื่อครู่นี้ เหตุใดจู่ ๆ อีกฝ่ายจึงมาปรากฏเบื้องหลังเขาได้?
เจียงผิงอันยังคงเฉยเมย ว่าแล้วเชียว ด้วยหมัดอู๋จี๋ลาพัง เขายัง เอาชนะง่าย ๆ มิได้ ต้องใช ้อัสนีพริบตาเข้าช่วย
โจวเฟิงเห็นสีหน้าเฉยชาของเจียงผิงอัน เพลิงในใจก็ปะทุเยี่ยง ภูเขาเพลิง
เขารู ้สึกราวตนถูกเหยียดหยามอย่างรุนแรง
“ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะประชันข้าได้!”
โจวเฟิงใช ้วิชากระบี่โจมตีเข้ามาอีก
เจียงผิงอันใช ้ ‘อัสนีพริบตา’ หลบการโจมตีไปพลาง ใช ้หมัดอู๋จี๋ ตั้งรับโต้ตอบไปพลาง
ความเร็วของทั้งสองรวดเร็วอย่างยิ่ง ผู้ฝึกตนทั่วไปในขอบเขต สร ้างรากฐานมิอาจเห็นร่างทั้งสองได้เลย พอจะเห็นเพียงการปะทะ ระหว่างทั้งคู่อย่างเลือนรางเท่านั้น
เหล่าผู้ฝึ กตนที่รับชมอยู่ต่างจังงัง ผู้ฝึ กตนขอบเขตจินตาน มากมายผงะนิ่ง
“เจ้าสองคนนั้นไวกว่าผู้ฝึกตนขอบเขตจินตานอย่างข้าอีก!”
“โจวเฟิงใช ้วิชาเหยียบสุญตา แล้วเจียงผิงอันใช ้ท่าร่างอะไรกัน เหตุใดจึงสูสีกับท่าร่างสูงสุดเช่นนี้ได้?”
“เวร! ไหนใครบอกว่าเจียงผิงอันผู้นี้เป็ นเพียงขยะไร ้ค่า!”
ความแข็งแกร่งของเจียงผิงอันท าให้ผู้ชมมากมายร ้อนรน
พวกเขาลงเดิมพันข้างโจวเฟิงชนะ แต่ประสิทธิภาพการต่อสู้ของ เจียงผิงอันผิดคาดของพวกเขาไปอย่างสิ้นเชิง!
คนผู้นี้ก็เป็ นอัจฉริยะล้าเลิศ!
ในห้องส่วนตัวของเซี่ยชิง ทุกคนต่างตกตะลึง
ผู้อื่นหารู ้ไม่ แต่พวกเขารู ้ชัดว่าเมื่อหลายเดือนก่อน เจียงผิงอัน ถูกโจวเฟิงเล่นงานสาหัส
แต่ยามนี้ เจียงผิงอันต่อสู้กับโจวเฟิงได้อย่างสูสี!
“น้องชายผู้นี้ของข้า… ทนทายาดดีจริง ๆ” สีหน้าของเซี่ยชิงสุด แสนประหลาดใจปรีดา
นางเห็นได้ว่าเจียงผิงอันบรรลุขั้นสองของหมัดอู๋จี๋แล้ว
ยิ่งกว่านั้น ทุกครั้งที่เขาใช ้อัสนีพริบตา ยังเคลื่อนกายได้ครั้งละ เกินสามจั้ง แสดงให้เห็นว่าอย่างน้อยที่สุด เจียงผิงอันก็สร ้างอักขระ อัสนีได้สามหรือสี่ลายแล้ว
นอกจากนั้น การที่เจียงผิงอันรับการโจมตีของโจวเฟิ งได้ก็ หมายความว่า พลังกายของเขาพัฒนาไปอย่างน้อยก็หลายเท่าตัว
น้องชายผู้นี้ของนางเปลี่ยนไปเพียงนี้ในเวลาเพียงไม่กี่เดือนได้ อย่างไร?
“สู้เขา! ตีให้ตาย! อัดให้น่วม!” เมิ่งจิงเหวี่ยงหมัดน้อย ๆ ของนาง อย่างตื่นเต้น
วันก่อนเพิ่งเดิมพันไปห้าสิบล้าน หากชนะก็ได้คืนมาห้าร ้อยล้าน เลยนะ!
หินวิญญาณมากมายเพียงนี้ เจ้าท่อนไม้ซื้อขนมให้นางกอง พะเนินแน่!
“ยังดีที่ข้าลงเดิมพันข้างสหายเจียงไปสองแสน หาไม่รอบนี้เสีย ไปเยอะแน่ ๆ” จินหลินหวาดผวาสุดขั้ว
อานาจต่อสู้ของเจียงผิงอันแตกต่างจากที่เขาคาดไว้โดยสิ้นเชิง
เจ้าเด็กนี่ซ่อนคมมิดชิดจริง ๆ
ฟางซิง เฟิงอวี่เฉิน และคนอื่น ๆ ได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของพวกเขา ก็คล้าดา
พวกเขาล้วนลงเดิมพันข้างโจวเฟิง เลือดซิบ!
ผู้ชมในอัฒจันทร ์ก็ใช่จะดีไปกว่ากัน ดวงตาของพวกเขาแดงก่า ลุกขึ้นแผดเสียง
“โจวเฟิง! เจ้าท าอะไรอยู่! รีบจัดการเขาเข้าซี่!”
“ใช่เลย ตกลงเจ้าเป็ นอัจฉริยะจากสานักเพียวเหมี่ยวจริง ๆ หรือ!”
“หากเจ้ากล้าพ่าย ข้าด่าเจ้าจนตายแน่!”
โจวเฟิ งเดือดดาลนัก เขาก็อยากปราบเจียงผิงอันเช่นกัน แต่ หมัดอู๋จี๋ของอีกฝ่ายบ้าบอเสียจนขวางเขาได้ทุกกระบวนท่า
ต่อให้รับการโจมตีมิได้ เจียงผิงอันก็จะใช ้ ‘อัสนีพริบตา’ เลี่ยงหนี ไร ้หนทางแตะต้องได้เลย
“เจ้าอ่อนแอจริง ๆ”
หลังเจียงผิงอันขวางการโจมตีของอีกฝ่ ายได้อีกครั้ง เขาพลัน เปิดปากเอ่ย
“สารเลว! หาที่ตาย!”
หากถูกผู้ที่ตนดูแคลนเย้ยเยาะ ผู้ใดก็มิอาจสงบจิตได้
โจวเฟิงทิ้งการตั้งรับสงวนปราณ จู่โจมระรัวเป็ นพายุ
เขาไม่เชื่อว่าพลังกายของเจียงผิงอันจะมากมายไม่จบสิ้น!
โจวเฟิ งฝึ กฝนจิตใจมาแบบพิเศษ พลังในกายมหาศาลยิ่ง จึง มั่นใจว่าจะลิดรอนจนอีกฝ่ายเหนื่อยสิ้นแรงไหว
แค่น่าอายไปหน่อยเท่านั้น
แต่ยามนี้ เขาไม่มัวมาสนใจ
ปราณกระบี่ประสานทอตัว สองเงาร่างวูบไหวไปมาในลาน ประลอง เสียงตะโกนเลื่อนลั่นจากหมู่ผู้ชม
“ว่าตามตรง เจ้าท าให้ข้าผิดหวังมาก”
เจียงผิงอันเปิดปากอีกครั้ง
ประสบการณ์ศึกสอนเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ว่ายามศัตรูเสียความ เยือกเย็น จุดอ่อนจะเผยออกมา
ดวงตาของโจวเฟิงแดงฉาน การโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวทะยาน ไกลร ้อยจั้ง หากมิใช่เพราะอาคมคุ้มกันรอบทิศ คงเกิดรอยแยก มโหฬารขึ้นแล้ว
เจียงผิงอันหลบเลี่ยงรวดเร็ว “เจ้าบอกว่าหนึ่งกระบี่ก็ล้มข้าได้ แต่ นี่คือกระบี่ที่พันสามร ้อยสี่สิบหกแล้วนะ”
“อ๊าก!”
โจวเฟิงแผดคาราม ความภาคภูมิถูกเหยียบย่ารุนแรง
ไอ้ขยะนี่ล้อเลียนเขา!
โจวเฟิงสิ้นความเยือกเย็น ลืมกฎการประลองไปสิ้น
ยามนี้เขามีเพียงหนึ่งคานึง คือฆ่าเจียงผิงอันเสีย!
การโจมตีอันบ้าระห่ากวาดไปทั่วเยี่ยงพายุ
เจียงผิงอันใช ้หมัดอู๋จี๋ขวางการโจมตี กล่าวขึ้นยิ้ม ๆ “โมโห เพราะขัดใจ? พวกเจ้าสานักเพียวเหมี่ยวก็แค่นี้เอง”
“เสี่ยวจิงบอกว่าข้าจะแซงหน้าเจ้าในหนึ่งปี นี่นางประเมินเจ้าสูง ไปนะ ไม่กี่เดือนข้าก็ก้าวข้ามเจ้าได้แล้ว”
“ท าไมการโจมตีเบาจัง? ไม่ได้กินข้าวเช้ามาหรือ? จะพักไปกิน อะไรก่อนไหม?”
การโจมตีของโจวเฟิงถูกรับได้ครั้งแล้วครั้งเล่า ตามด้วยเสียงเย้ย เยาะล้อเลียน
โจวเฟิงในยามนี้เป็ นเยี่ยงสัตว์ร ้ายบ้าคลั่ง เสียกิริยาไปจนสิ้น
“ข้าจะฆ่าเจ้า!”
โจวเฟิงสั่งการถุงเก็บของ หนึ่งกระบี่เลิศล้าทะยานออกมา ฟาด ฟันเข้าใส่เจียงผิงอัน
เจียงผิงอันพลันตะโกนขึ้น “กรรมการ อีกฝ่ ายใช ้อาวุธผิดกฎ ขอรับ!”
โจวเฟิงผู้มีสีหน้าบิดเบี้ยวดูตะลึงไป
เหล่าผู้ชมที่อัฒจันทร ์ก็นิ่งค้างชะงักงัน